Thinking Arlequin

Aρλεκίνοι, Ταχυδακτυλουργοί – Ένας κόσμος σαν από τσίρκο βγαλμένος

Pablo Picasso Arlequin

Pablo Picasso – Arlequin

Βλέποντας αυτό το πίνακα του Πικάσσο πολλές σκέψεις εγείρονται στο νου: Γιατί Αρλεκίνος, γιατί το πολύχρωμο φόντο, γιατί το τραπέζι του καφενείου, γιατί έχει στρέψει την πλάτη του, γιατί έχει το χέρι του στο μέτωπο…

Κατ’ αρχήν θα πρέπει ο Pablo Picasso να ζωγράφισε τον Αρλεκίνο γιατί η στολή του είναι μεγαλόπρεπη, είναι δημοφιλής στα τσίρκα και στους χορούς μεταμφιεσμένων. Η μεταμφίεση είναι το κλειδί της ερμηνείας του πίνακα. Ο μεταμφιεσμένος άνθρωπος σε αρλεκίνο, παλιάτσος της opera buffona. Μεταμφιέζεται και για καλό και για κακό. Καλό για να διασκεδάσει σε ένα bal masque, όταν στο τσίρκο χαίρεται με τα καμώματα του κλόουν, γελά με τα παραπατήματα του.
Ένας Αρλεκίνος έχει το συντροφό του – πάντα τη κολομπίνα, δεν είναι μόνος του στη σκηνή, γελάει και χαίρετα – συχνά χοροπηδάει σφουγγίζοντας κάποιο δάκρυ!
Ένας χορός μεταμφιεσμένων είναι το sine qua non στοιχείο της Αποκριάς. Σερπαντίνες, κομφετί, μάσκες, πούλιες, αστραφτερά στρας και ανάλαφρα ρόδινα και μπλε φτερά. Χορός και κέφι ως το πρωί!

Η άλλη ερμηνεία είναι του διφορούμενου – συχνά αρνητικού στοιχείου: Παίζουμε ρόλους –  ο ρόλος του παλιάτσου είναι ένας ρόλος που συχνά πια τον υποδύεται ο σύγχρονος άνθρωπος.
Αποτραβηγμένος μέσα σε μια εσωτερική μοναξιά, έχοντας στρέψει την πλάτη κατά βάθος σε φίλους και συντρόφους λόγω της ασυνενοησίας που επικρατει στις σχέσεις των ανθρώπων – όσο παραμένουν επιφανειακές, απομονωμένος στην εσωτερική του θλίψη σκέπτεται τον εαυτό του, το μέλλον του, τη πορεία του – τώρα που η γιορτή μοιάζει να έχει φτάσει στο τέλος της και ορθώνεται το ερώτημα: Και τώρα που χαμηλώνουν τα φώτα της σκηνής, «Τι μέλλει γενέσθαι;».

Μοναξιά, απομόνωση, ερημιά που ακολουθεί το τέλος της γιορτής, είναι ένα μονοπάτι που αν το καλοεξετάσεις είμαστε όλοι ταγμένοι στο τέλος τέλος  να ακολουθήσουμε.
Όμως όταν το τέλος των αυταπατών έρχεται πριν την ώρα του, σημαίνει και ο καιρός των αντιστάσεων – πρέπει κανείς να παλέψει, να αντισταθεί σε μια πρόωρη φθορά… Τουλάχιστον ας παραδεχθεί πως όλα όσα νόμιζε αληθινά αποδεικνύονται ψεύτικα: Υποσχέσεις, συμβόλαια, ακριβές γιορτές, διασκεδάσεις, φιλίες και ιδεολογίες – την ώρα που  κακό και καλό αναμειγνύνται επικίνδυνα, τα χρέη μένουν στάσιμα, οι υποχρεώσεις όλο και αυξάνονται καθώς το κόστος ζωής  παρά τις προβλέψεις βρίσκεται στην ανιούσα κάνοντας την ανασφάλεια – το συναίσθημα που αφαιρεί την ηρεμία και την εμπιστοσύνη στο αύριο, όλο να κερδίζει έδαφος…

Ιδίως τώρα που το πάρτυ τελείωσε κατά τη ρήση των Εταίρων το 2009 – «the party is over!», οι Έλληνες όλο και περισσότερο θα μοιάζουν με τον όμορφο Αρλεκίνο του ιδιοφυιούς Ισπανού ζωγράφου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s