Στην πλατεία με την ορχήστρα και τα καφέ με προεξάρχον το “café Florian” εκεί περνούσαν οι ώρες χαζεύοντας τις βιτρίνες με τα ωραία εκθέματα. Κεντήματα βενετσιάνικα πάνω σε αραχνοϋφαντο ύφασμα, πορτοφόλια χρυσοποίκιλτα, κολλιέ με πέτρες κρυστάλλινες μουράνο σε όλα τα χρώματα και τους συνδιασμούς. Βραχιόλια από κοράλι, δαχτυλίδα και καρφίτσες με πέτρες καμέο.

Εκεί η Μυρτώ ζήτησε να της αγοράσουν το βραχιόλι και το δαχτυλίδι. Το βραχιόλι ήταν από άσπρο με ροζ αποχρώσεις με ολοστρόγγυλες πέτρες από κοράλι σε τρεις σειρές με χρυσά δεσίματα σε ακριβή απόσταση το ένα με τ’ άλλο. Το δαχτυλίδι ήταν ασημένιο ή με άσπρο χρυσό και είχε επάνω μια ωραία οβάλ πέτρα καμέο με χαραγμένο το πρόσωπο μιας μαρκησίας. Όλοι είχαν αγοράσει κι από κάτι. Ήταν τα λεγόμενα σουβενίρ του ταξιδιού. Κα μια μαύρη γόνδολα μ’ έναν γονδολιέρη με το ψαθάκι του σαν αυτή που φέρνουν οι ναυτικοί απ’ τα ταξίδια τους. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Ο Άρης με τον Ιππόλυτο στη φωτογραφία στέκονται κάτω από μια αψίδα ενώ πίσω τους υψώνεται ο περίφημος καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει δεν υπάρχουν πια.

Ο Άρης έχει φύγει και όλοι μαζί του τους πήρε ο χρόνος που διασχίζει τα πάντα και ρίχνει το βαρύ σπαθί του να σκίσει τα πέπλα της χαράς και της νιότης. Του γέλιου την αυθάδεια θέλει να την καταπιεί σε μι α μακάβρια θανάτου γκριμάτσα. Δεν αντέχει να βλέπει την ευτυχία, θέλει να τη σκορπίσει στα έγκατα της γης, στο άπειρο του ουρανού. Κι όταν βρει το έδαφος πρόσφορο ορμάει και θερίζει τα πάντα στο πέρασμα του. Απ’ αυτή την ειδυλλιακή εικόνα της πλατείας της εποχής εκείνης με τον Άρη και όλη τη συντροφιά έλειψε και το δακτυλίδι και το βραχιόλι. Σα να τα πήρε μαζί του ο Άρης εκείνος που τα ‘χε αγοράσει και τα ‘χε χαρίσει στη Μυρτώ – τι σημασία έχει αν χάθηκαν ή χαρίστηκαν ή πουλήθηκαν μαζί με άλλα τιμαλφή όπως το χρυσό ρολόι Ωμέγα, τα μανικετόκουμπα με το χρυσό μονόγραμμα, το βραχιόλι με το φίδι και πόσα άλλα. Όταν οι άνθρωποι φεύγουν χάνονται και τα κειμήλια – σα ν’ αποσύρεται μαζί τους και η ενέργεια που τα καθιστούσε παρόντα…

Image by mkoukoullis via Flickr

Είχα προ πολλών χρόνων επισκεφθεί τη Μάνη. Με είχε μαγέψει η μοναχική ομορφιά του τοπίου της. Στη μέση ενός απέραντου γαλάζιου που στεφάνωνε τη σκληροτράχαλη γη υψώνονταν τα κατστρόσπιτα ερειπωμένα και κατηφή απ’ το χρόνο. Πρόβαλαν τις πέτρινες ευθυτενείς ράχες τους με τα χάσκοντα ρήγματα, τα τετράγωνα των παραθύρων τους κενά από πρόσωπα, τις χορταρασμένες αυλές τους. Περήφανα διέτρεχαν το τοπίο ξεχασμένες απόμακρες φιγούρες απ’ το βάθος του χρόνου. Τις θάλασσες δεν τις τάραζε παρά το απαλό κύμα και τα ελαφρά βήματα των λίγων παραθεριστών. Όλη η διαδρομή από Καλαμάτα σε Αρεόπολη, Γύθειο, Μεθώνη, είναι απ’ τις θαυματές πτυχές του Πελλοπονησιακού τοπίου, περιλαμβανομένου και του νησιού Κύθηρα, στο νοτιώτερο άκρο του. Το σπήλαιο του Δυρρού με τους τεράστιους σταλαχτίτες – σταλαγμίτες ήταν από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα αυτής της διαδρομής. Ακόμη θυμάμαι τους παπάδες που επιβιβασμένοι στις βάρκες απ’ όπου γίνεται η περιήγηση στους σταλαχτίτες να ψέλνουν ευλαβικά δοξάζοτας τον Ύψιστο γι’ αυτό το θαύμα της Φύσης. Το βράδυ φθάνοντας στο Γύθειο επίνειο της Μάνης ο χρόνος είχε διατηρήσει ανέπαφα όλα τα κτίσματα του παρελθόντος και μετά τη πεζοπορία στα στενά δρομάκια του καθίσαμε σε μια απ’ τις πάμπολες ψαροταβέρνες του λιμανιού για να απολαύσουμε το ψάρι μας.

Τώρα πως θυμήθηκα το Οίτυλο; Απ’ τις περιηγήσεις στο διαδίκτυο… Αντίκρυσα σε φωτογραφίες τα περίφημα καστρόσπιτα – ανακαινισμένα πολλά απ’ αυτά για χρήση σαν παραδοσακοί ξενώνες. Φυσικά η τιμή διαμονής δεν είναι και τόσο συμβατή με τιη δύσκολη σημερινή οσυγκυρία, ωστόσο πιστεύω πως αν υπάρξει ενδιαφέρον επίσκεψης στη περιοχή οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης θα συμφωνήσουν για μια οικονομικότερη τιμή.

Το Οίτυλο είναι ένα πολύ όμορφο χωριό που απέχει 7 χιλιόμετρα  από την πρωτεύουσα του Δήμου Oιτύλου, Αρεόπολη. Πήρε το όνομά του από το μυθικό ήρωα Οίτυλο που καταγόταν από το Άργος και ήταν γιός του Αμφιάνακτα.

Το Οίτυλο είναι κατοικημένο συνεχώς από την αρχαιότητα και την εποχή του Ομήρου έως σήμερα. Συγκεκριμένα από την εποχή του Ομήρου αναφέρεται το Οίτυλο ως τμήμα του βασιλείου του Μενελάου. Διασώζονται ερείπια αρχαίων μνημείων και επιγραφές ιδιαίτερα γύρω από την παραλία όπου θεωρείται πως υπήρχε ναός του Σεράπιδος.

Τη περίοδο της Τουρκοκρατίας, στο Οίτυλο, εγκαταστάθηκαν επιφανείς οικογένειες, όπως των Βυζαντινών πριγκίπων Κομνηνών (Στεφανόπουλων) και των Μεδίκων ή Γιατριάνων. Μεταξύ του 1672 και 1674, δημιουργήθηκαν κύματα προσφύγων. Οι Γιατριάνοι μετανάστευσαν στη Τοσκάνη και οι Κομνηνοί-Στεφανόπουλοι στη Γένοβα, ενώ μέλη και των δύο οικογενειών εγκαταστάθηκαν στη Κορσική. Στην πλατεία βρίσκεται η ανάγλυφη πλάκα της αδελφοποίησης του Καργκέζε με το Οίτυλο (1990).

Το 1770, αγκυροβόλησε εδώ ο Ναύαρχος του Ρωσικού Στόλου, Θεόδωρος Ορλώφ, που μαζί με τους Μαυρομιχαλαίους και τους Μανιάτες ξεκίνησε την επανάσταση του 1770 (Ορλωφικά). Στη Μονή Ντεκούλου ή Δεκούλου υπογράφηκε η σχετική συμφωνία.

Aπό εκεί μπορείτε να επισκεφθείτε τα Σπήλαια της Δυρού, τους φημισμένους πύργους της Bάθειας, τα βυζαντινά κάστρα της Mονεμβασιάς και του Mυστρά και πολλά αξιοθέατα της Nοτίου Πελοποννήσου. Tο Hotel Itilo σας περιμένει να περάσετε αξέχαστες διακοπές, γνωρίζοντας παράλληλα τη Mάνη.

ΟΙΤΥΛΟ: Tο μοναστήρι των Δεκούλων, βρίσκεται 1χλμ. Nότια. Eίναι καλοδιατηρημένο και το καθολικό του έχει ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του 18ου αιώνα.

Tα ερείπια του φρούριου Kελέφα, βρίσκονται απέναντι από το Oίτυλο. Tο έχτισαν οι Tούρκοι το 17ο αιώνα σε ύψωμα, για να ελέγχει, μαζί με το φρούριο του Πασσαβά, τη νότια Mάνη, έχει σχήμα πενταγώνου και διαθέτει έξι πύργους.

H εκκλησία του Aγ. Nικολάου, βρίσκεται στο χωριό του Γέρμα 15χλμ. ανατολικά του Oιτύλου. H Διαδρομή Oίτυλο-Kαλαμάτα, περνώντας μέσα από τα γραφικά χωριά της Δυτικής ή Mεσσηνιακής Mάνης.

AΡΕΟΠΟΛΗ: Oι πύργοι Mπαρελάκου και Πικουλάκι, από τους πολλούς ψηλούς πύργους που θα βρείτε, πολλοί από αυτούς διατηρούνται σε καλή κατάσταση ακόμα και σήμερα, η περιπλάνηση γίνεται μέσα από πλακόστρωτα σοκάκια-είναι εμπειρία ξεχωριστής ομορφιάς. Tο σπίτι των Mαυρομιχαλέων, «διακεκριμένη» οικογένεια για την γενναιότητα και το πνεύμα ανεξαρτησίας που έδειξαν απέναντι στους κατακτητές του Mωριά. Στο σπίτι των Mαυρομιχαλέων λειτουργούσε γυμνάσιο ως το 1932.  Tο ΛΙΜΕΝΙ, Bρίσκεται 4 χλμ. βόρεια της Aερόπολης, ένα από τα ωραιότερα μανιάτικα παραλιακά χωριά.

ΒΑΘΕΙΑ: Oι πολλοί πύργοι, για την περιοχή της Bάθειας αποτελούν παραδοσιακό παράδεισο, οι περισσότεροι έχουν αναστηλωθεί από ομάδα αρχιτεκτόνων.

ΓΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ: O περίπλους της χερσονήσσου, αν έχετε σκάφος, από το Γερολιμένα μπορείτε να γνωρίσετε τη νότια άκρη της Mάνης, στην οποία η πρόσβαση από τη στεριά είναι δύσκολη. O περίπλους αποτελεί αξέχαστη εμπειρία. Σε περιοχή απόκρημνη, στο δυτικό άκρο του ακρωτηρίου, θα δείτε τη σπηλιά του Άδη, όπου λατρευόταν ο Ποσειδώνας. Λίγο πιο κάτω, στο Πόρτο Στέρνες, βρισκόταν το ιερό του Tαινάριου Ποσειδώνα, και ακροθαλασσιά είναι το ερειπωμένο σήμερα εκκλησάκι του Aσώματου, με άφθονο αρχαίο οικοδομικό υλικό.

ΓΥΘΕΙΟ-MΟΝΕΜΒΑΣΙΑ-MΥΣΤΡΑΣ: Bυζαντινή καστροπολιτεία, σε πλαγιά του Tαΰγετου, υπήρξε πρωτεύουσα του βυζαντινού και μεσαιωνικού Mυστρά. O όγκος των ανακτόρων, που είναι σκαρφαλωμένα στην απότομη πλαγιά, θα σας εντυπωσιάσει. O ψηλός αυτός λόφος, δημιουργεί αξέχαστες εικόνες. Παλιότερα αναφερόταν ως Mυζήθρας, από το όνομα κάποιου ιδιοκτήτη του τόπου.

ΠΥΡΓΟΣ ΔΥΡΟΥ: Tα περίφημα σπήλαια Aλεπότρυπα και Bλυχάδα.Oι διαδρόμοι της Aλεπότρυπας, στολισμένοι με σταλακτίτες και σταλαγμίτες, έχουν μήκος 500μ. H έκταση της λίμνης είναι 6500 τ.μ. H κεντρική σπηλιά καταλήγει σε μια λίμνη βάθους 6μ. H επίσκεψη στο σπήλαιο δεν έχει επιτραπεί στο κοινό.

Tο σπήλαιο Bλυχάδα έχει έκταση 16.700 τ.μ. και από το 1949 έχουν εξερευνηθεί περίπου 2.800 υδάτινοι διάδρομοι.O επισκέπτης θα ακολουθήσει μια υπέροχη διαδρομή μήκους 2,5 χλμ. (περίπου 40 λεπτά) μέσα από διαδαλώδεις μυστηριακούς χώρους,στολισμένους με πανύψηλους σταλαγμίτες και σταλακτίτες, που το καθρέπτισμά τους στο νερό πολλαπλασιάζει την εντυπωσιακή ομορφιά τους. H ξενάγηση στο σπήλαιο Bλυχάδα γίνεται με βάρκα και με τα πόδια-ένα τμήμα του είναι στη στεριά.

Image via Wikipedia

Ένα εκπληκτικό μέρος. Το λένε και Νησί των Ανέμων. Τι να πρωτοθαυμάσεις; Τις απέραντες χρυσές αμμουδιές, τη διαυγή θάλασσα, τα ορεινά χωριουδάκια; Το ένα συναγωνίζεται το άλλο σε καλαισθησία, φιλοξενία, ησυχία… Φάγαμε στον Πύργο γαλακτομπούρεκο, στα Κιόνια στα Τσαμπιά καρυδόπιττα – γλυκά άφθαστων νοικοκυρών! Αν πεις για τα φαγητά – όλα απλά, φρέσκα υλικά, γεύση που δε αντιπαραβάλεται με κανένα εστιατόριο της Αθήνας!

Η γραφικότητα του νησιού συναρπάζει, οι γλυκές ψαλμωδίες που ξεχύνονται στην οδό Ευαγγελίστριας από τη Μητρόπολη νανουρίζουν γλυκά και ησυχάζουν το πνεύμα. Το βράδυ μια βόλτα στα σοκκάκια με τα μύρια μαγαζάκια όπου πωλούνται είδη πάσης φύσεως αλλά σταθερής καλαισθησίας είναι μια ευχάριστη εμπειρία. Ο κόσμος δε σπρώχνει, δεν υπήρχε συνωστισμός πουθενά μπορούσες να περπατήσεις, να καθίσεις, να φας παντού άνετα.

Στα Υστέρνια το μπάνιο ήταν υπέροχο κάτω στην παραλία του νησιού. Αν και απόκρημνη παραλία μόλις κατέβεις αποζημιώνεσαι με το υπέροχο λιμανάκι – όρμο που τα σπίτια του ακουμπούν στο κύμα. Το ίδιο και στον Πάνορμο επίνειο του Πύργου. Οι ξένοι είναι πολλοί εκεί ιδίως Γάλλοι μάλιστα επισκεφθήκαμε και μια έκθεση χαρακτικής που αναπαραστούσε σκηνές από τη γειτονική του Παρισιού πόλη Reims.

Ο ζωγράφος μένει μόνιμα απ’ ότι φαίνεται στον Πύργο συνεχίζει την παράδοση των καλλιτεχνών του μαρμάρου του Πύργου, των ζωγράφων – όλων των ξένων περιηγητών που μαγεμένοι από την απλότητα, την άγρια ομορφιά του πελάγους του τρίτου αυτού νησιού των Κυκλάδων προς τη κάθοδο του Αιγαίου πελάγους, αποφάσισαν να μείνουν δια παντός εκεί. Tinos oui, c’ est magnifique! Un ile Grec absolument blanc et bleu dans l’ archipelague de Cyclades! θα γράφανε στις καρτ-ποστάλ που στέλνανε στη πατρίδια τους. Je pense rester la-bas pour toujours!

Οι περιστεριώνες, τα μαρμάρινα γείσα των παραθύρων καθώς και τα καφασωτά, οι στρογγυλοί φεγγίτες με το μαρμάρινο ακτινωτό ρόδο, οι πέτρινοι φράκτες και τοίχοι, οι ξερολιθιές, οι βουκαμβίλιες – παντού υπήρχαν στοιχεία της ντόπιας Τέχνης και Αρχιτεκτονικής.

Τήνος – το νησί του Γιαννούλη Χαλεπά, του Νικφόρου Λύτρα και πόσων άλλων καλλιτεχνών δε θ’ αφήσει ποτέ τον επισκέπτη να φύγει χωρίς να την έχει βάλει στην καρδιά του. Μια βόλτα στην προκυμαία της χώρας συναρπάζει με τον άνεμο που φυσάει δυνατός μέσα από τα στενά, τα παλιά σπίτια, τα εστιατόρια και τα κέντρα της παραλίας προτού ξεχυθεί με ορμή, ενωνόμενος με τη δύναμη και την απεραντωσύνη της  μαγευτικής αυτής θάλασσας που περιβάλλει το νησί και του χαρίζει όλες της τις χάρες και τις λάμψεις.

Μια άλλη εποχή ανεπιστρεπτί χαμένη —τότε που οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν - οι άνδρες με τη περίφημη “ρεπούμπλικα”, οι γυναίκες, μ’ ένα καπελάκι αγορασμένο από τη δημοφιλή τότε “καπελού”.
Οι ντουλάπες της εποχής περιελάμβαναν μεταξωτές γραβάτες, μαντηλάκια για το τσεπάκι του σακκακιού, λουλούδια για να στολίζουν το πέτο των γυναικών, κάλτσες με ραφή, μπέρτες γούνινες τις λεγόμενες epaules ετόλ κατά παράφρασιν. Οι τουαλέττες, τα περίφημα αρώματα Arpege, Channel 5, Muguet, Canoe, Je Reviens, Miss Dior, Diorissimo κλπ.

Αν γυρίσουμε πίσω στη Νέα Υόρκη, συγγραφεύς με μεγάλο κοινό ήταν και οι Pearl Buck, η Margaret Mitchell με το “Όσα παίρνει ο άνεμος”, η Patricia Hιghsmith, και από τους νεώτερους της εποχής,  oι F. S. Fitzgerald,  Betty Smith, J. D. Salinger – ο τελευταίος —συγγραφεύς, που όπως λέει ο Woody Allen “το να τον διαβάζεις ήταν σκέτη ευχαρίστηση, αντιθέτως με τον Φλωμπέρ που ήταν μια (δύσκολη και βαρετή) σκέτη μελέτη. Τότε η ευχαρίστηση δε συνήδε με το διάβασμα. Υπήρχαν βιβλία που σ’ ευχαριστούσαν κι άλλα που ήταν βιβλία που μοιάζανε με “μελέτη κατ’ οίκον” για το αυριανό μάθημα” συνεχίζει.

Betty Smith - A Tree Grows in Brooklyn

Στην Ελλάδα πολύ γνωστό βιβλίο για τη Ν. Υόρκη ειδικότερα για το Brooklyn, ήταν το βιβλίο της Betty Smith “Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν” – βιβλίο που διαβαζόταν μονορούφι 1 και 2 και 3 φορές απ’ το νεανικό κοινό των 17άρηδων της εποχής. Περιέγραφε όλα τα βάσανα και τις προσδοκίες συνάμα, ενός νεαρού κοριτσιού που μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά – που σήμερα βέβαια, είναι από τις ακριβότερες της περιοχής του Μπρούκλιν! (Μπέττυ Σμιθ: Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν εκδ. Γράμματα/ info Web)
Συνέχεα στη συνέντευξη Woody Allen για τα 5 βιβλία που ξεχωρίζει

Εντυπωσιάζει τον επισκέπτη η πλατεία αυτή της Πάτρας μόλις την αντικρύσει από το πλήθος των παλιών κτιρίων που την κοσμούν όλα έργα επιφανών αρχιτεκτόνων —Ερνέστου Τσίλερ, Χριστιανού Χάνσεν, Σταμάτη Βούλγαρη, ο τελευταίος θεωρείται ως ο πρώτος Έλληνας πολεοδόμος, του οποίου το έργο αν και τεράστιο δεν είναι ευρύτερα γνωστό.
Σχεδίασε το 1829 —μετά την ολοσχερή καταστροφή της Πάτρας από τους Τούρκους εκ νέου την πόλη και ειδικά για την πλατεία Γεωργίου Α΄, έβαλε όλο του το ταλέντο όπως και οι μετέπειτα κάτοικοι της πλατείας όπου έκτισαν τις κατοικίες τους, όλο τους το μεράκι και το ζήλο, έχοντας διαλέξει από τα σχέδια των επιφανέστερων Ελλήνων αρχιτεκτόνων της εποχής. Ο ίδιος ο Καποδίστριας ανέθεσε στους γνωστούς αρχιτέκοτονες που κόσμισαν με τα αρχιτεκτονήματα τους την Αθήνα να κοσμίσουν την πόλη της Πάτρας με τα λεπτοφυή σχέδια τους —όλα στο γνωστό Αρχαιο-κλασσικό ρυθμό απ’ όπου εμπνεύσθηκαν και οι αρχιτέκτονες του αποκαλούμενου έκτοτε Νεο-κλασσικού ρυθμού.

Η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και χαρισματική προσωπικότητα του Κερκυραίου Σταμάτη Βούλγαρη (Λευκίμμη Κέρκυρα, 1774 – ), με την πολυσχιδή δραστηριότητα του ως στρατιωτικού, πολεοδόμου και ζωγράφου, που το όνομα του είναι συνδεδεμένο με την ανασυγκρότηση της νεότερης Ελλάδας κατά την Καποδιστριακή περίοδο, δεν έχει τιμηθεί όπως θα έπρεπε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Το Τμήμα Κέρκυρας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, ευαισθητοποιημένο από διάφορα γεγονότα και κυρίως από την κινητικότητα που έχει τον τελευταίο καιρό αναπτυχθεί για την αποκατάσταση της «οικίας Βούλγαρη» στο Ποτάμι Λευκίμμης Κέρκυρας, δρομολόγησε μια σειρά από δραστηριότητες και εκδηλώσεις για να τιμηθεί η προσωπικότητα του και να προβληθεί το πολεοδομικό του έργο. Διοργάνωση διαλέξεων, έκθεση με αρχειακό και άλλο υλικό που σχετίζεται με αυτόν, ενεργός συμβολή στην αποκατάσταση της «οικίας». πληροφ.

Πλατεία Γεωργίου Α΄

Πλατεία Γεωργίου Α΄,  ονομάζεται η κεντρική πλατεία της Πάτρας. Δημιουργήθηκε επί κυβερνήτη Καποδίστρια και με το σχέδιο που συνέταξε ο απεσταλμένος του κυβερνήτη Σταμάτης Βούλγαρης το 1829. Το σχέδιο απέβλεπε στην δημιουργία της Πάτρας από την αρχή, αφού η πόλη είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου κατά την επανάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε ανάπτυξη της νέας πόλης δίπλα στην παλιά με κάθετους και οριζόντιους δρόμους και νέες μεγάλες πλατείες.
Κατά καιρούς έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε ως Δημοκρατίας, άλλαξε σε Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλλιγενεσίας και από το 1863 Γεωργίου Α΄. Το 1875 τοποθετήθηκαν τα δύο συντριβάνια που υπάρχουν και σήμερα, τα οποία παραγγέλθηκαν στην Ιταλία. Αποτελεί το κέντρο των καρναβαλικών εκδηλώσεων και είναι τόπος πολιτικών συγκεντρώσεων και συναυλιών.  πληροφ.

Image via Wikipedia

Στη Λευκίμμη Κέρκυρας, το 1774, γεννιέται ο πρώτος πολεοδόμος της Ελλάδας, Σταμάτης Βούλγαρης. Η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και χαρισματική προσωπικότητα του Κερκυραίου Σταμάτη Βούλγαρη, με την πολυσχιδή δραστηριότητά του ως στρατιωτικού, πολεοδόμου και ζωγράφου, είναι συνδεδεμένη με την ανασυγκρότηση της νεότερης Ελλάδας κατά την Καποδιστριακή περίοδο.

Ένα περιστατικό που συνέβει στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας ήταν η αφορμή για να σπουδάσει πολεοδόμος. Το θέατρο San Giacomo κινδύνευσε να καεί κατά τη Ρωσοτουρκική πολιορκία (1799) όταν ένα βλήμα από εχθρικό κανόνι, που δεν είχε εκραγεί, έπεσε στα πόδια ενός νεαρού Κερκυραίου, που εκείνη τη στιγμή έτυχε να βρίσκεται δίπλα στο θέατρο. Ο νεαρός, που ονομαζόταν Σταμάτης Βούλγαρης, τραβώντας αστραπιαία το φυτίλι κατάφερε να εξουδετερώσει το βλήμα, σώζοντας στην κυριολεξία το θέατρο San Giacomo αλλά και ένα Γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα, που εκείνη τη στιγμή περνούσε παραδίπλα μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και πυρομαχικά.

Οι Γάλλοι τιμώντας τον ηρωισμό του νεαρού, τον κατέταξαν στη φρουρά και όταν έφυγαν ο νεαρός πήγε μαζί τους, όπου στο Παρίσι σπούδασε πολεοδόμος, με μεγάλες επιδόσεις στη μηχανική και ζωγραφική, και επί Καποδίστρια έμελλε να γίνει ο πρώτος πολεοδόμος της απελευθερωμένης Ελλάδος. Ο Σταμάτης Βούλγαρης το 1829 επί κυβερνήτη Καποδίστρια συνέταξε το σχέδιο για την κεντρική πλατεία της Πάτρας, την Πλατεία Γεωργίου Α’.  Μετά την αποστράτευσή του από το Γαλλικό Στρατό ο Βούλγαρης έγραψε τρία βιβλία: Σ. Βούλγαρης Κείμενα

Το “Notice sur le Comte Capodistrias de la Grece“, που πρέπει να εκδόθηκε πρώτο, με τη συνοπτική παρουσίαση του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, Κυβερνήτη της Ελλάδας. Το βιβλίο αποτελεί μια από τις εγκυρότερες μαρτυρίες για την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ιωάννη Καποδίστρια με πολλές και σημαντικές πληροφορίες, τόσο στο κείμενο, όσο και στις υποσημειώσεις. Το “Ηθοπλαστική μελέτη” των σημαντικότερων εικαστικών έργων της γκαλερί του Λουξεμβούργου (1818) και εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για μια εξέταση των έργων που εκτίθενται στην Galerie του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, του πρώτου δημόσιου μουσείου της Γαλλίας. Στο βιβλίο αυτό ο Βούλγαρης επιχειρεί μια εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα και κυρίως του δασκάλου του David.
Το “Αναμνήσεις”, περιλαμβάνει μια σειρά από δοκίμια που γράφτηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους από το 1821 μέχρι το 1834. Μερικά από αυτά αναφέρονται στις αναμνήσεις από τη ζωή του στη Γαλλία και τα ταξίδια του, ένα είναι αφιερωμένο στο θάνατο του λόρδου Βύρωνα και ένα στην επίσκεψη του Θεμιστοκλή στο Βουλευτήριο της Κέρκυρας. Το βιβλίο συνοδεύεται από μια σειρά σχεδίων, μεταξύ των οποίων τασχέδια των Πατρών και της Ναυπάκτου με αναφορά στην τελευταία πολιορκία της πόλης.
Μέσα από τα κείμενα των τριών βιβλίων μπορεί κανείς να διακρίνει έναν άνθρωπο ευαίσθητο, αλλά και αυστηρό, λογικό και οραματιστή μαζί, αφοσιωμένο φίλο και πιστό συνεργάτη. πληροφ.

Οροσειρά Ερυμάνθου

Από την Πάτρα οι δυο τύποι στη TV περπατάνε στο κρύο και συζητούν για ταξίδια. “ Έστειλε ο Καποδίστριας τον Βούλγαρη για να φτιάξει τη πόλη. Σ’ αυτόν οφείλονται τα παλιά κτίρια της Πάτρας”. Ενώ περπατούν συζητούν αυτά ενώ παράλληλα τους προκύπτουν ιδέες για ταξίδια. Και γύρω από την Πάτρα αλλά και αλλού στην Ελλάδα: Στη Λίμνη Πλαστήρα, στη Καστοριά καθώς παράλληλα η εκπομπή δείχνει και θέματα σχετικά με τη Πάτρα αλλά και με τις γύρω περιοχές. 

Το οδοιπορικό για το Καλέντζι Από το Καλέντζι - πατρίδα των Παπανδρέου που βρίσκεται στην ορεινή Αχαϊα, στις παρυφές του Ερύμανθου ανεβαίνεις στο βουνό με τις 3 πανύψηληες κορφές ανάμεσα σε δάση από έλατα. Βουνό με έντονες αντιθέσεις —στα 1500μ. έλατα με πανύψηλες κορφές ανάμεσα σε οροπέδια με χαμηλ ούς θάμνους, βότανα και πόες όπου συναντάς τα βοσκοτόπια. Την άνοιξη τα ζώα που βγαίνουν από τα χειμαδιά δεν αφήνουν να μεγαλώσει τίποτε γιατί τα τρώνε. 

Στα 2100μ. ο “Προφήτης Ηλίας” μία από τις τρεις ψηλότερες κορφές του Ερυμάνθου (Erymanthos). Ανεβαίνοντας στο βουνό για την κορφή μέσα σ’ ένα Αλπικό τοπίο για να φτάσεις στα 2500μ. χρειάζεται αντοχή και επιμονή. Εφοδιασμένοι οι ορειβάτες με ξηρή τροφή συνεχίζουν την ανάβαση του βουνού. Στόχος του ορειβάτη είναι η κορφή: “Θαρρείς πως αν υψώσεις τα χέρια σου θα κλείσεις όλα τα σύννεφα του ορίζοντα”, λέει κάποιος από αυτούς.
[εκπομπή "Γυρίσματα" Ερύμανθος  Σκαι τηλεόραση]

Τι είναι ακριβώς το Garam Masala

Ευρύτατα διαδεδομένο σε όλη την Ινδία και σε ορισμένα μέρη της Ασίας το μείγμα αυτό των μπαχαρικών εξαρτάται από την περοχή προέλευσης, τις προτιμήσεις αυτού που θα το γευτεί καθώς και από το είδος του φαγητού στο οποίο θα χρησιμοποιηθεί. Συνταγές γι’ αυτό το μείγμα μπαχαρικών μπορούν να περιλαμβάνουν κανέλλα, γαρύφαλλο, κίμινο, μοσχοκάρυδο, κάρδαμο, ξηρές πιπεριές, μαύρο πιπέρι, κορίανδρο, τζίντζερ (πιπερόριζα), φύλλα δάφνης, ξερό σκόρδο. Σκουρόχρωμο ή ξανθό στην όψη προσθέτει ένα ιδιαίτερο, έντονο άρωμα στα φαγητά αλλά προκαλεί και μια ευφορία αμέσως μετά από τη κατανάλωσή τους.

Θεραπευτικές Ιδιότητες

Οι ιδιότητες του αυτές εξαρτώνται από το συνδυασμό των χρησιμοποιούμενων μπαχαρικών. Η κανέλλα είναι γνωστή για τις αντιμικροβιακές και αντιφλεγμονώδεις της ιδιότητες, ενώ το κίμινο είναι γνωστό για τις αντιοξειδωτικές του ιδιότητες. Το κίμινο και η πιπερόριζα βοηθούν στη χώνεψη και τη πέψη των τροφών.

Συνέχεια σε ↓ Πρωτοτυπο αρθρο:
Healthy Eats – Food Network Healthy Living Blog » Archive » Katie’s Healthy Bites: Discover Garam Masala.

Image by RobW_ via Flickr

Έχουμε πολύ ωραία μέρη στην Ελλάδα – τι κι αν πηγαίνουμε διακοπές στο εξωτερικό πάντα η αίσθηση που συνοδεύει την επιστροφή μας είναι το “Ελλάδα, Ελλαδίτσα μας!” Αυτό που δημιουργεί αυτή την ανακουφιστική αίσθηση είναι η Απλότητα, η Ευκολία, η Ανθρωπιά – έννοιες πάντα παρούσες στις εξορμήσεις στην Ελλάδα. Τι να πρωτοπεί κανείς; Το τοπίο – πάντα διαφορετικό με εναλλαγές, την απλότητα των κατοίκων και τη χαρούμενη διάθεση, το ωραίο φαγητό με τη Μεσογειακή κουζίνα, τις ωραίες παραλίες, τα βουνά και τα χιονισμένα τοπία το χειμώνα, τα γραφικά χωριά και τις ωραίες παραθαλάσσιες κωμοπόλεις;

Το μεγαλείο της Ελλάδας πρώτα πρώτα συνίσταται στην ανθρωπιά των κατοίκων της. Ευγενικοί και ταπεινοί με σεβασμό στους επισκέπτες, στους ξένους, προσπαθούν να σ’ ευχαριστήσουν με όσα μέσα έστω πενιχρά διαθέτουν στην όση απόμεινε γνησιότητα του τόπου τους. Τι φταίνε οι κάτοικοι όταν δεν υπήρχε ποτέ μια ολοκληρωμένη άποψη για το περιβάλλον από τις αρμόδιες αρχές που να εξασφαλίζει το παραδοσιακό χαρακτήρα του εκάστοτε χωριού ή πόλης, που να κατευθύνεται στη διατήρηση  του κοινωνικού ιστού…

Μέσα σ’ ένα μη ευνοϊκό περιβαλλον οι κάτοικοι αγωνίστηκαν για την επιβίωση τους έπειτα από τα 400 χρόνια σκλαβιάς – να σώσουν ότι μπορούσαν από τα ήθη, τα έθιμα, τον πολιτισμό τους. Και τα κατάφεραν! ‘Ετσι που γίναμε από τις μεγάλες χωρες του Τουρισμού ο οποίος και είναι πρωταρχικό κεφάλαιο εσόδων για το Κράτος.

Μικρή λοιπόν είχα πάει στην Έδεσσα. Ήταν χειμώνας στις παλιές φωτο που βλέπω φοράγαμε παλτά, μαντήλια. Πίσω οι κατάλευκοι αφρισμένοι καταρράκτες – ένα θέαμα μοναδικό! Η Έδεσσα αξιοποίησε το κεφάλαιο αυτό, δημιουργήθηκαν υποδομές στους καταρράκτες, ο κός σμος μπορεί να τους απολαύσει από κοντά κάνοντας μπάνιο στα πεντακάθαρα νερά τους το καλοκαίρι.

Στην Αθήνα δεν έχει συμβεί αυτό. Το Ιστορικό Κέντρο είναι αποκλεισμένο (κυκλοφοριακή ασφυξία, μετανάστες, έλειψη θέσεων πάρκιν) καθιστώντας τη πρόσβαση σ’ αυτό δύσκολη. Οι παραλίες του Αργοσαρωνικού βρώμικες, πολυσύχναστες γιατί λίγες, το τραμ προβληματικό γιατί είναι αργό, και φτάνει ως τη Βούλα μόνο. Επιτακτική είναι η ανάγκη να αναβαθμιστεί όλο το παραλιακό μέτωπο. Επίσης το εμπορικό κέντρο – αν και πολύ ωραίο δεν έχει τις υποδομές που χρειάζονται όπως πεζοδρομήσεις, θέσεις πάρκιν, πληροφορίες για τους Αρχαιολογικούς χώρους, χώρους πράσινου και αναψυχής.

Pablo Picasso - Arlequin

Βλέποντας αυτό το πίνακα του Πικάσσο πολλές σκέψεις εγείρονται στο νου: Γιατί Αρλεκίνος, γιατί το πολύχρωμο φόντο, γιατί το τραπέζι του καφενείου, γιατί έχει στρέψει την πλάτη του, γιατί έχει το χέρι του στο μέτωπο…

Κατ’ αρχήν θα πρέπει ο Pablo Picasso να ζωγράφισε τον Αρλεκίνο γιατί η στολή του είναι μεγαλόπρεπη, είναι δημοφιλής στα τσίρκα και στους χορούς μεταμφιεσμένων. Η μεταμφίεση είναι το κλειδί της ερμηνείας του πίνακα. Ο μεταμφιεσμένος άνθρωπος σε αρλεκίνο, παλιάτσος της opera buffona. Μεταμφιέζεται και για καλό και για κακό. Καλό για να διασκεδάσει σε ένα bal masque, όταν στο τσίρκο χαίρεται με τα καμώματα του κλόουν, γελά με τα παραπατήματα του.
Ένας Αρλεκίνος έχει το συντροφό του – πάντα τη κολομπίνα, δεν είναι μόνος του στη σκηνή, γελάει και χαίρετα – συχνά χοροπηδάει σφουγγίζοντας κάποιο δάκρυ!
Ένας χορός μεταμφιεσμένων είναι το sine qua non στοιχείο της Αποκριάς. Σερπαντίνες, κομφετί, μάσκες, πούλιες, αστραφτερά στρας και ανάλαφρα ρόδινα και μπλε φτερά. Χορός και κέφι ως το πρωί!

Η άλλη ερμηνεία είναι του διφορούμενου – συχνά αρνητικού στοιχείου: Παίζουμε ρόλους –  ο ρόλος του παλιάτσου είναι ένας ρόλος που συχνά πια τον υποδύεται ο σύγχρονος άνθρωπος.
Αποτραβηγμένος μέσα σε μια εσωτερική μοναξιά, έχοντας στρέψει την πλάτη κατά βάθος σε φίλους και συντρόφους λόγω της ασυνενοησίας που επικρατει στις σχέσεις των ανθρώπων – όσο παραμένουν επιφανειακές, απομονωμένος στην εσωτερική του θλίψη σκέπτεται τον εαυτό του, το μέλλον του, τη πορεία του - τώρα που η γιορτή μοιάζει να έχει φτάσει στο τέλος της και ορθώνεται το ερώτημα: Και τώρα που χαμηλώνουν τα φώτα της σκηνής, “Τι μέλλει γενέσθαι;”.

Μοναξιά, απομόνωση, ερημιά που ακολουθεί το τέλος της γιορτής, είναι ένα μονοπάτι που αν το καλοεξετάσεις είμαστε όλοι ταγμένοι στο τέλος τέλος  να ακολουθήσουμε.
Όμως όταν το τέλος των αυταπατών έρχεται πριν την ώρα του, σημαίνει και ο καιρός των αντιστάσεων – πρέπει κανείς να παλέψει, να αντισταθεί σε μια πρόωρη φθορά… Τουλάχιστον ας παραδεχθεί πως όλα όσα νόμιζε αληθινά αποδεικνύονται ψεύτικα: Υποσχέσεις, συμβόλαια, ακριβές γιορτές, διασκεδάσεις, φιλίες και ιδεολογίες - την ώρα που  κακό και καλό αναμειγνύνται επικίνδυνα, τα χρέη μένουν στάσιμα, οι υποχρεώσεις όλο και αυξάνονται καθώς το κόστος ζωής  παρά τις προβλέψεις βρίσκεται στην ανιούσα κάνοντας την ανασφάλεια – το συναίσθημα που αφαιρεί την ηρεμία και την εμπιστοσύνη στο αύριο, όλο να κερδίζει έδαφος…

Ιδίως τώρα που το πάρτυ τελείωσε κατά τη ρήση των Εταίρων το 2009 - ”the party is over!”, οι Έλληνες όλο και περισσότερο θα μοιάζουν με τον όμορφο Αρλεκίνο του μεγαλοφυιούς Ισπανού ζωγράφου.