Αρχείο κατηγορίας culture

Η Συβαρίς

syvarisCapture
Δίδραχμο – Νόμισμα της ελληνικής αρχαιότητας της πόλεως Συβαρίς

Η Συβαρίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη αποικία της Κάτω Ιταλίας – μια από τις γνωστές τρεις αρχαίες ελληνικές αποικίες: Κρότων, Τάρας, Συβαρίς. Οι κάτοικοι της επεδίδοντο στις διασκεδάσεις και γενικότερα στην τρυφηλή ζωή.  Στο αρχαίο νόμισμα τους το δίδραχμο, εμφανιζόταν χαραγμένη η παχιά αγελάδα. Η υπερβολική πολυτέλεια, η νωχέλεια εξ’ αιτίας της καλοπέρασης και η μαλθακότητα, πέρασαν στην ιστορία ως συβαριτισμός

Η σημερινή της χρήση συνήθως αφορά στη γεύση. Άτομα που είναι λίαν επιρρεπή στις γαστρονομικές απολαύσεις μπορούν να λεχθούν και συβαρίτες:
Ω! στόμα ακόρεστο σαν πιράνχα και συ ουρανίσκε συβαρίτη. Τι γεύση έχει αληθινά η μπανάνα από την Αίγυπτο ή την Κρήτη; Γεύση Α΄ποίηση Νίκος Καζάνας «Εκπλήξεις Φθινόπωρου».
Άλλη ανάλογη έκφραση ηπιότερου νοήματος είναι οι γαλλική bon-viveur – ο καλοζωϊστής. Αυτός που αρέσκεται στην ευζωία, στην καλή ζωή.

sybariticCapture
Sybaritic – Συβαριτικός Άτομο που χαρακτηρίζεται από την έλξη του για πολυτέλεια και αισθησιακή ευχαρίστηση

Πολλοί συγγραφείς μεταχειρίστηκαν το επίθετο συβαρίτης – για να υποδηλώσουν κάποιο άτομο εθισμένο στην απόλαυση και τη καλοζωία:
Ένα ντους βιαστικό αρκετό ήταν για να καθαριστεί αποτελεσματικά, αλλά ένα μπάνιο! Μια συβαριτική εμπειρία να την απολαύσεις. Ηρεμεί την ψυχή, η απόλυτη ξεκούραση που οδηγεί με έναν προσωπικό τρόπο στο ξεκίνημα της μέρας. «Peter Turnbull» Ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο 1998.

Άλλο γνωστό βιβλίο είναι «Η Συβαρίτισσα» 1987, της Λιλής Ζωγράφου (1922-1998). Μια γυναίκα που κυνηγά τις απολαύσεις μέσα σε καιρούς χαλεπούς. Η ηρωίδα της, η Ελένη, αναλαμβάνει να μας μυήσει στο κυνήγι της ελευθερίας και να μας ξεναγήσει στις εμπειρίες που της αποκάλυψε η επίτευξη και η προσήλωση στον ελεύθερο τρόπο ζωής. Επιφορτίζεται, λοιπόν, να υποστηρίξει και να ενσαρκώσει την ανακάλυψη και κατάκτηση της ελευθερίας.

πληροφορίες: diolkos.blogspot.gr – magikokouti.gr – dictionary.com – f-eri-tales.blogspot.gr

Στέλιος Χρυσίνης – Ο δάσκαλος του ρεμπέτικου

Κορυφαιος μαεστρος και δασκαλος

chrysinis
Στέλιος Χρυσίνης (Πειραιάς 1916 – Αθήνα 1970) – 2ος από αριστερά

Αρκετές είναι οι περιπτώσεις καλλιτεχνών, όπου κάποια φυσική ατέλειά τους τους, στάθηκε αφορμή και αιτία, να κερδίσουν την συμπάθεια του κοινού και να διαγράψουν λαμπρή πορεία, χωρίς να παραγνωρίζουμε το ταλέντο και τις ικανότητές τους.

Η Μαριάννα Χατζοπούλου μεσουράνησε στα τέλη του ’50 και στις αρχές του ’60 ως «τυφλό αηδόνι» ενώ ο Σπύρος Ζαγοραίος, εδώ και δεκαετίες, έχει για σήμα κατατεθέν του το ψεύτικο-συμπληρωματικό χέρι που δίνει άλλη διάσταση στα «μάγκικα» και «αλέγκρα» τραγούδια του. Ο ίδιος έκανε σουξέ με τη σύνθεσή του Είμαι ανάπηρος και έχω ανάγκη απ’ την αγάπη σου. Ελάχιστες όμως είναι οι φορές όπου ένας δημιουργός και μαέστρος ξεπερνά ταεμπόδια της φύσης και σηματοδοτεί σαν φάρος φωτεινός τις εξελίξεις στο αντικείμενό του, ανακαλύπτοντας νέα ταλέντα και δίνοντάς τους βήμα να εκφραστούν και παράλληλα «συμμαζεύοντας» και βελτιώνοντας τις καταθέσεις των ομότεχνών του.
Ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, οι Ray Charles, Stevie Wonder, Sammy Davis Jr., Αndrea Boccelli, που λειτουργούν -ειδικά οι δύο πρώτοι- σαν συνθέτες και στιχουργοί, ήταν και είναι πάνω απ’ όλα ερμηνευτές των πονημάτων τους ενώ ο Μπαγιαντέρας πρώτα καθιερώθηκε ως μουσικοσυνθέτης και στη συνέχεια στερήθηκε την όρασή του.
Εδώ ακριβώς έγκειται και η πρωτοτυπία και πρωτοπορία του Στέλιου Χρυσίνη, που αν και έχασε το φως του από τα πρώτες μόλις στιγμές του στη ζωή κατάφερε για μεγάλο διάστημα, μέχρι και τον πρόωρο θάνατό του, να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο «δασκάλου» στη δισκογραφία και γενικότερα στο λαϊκό μας τραγούδι.(…)

Τελευταια Σουξε

Ο Στέλιος Χρυσίνης γεννήθηκε το 1916 στον Πειραιά σε μεσοαστική οικογένεια η οποία είχε μετακομίσει στο επίνειο της Αθήνας από το Κρανίδι της Αργολίδας. Κατάφερε να αναδειχθεί μέσα από των κύκλο των ρεμπετών του λιμανιού πολύ γρήγορα. Όμως λίγο μετά τα μισά του ’50 ο ρόλος και η επιρροή του Χρυσίνη σταδιακά ελαττώνονται. Εξακολουθεί να συμμετέχει ως κιθαρίστας σε πλήθος ηχογραφήσεων και να κάνει δυνατά σουξέ, όπως Κάτσε στον καναπέ μου με την Καίτη Γκρέυ σε στίχους Τσάντα, «Τα χρόνια δεν έχουν καμιά σημασία» με τον Πάνο Γαβαλά σε στίχους Σπύρου Κεφαλόπουλου αλλά ουσιαστικά τίθεται εκτός του κύκλου των μεγάλων εταιρειών. Ο λόγος στον Δερβενιώτη: Ο Μηλιόπουλος μου πρότεινε την θέση του μαέστρου στην Columbia. Δεν δέχτηκα γιατί θα εκτειθόμουν στον κύκλο μας αν έπαιρνα την θέση ενός τυφλού ανθρώπου, κάτι που δεν θεωρούσα σωστό κι απ’ την ανθρώπινη πλευρά του ζητήματος. Βλέποντας όμως την αποφασιστικότητά του και την επιμονή του, πρότεινα να συνυπάρχουμε μαζί με τον Χρυσίνη στο ίδιο πόστο. Η απάντησή του ήταν, κάνε ότι θες, ο μισθός είναι αυτός που είπαμε, ούτε δεκάρα παραπάνω, αν θέλεις να τον μοιράζεσαι δικό σου θέμα αλλά εγώ θα έχω να κάνω μαζί σου και το δικό σου κεφάλι θα πάρω αν κάτι δεν πάει καλά. Δεν τον ήθελαν πια τον Χρυσίνη, δεν τους έκανε.

Μετά από κάμποσο καιρό χώρισαν οι δρόμοι μας, κι εγώ ανέλαβα πλέον μόνος μου την θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Ο Χρυσίνης καταφεύγει σε μικρότερες εταιρείες, στην RCA Victor του Ορφανίδη, στην Astron του Αλεξάκη, στη Fidelity του Πατσιφά, στην Βεντέττα του Πελαγίδη κ.ά. Εκεί η Πόλυ Πάνου θα τραγουδήσει το «Αλήτη κι αν σε λένε» σε στίχους Λάκη Τσώλη, ο οποίος θα χαρακτηρίσει τον Χρυσίνη ως μουσική μεγαλοφυία.

kaityCapture
Καίτη Γκρέυ (Σάμος 1924)

Ανάλογα έχουν κατά καιρούς εκφραστεί για το ταλέντο του και η Καίτη Γκρέυ, Γιώτα Λύδια κ.ά. Συνεχίζει να αναδεικνύει νέα ταλέντα. Έχει μετακομίσει στο Μιχαή Βόδα 115, κι απ’ το σπίτι του παρελαύνουν για ακροάσεις ερμηνευτές και δημιουργοί: Στράτος Κύπριος, Σοφία Σιδέρη, Ρίτα Σακελαρίου, Βούλα Πάλλα, Κώστας Καρουσάκης, Γιώργος Ταλιούρης κ.ά. Ο τελευταίος που έκανε το ντεμπούτο στη δισκογραφία στις αρχές του ΄60, με συνθέσεις του Χρυσίνη, μου είπε για τον «δάσκαλό» του: Ήταν σπουδαίος μουσικός. Κατείχε δέκα όργανα. Όταν έπαιζε κιθάρα νόμιζες ότι άκουγες ολόκληρη ορχήστρα. Για αρκετό διάστημα μέναμε στο ίδιο σπίτι. Όπως συνέβη και με τον Καζαντζίδη στο ξεκίνημά του. Μου δίδαξε την τέχνη του τραγουδιού, τις αναπνοές, τους λαρυγγισμούς. Γλυκός άνθρωπος. Τον είχα σαν πατέρα μου.

Του άρεσε να πηγαίνει στα ταβερνάκια, ιδιαίτερα τα παραθαλάσσια, να τρώει το ψαράκι του και να ακούει το κύμα. Ήταν πολύ θρήσκος. Προτού πιει το κρασάκι του, άδειαζε πρώτα ένα ποτήρι κάτω στο πάτωμα, κι έλεγε μια προσευχή. Κάθε Πάσχα τον συνόδευα σε τρεις επιτάφιους. Στον Κορυδαλλό, στον Άγιο Παντελεήμονα και στο Μοναστηράκι. Όταν το ’66 κάναμε το «Στολίδι είσαι μόνη σου» σε στίχους του Κεφαλόπουλου χάλασε ο κόσμος. Ακόμα και σήμερα όπου το τραγουδήσω γίνεται χαμός! Είχαμε δουλέψει μαζί και στη Λουζιτάνια, στο Αιγάλεω. Έφυγε ξαφνικά. Με ειδοποίησαν και έτρεξα αμέσως στον Ευαγγελισμό. Πρόλαβα να τον δω και λίγο αργότερα έσβησε οριστικά. Ήμουν ένας από τους λιγοστούς καλλιτέχνες που τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία.

Στέλιος Χρυσίνης Πειραιάς 1916 – Αθήνα (Ευαγγελισμός) 1970

περισσότερα σε rebetiko.gr

Ζωγραφικές Ετικέτες

Painting Labels

magnum_nanos
magnum_nanos2

«Την αρχιτεκτονική την είχα μέσα μου όπως είχα και το πάθος της ζωγραφικής από τότε που γεννήθηκα»
Ο Γιάννης Νάνος κατάγεται από την πόλη της Δράμας όπου γεννήθηκε το 1948. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Αθήνα ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική επηρεασμένος βαθιά από τον Υπερρεαλιστή ζωγράφο και ποιητή Νίκο Εγγονόπουλο.

Το πολυτεχνείο υπήρξε ο χώρος της καλλιτεχνικής και αργότερα επαγγελματικής δραστηριότητας του Γιάννη Νάνου όπου συμμετέχει ήδη από τα πρώτα χρόνια των σπουδών του σαν συνεργάτης αρχιτέκτων σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και μελέτες.

Με τη διπλωματική του εργασία «Αρχιτεκτονικός Προσχεδιασμός» παίρνει το πτυχίο του αρχιτέκτονα μηχανικού το 1973 και ταυτόχρονα το πρώτο βραβείο της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας. Η μελετητική εταιρεία Ευπαλίνος γίνεται ο χώρος της μετέπειτα αρχιτεκτονικής δραστηριότητας του Νάνου με πληθώρα κτηριακών έργων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα δραστηριοποιείται και στο χώρο της ζωγραφικής με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με καλές κριτικές από την Ελένη Βακαλό και διακρίσεις στις γκαλερί Στοά Τέχνης 13, Ώρα και την Ελληνοαμερικανική Ένωση. Το 1980 Εγκαθίσταται στη Δράμα και γνωρίζει τον Κώστα Λαζαρίδη με τον οποίο θα ακολουθήσει μια μακρόχρονη συνεργασία η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Συνεργάτης αρχιτέκτων και καλλιτεχνικός σύμβουλος της εταιρείας «Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη Α.Ε.» συμμετέχει από το 1989 με το έργο του τόσο στον καλλιτεχνικό όσο και στον αρχιτεκτονικό τομέα, στην ίδρυση, καθιέρωση και στα οράματα αυτής της εταιρίας. Η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική δεν ήταν ποτέ η διπλή ιδιότητα του Γ. Νάνου αλλά η ενιαία δραστηριότητα δύο τρόπων έκφρασης.

Άλλες συνεργασίες του Γιάννη Νάνου είναι με το τσίπουρο Ηδωνικό (δες έργο)

domaine-lazaridi gr Magnum Collector’s, Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη – Δράμα

Το καλοκαίρι των ζωγράφων

Το Καλοκαιρι των Ζωγραφων – Οια Σαντορινη

Τρεις καλλιτέχνες, ο Αλέκος Φασιανός, ο Γιώργος Σταθόπουλος και ο νεότερος Απόστολος Χαντζαράς, συνομιλούν στον Λυκαβηττό με την ευκαιρία της κοινής τους έκθεσης στη Σαντορίνη.

Γιώργος Σταθόπουλος
Γιώργος Σταθόπουλος
Το καλοκαίρι ευνοεί τις παρέες. Και αυτή η παρέα στη «Βεράντα», απέναντι στο τελεφερίκ του Λυκαβηττού, είχε έντονη καλοκαιρινή διάθεση. Την αποτελούσαν οι καθιερωμένοι ζωγράφοι Αλέκος Φασιανός και Γιώργος Σταθόπουλος, ο «μικρός» της παρέας Απόστολος Χαντζαράς, η ιστορικός τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη, η Λητώ Πιτυρή της καινούργιας αίθουσας τέχνης «Κρατήρας» στην Οία της Σαντορίνης.
Συνήθως οι δημιουργοί δεν μιλούν στις παρέες τους για την τέχνη τους. «Οταν είμαστε μεταξύ μας», λέει ο Αλέκος Φασιανός, «δεν μιλάμε για ζωγραφική. Λέμε διάφορα, καθημερινά. Μα και αυτό είναι σημαντικό, γιατί λύνει προβλήματα. Κάποιους κατακρίνουμε, άλλους διαπομπεύουμε, άλλους κοροϊδεύουμε και χαιρόμαστε με αυτά».
Γ. Σταθόπουλος: «Αυτό γινόταν πάντα. Εγώ, όπως και ο Αλέκος, είχαμε δει τους μεγάλους που φύγανε, τον Ελύτη, τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο. Ολοι αυτοί, εκεί στου «Φλόκα» που πηγαίνανε, για τι νομίζεις ότι μιλούσαν; Για μουσική ή για ποίηση; Ποτέ δεν μιλούσαν γι’ αυτά. Πείραζε ο ένας τον άλλον…».
Αλ. Φασιανός: «Είχαν έρθει κάποιες κοπέλες για να δουν τον Ελύτη, αλλά απόρησαν που δεν άκουγαν κάτι σημαντικό. «Τι νομίζετε, ποιήματα θα διαβάζουμε εδώ;» τους είπε ο Ελύτης. Γελούσαν, κορόιδευαν ο ένας τον άλλον, κουτσομπόλευαν, αλλά έξυπνα πράγματα».
Αυτή τη φορά όμως η παρέα ξέφυγε από τα καθιερωμένα και ξεστράτισε σε κουβέντες για την τέχνη. Εξάλλου αυτό συνέβαινε και στην παρέα των μεγάλων που οι ζωγράφοι θυμήθηκαν.
Γ. Σταθόπουλος: «Εγώ θυμάμαι μια κουβέντα που παρακολούθησα παλιά μεταξύ του Ελύτη και του Γκάτσου. Ο Ελύτης ήταν λίγο μελαγχολικός και έλεγε στον Γκάτσο: «Τι νόημα έχουν αυτά που κάνουμε; Αφού βλέπεις πώς είναι ο κόσμος». Και ο Γκάτσος του απάντησε: «Δεν τα κάνουμε για τον κόσμο. Για εμάς τα κάνουμε». Ηταν μια σπουδαία κουβέντα, σοφή».
Αλ. Φασιανός: «Και ο Ελύτης το ήξερε αυτό, απλώς διερωτάτο. Αμα δεν υπάρχει κοινό, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Αν είσαι σε ένα νησί μόνος σου…».
Ο Φασιανός θυμήθηκε τις εποχές που τα νησιά ήταν έρημα χειμώνα – καλοκαίρι: «Τα νησιά έχουν πάρει τώρα την έννοια του καλοκαιριού. Παλιότερα δεν πήγαινε κανείς καμιά εποχή. Φοβούνταν τις ερημιές. Πήγα στην Υδρα το 1954 και ήταν όλα γκρεμισμένα. Είχε οχιές πάνω στα χαλάσματα. Δεν σκεπτόταν κανείς να πάει εκεί. Εμείς πηγαίναμε από έρωτα. Μας άρεσε ο τρόπος που χτίζανε, ακόμα και τα χαλάσματα μας συγκινούσαν. Ενα ωραίο σπίτι είναι πάντα ωραίο, ακόμη και χαλασμένο. Εχει να σου δώσει πράγματα. Οπως ένα έργο τέχνης. Τα κακά έργα τέχνης είναι άσχημα και όταν καταστρέφονται».
Το νόημα της παρέας
Τώρα όμως οι ζωγράφοι δεν είναι μόνοι τους στα νησιά. Με την ευκαιρία των θερινών διακοπών των άλλων εκθέτουν τα έργα τους μπροστά σε μεγάλο κοινό. Αλλά οι ίδιοι δεν κάνουν διακοπές, όπως λέει ο Σταθόπουλος. Και ο Φασιανός σχολιάζει: «Ούτε εγώ κάνω διακοπές. Από τι να διακόψω; Από τη χαρά που έχω να ζωγραφίζω; Τρελός είμαι;».
Κουβέντα στην κουβέντα, όμως, αποφάσισαν να πάνε εφέτος στη Σαντορίνη και να κάνουν την έκθεση στον «Κρατήρα». Απέναντι βρίσκεται το Ακρωτήρι, η πολιτεία της εποχής του Χαλκού που διατηρήθηκε κάτω από τη στάχτη του ηφαιστείου. Μέσα στα σπίτια διατηρήθηκαν εξαιρετικές τοιχογραφίες. Ο Φασιανός είχε γράψει ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ήταν ευτυχισμένοι, αφού ζούσαν κάθε μέρα μέσα στην ομορφιά.
Αλ. Φασιανός: «Χαίρονταν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρεις τι διαφορά έχουν οι τοιχογραφίες από τις άλλες της κλασικής εποχής; Απεικονίζουν το καθημερινό. Εκαναν κοινωνική ζωγραφική. Δεν ζωγράφιζαν θεούς και τέτοια, αλλά ωραίες κοπέλες, πολύχρωμα λουλούδια, κρίνους, ζώα».
Γ. Σταθόπουλος: «Το μυστικό ξέρεις ποιο είναι; Αμα σου δίνει χαρά αυτό που κάνεις την ώρα που το κάνεις, όταν πετυχαίνεις κάτι και σου αρέσει, να είσαι σίγουρος ότι αυτό θα αρέσει και σε άλλους ανθρώπους. Οταν σου γίνεται βάσανο, σβήνεις, παιδεύεσαι, δεν σου αρέσει, ε, τότε θα παιδεύεται και ο άλλος που θα το δει».
Αλ. Φασιανός: «Οταν πρωτοπήγα στο Παρίσι το 1960 όλοι έκαναν αφηρημένη τέχνη. Λες και είχαν συμφωνήσει. Εγώ ζωγράφιζα πολύ παραστατικά και με δείχνανε: αυτός ζωγραφίζει ακόμη με πινέλα. Είχα ένα άγχος φοβερό. Ελεγα, μήπως πρέπει και εγώ να ζωγραφίζω έτσι; Αρχισα να παραμορφώνω τα πράγματα, αλλά όταν έκανα τα δικά μου, ευχαριστιόμουν. Λέω «εγώ θα κάνω τα δικά μου και αν αποτύχω, τουλάχιστον θα είμαι ευχαριστημένος»».
Γ. Σταθόπουλος: «Η ζωγραφική γίνεται για τους ζωγράφους που δεν ζωγραφίζουν. Οταν ο άλλος επικοινωνεί και αγαπά αυτό το έργο που βλέπει, έχει μέσα του τη ζωγραφική διάσταση. Απλώς δεν μπαίνει στη διαδικασία να ζωγραφίσει. Επιλέγει το έργο και λέει «αυτό μου αρέσει». Κάτι του λέει. Η τέχνη δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τον καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης έρχεται να αποκαλύψει κάτι που έχουμε μέσα μας. Ακούμε ένα τραγούδι από την άλλη άκρη του κόσμου, δεν καταλαβαίνουμε τι λέει, αλλά μας αγγίζει και μας συγκινεί. Γιατί; Γιατί το έχουμε και εμείς, είναι δικό μας. Ο καλλιτέχνης έρχεται να σου δείξει αυτό που έχεις μέσα σου. Είναι δικό σου, δεν είναι δικό μου. Είναι και δικό μου, είναι και δικό σου. Αυτό είναι το μεγαλείο της τέχνης, γι’ αυτό η τέχνη ανήκει σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά».
Αλ. Φασιανός: «Οταν είσαι δημιουργός, πρέπει να ανακαλύψεις έναν τρόπο για να σε κατανοήσει ο άλλος, και μάλιστα έναν τρόπο που δεν έχει παρουσιαστεί ξανά. Ο Θεός όταν δημιούργησε τη θάλασσα με τα ψάρια ευχαριστήθηκε. Δημιουργία είναι κάτι που δεν υπήρχε πριν. Κάθε φορά θαύμαζε και ο ίδιος αυτό που έκανε και, όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη, «είδεν ο Θεός ότι καλόν είναι»».
Γ. Σταθόπουλος: «Θέλει να πει ότι είναι Θεός».

Με αυτή την ατάκα του Γ. Σταθόπουλου η παρέα επανέρχεται στη φυσιολογική της κατάσταση, αφού πρώτα δημιούργησε μια κατάσταση. «Εντελώς τυχαία» σχολιάζει ο Γ. Σταθόπουλος. «Οργανώθηκε αυτή η έκθεση επειδή βρισκόμαστε, μιλάμε και κάνουμε παρέα. Δεν έχει κανένα άλλο νόημα. Εχει το νόημα της παρέας. Τα πιο πολλά πράγματα, τα πιο σπουδαία πράγματα γίνονται έτσι».

Απόστολος Χαντζαράς: «Η ζωγραφική είναι σαν την όραση»
Ο Απόστολος Χαντζαράς είναι ο «μικρός» της παρέας. Η συμμετοχή του σε μια έκθεση με τον Αλέκο Φασιανό και τον Γιώργο Σταθόπουλο, φημισμένους για την ελληνικότητα της ζωγραφικής τους, είναι γι’ αυτόν μια υπόσχεση: «Υπόσχεση στους ίδιους, αλλά και σε όλους που λατρεύουν το έργο τους: ότι θα γίνεις και εσύ καλός». Ετσι η ζωγραφική συνεχίζει τον δρόμο της.

«Για μένα», λέει, «η ζωγραφική δεν διακόπτεται, είναι μια συνεχής άσκηση του νου. Είναι σαν την όραση. Απλώς καλοκαίρι σημαίνει καλός καιρός, καλή διάθεση. Το θέρος διακόπτει τη ροή των πραγμάτων και αυξάνει τα ερεθίσματα. Ειδικά το ελληνικό καλοκαίρι, που δεν είναι στεγνό, αλλά ουτοπικό. Είναι μαγευτικό, κάτι μεταξύ Παραδείσου και πραγματικότητας. Εχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ένα τζιτζίκι, ένα σύκο, μια φραγκοσυκιά, όλα ατα σύμβολα του Αιγαίου. Αν ήθελα να ζωγραφίσω το Αιγαίο θα έβαζα οπωσδήποτε μέσα στον πίνακα και δυο καππαρόφυλλα για να εκτινάξουν τη γεύση του. Ζωγραφίζοντας το πορτρέτο ενός ψαρά, είναι σαν να ζωγραφίζεις το τοπίο των νησιών. Οι ρυτίδες του μοιάζουν με τις ξερολιθιές και το μουστάκι του σαν δυο ματσάκια θυμάρι. Οταν έχεις μέσα σου την αρχαία τέχνη και βλέπεις τη φεγγαράδα να απλώνεται αθόρυβα πάνω στο τοπίο, νιώθεις σαν να σου δίνει το χέρι του το παρελθόν. Οπου να ‘ναι θα βγει ο Παν να χορέψει με κάποια νύμφη στη μέση της Καλντέρας».

Η έκθεση ζωγραφικής των Αλ. Φασιανού, Γ. Σταθόπουλου και Απ. Χαντζαρά θα πραγματοποιηθεί στη νέα αίθουσα τέχνης «Κρατήρας» (τη σχεδίασαν οι αρχιτέκτονες Λητώ Πιτυρή, Ντιάνα Μάρκου και Κλέλια Κανελοπούλου) στην Οία της Σαντορίνης. Θα διαρκέσει ως τις 2 Σεπτεμβρίου.

Πηγή: tovima gr / culture (12/8/’12)

Ζωγραφική υπεράνω Φιλοσοφίας

Ο Bernard-Henri Lévy —εξέχων Γάλλος διανοητής, οργάνωσε μια μοναδική έκθεση με θέμα τη Φιλοσοφία στη Ζωγραφική. Αφορά 160 ζωγραφικά έργα με θέματα που άπτονται της Φιλοσοφίας. 160 έργα μεγάλων ζωγράφων είτε αναδεικνύοντας τη φρίκη του πολέμου, είτε τον έρωτα. Τη δύναμη της εκκλησίας, του ηγεμόνα, του πλούτου ή της δόξας.

A storefront with ivy - Saint-Paul de Vence, Alpes-Maritimes department, France. (Photo credit: Wikipedia)
A storefront with ivy – Saint-Paul de Vence, Alpes-Maritimes department, France. (Photo credit: Wikipedia)

Στη Νότιο Γαλλία, στην Μεσαιωνική κωμόπολη Saint-Paul de Vence, βρίσκεται η γκαλερί Maeght, όπου τα έργα που έφθασαν εκεί από τα γνωστότερα Μουσεία του κόσμου, εκτίθενται.
Το χωριό, ήσυχο αλλά και τουριστικό ορεινό θέρετρο σε απόσταση αναπνοής από το αεροδρόμιο της Νίκαιας, θα τύχει της κοσμοσυρροής των Γάλλων αλλά και άλλων εθνικοτήτων τουριστών, που θα σπεύσουν να θαυμάσουν τα εκτιθέμενα ζωγραφικά έργα, αλλά και την ομορφιά του τοπίου των Γαλλικών Μεσογειακών Άλπεων. Η κωμόπολη έχει πλούσιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, μιας και ‘κει εκτίθενται σε δρόμους και πλατείες έργα γνωστών Γάλλων γλυπτών (Folon, Tobiasse, César, Niky de Saint-Phalle).
H ευρύτερη περιοχή αποκαλούμενη Γαλλική Ριβιέρα συνορεύει προς Ανατολάς με τη ΒΔ πλευρά της Ιταλίας – εκεί απ’ όπου ξεκινά και η λεγόμενη ταλική Ριβιέρα. Εκεί βρίσκεται και το Eze, ορεινό επίσης χωριό όπου διέμενε προς το τέλος της ζωή του ο Γερμανός φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε.

Καννες (Cannes) – (Μεσογειακες Αλπεις) Saint-Paul-de-Vence

English: Bernard-Henri Lévy at Tel Aviv Univer...
English: Bernard-Henri Lévy at Tel Aviv University. Photo by Itzik Edri. (Photo credit: Wikipedia)

Απόσταγμα ετών ενασχόλισης του —αρχικά με τη Λογοτεχνία κατόπιν με τη Φιλοσοφία και την Πολιτική, κατέληξε στο συμπέρασμα πως μόνο η Ζωγραφική μπορεί να αποδώσει επαρκώς και με ακρίβεια , τα προβλήματα του κόσμου και των κοινωνιών. Αναφέρει χαρακτηριστικά το έργο «Γκουέρνικα» του Πάμπλο Πικάσσο, για το πως αναπαριστά με ακρίβεια μοναδική, όλη τη φρίκη του πολέμου.

Παράλληλα με την έκθεση κυκλοφορεί και το σχετικό βιβλίο του ιδίου, με όλα τα ζωγραφικά έργα μαζί με τη φιλοσοφική τους ερμηνεία. Επίσης: ένα άρθρο του για την Αλήθεια, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 11 Νοεμβρίου τρέχοντος (2013) έτους. Περισσότερα

Czeslaw Niemen – Sickly Minds

Czeslaw Niemen – Αρρωστα Μυαλα

Czesław Niemen
Czeslaw Niemen
Czesław Niemen Photo credit: Wikipedia

Czeslaw Niemen — «Dziwny jest ten świat» (1968)
Ένας μεγάλος τραγουδιστής της Ροκ από την Πολωνία. Δεν ζει πλέον, όμως τα τραγούδια του παραμένουν, παρόντα, αλώβητα απ’ το χρόνο…

Στο κατωτέρω βίντεο-κλιπ, δίνεται με δραματική ένταση η απόγνωση και η απελπισία για τις βαρβαρότητες του αιώνα… Είναι δυνατόν να συνέβησαν αυτά; Μας φαίνονται ψεύτικα σαν από σελυλόϊντ και μόνο φτιαγμένα.

Ωστόσο Συνέβησαν, συμβαίνουν – από το πιο μεγάλο ως το πιο μικρό, τη στιγμή που πάντα θα υπάρχουν νοσηρά μυαλά, μη ορροδώντας μπροστά από τίποτα αρκεί να πραγματοποιούν τη νοσηρή, εχθρική προς το ανθρώπινο γένος, τους λαούς, τις υπάρξεις αυτού του κόσμου φαντασίωση τους. Ο Πολωνός Czeslaw Niemen, τραγούδησε τον πόνο του κόσμου που υφίσταται σαν ανύποπτο θύμα τα δεινά που αυτά τα μυαλά επισσωρεύουν.

Φυλακας στη Σικαλη

Catcher in the Rye

catcherIntheRye
Φύλακας στη Σίκαλη – J. D. Salinger

Από τα βιβλία που σημάδεψαν τα νεανικά χρόνια του Woody Allen, ήταν και το βιβλίο Catcher in the Rye, του J. D. Salinger. Το βιβλίο αυτό  έχει κυκλοφορήσει σην ελληνική αγορά από τις εκδόσεις Επίκουρος από το 1978.
Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τη Νέα Υόρκη, το Μανχάτταν, την Άνω Ανατολική πλευρά γενικώς της Νέας Υόρκης.
Ο κόσμος του θρυλικού συγγραφέα Τζ. Ντ. Σάλιντζερ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, σε αυτή την αποκαλυπτική ματιά στις εμπειρίες που διαμόρφωσαν έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους, αμφιλεγόμενους και αινιγματικούς συγγραφείς των καιρών μας. Τοποθετημένο χρονικά στο πολύχρωμο κάδρο της Νέας Υόρκης των μέσων του 20ου αιώνα, το «Επαναστάτης στη Σίκαλη» ακολουθεί τον νεαρό Σάλιντζερ (Νίκολας Χουλτ), ενόσω αυτός προσπαθεί να βρει τη «φωνή» του, φλερτάρει με τη διάσημη κοσμική Ούνα Ο’Νιλ (Ζόι Ντόιτς) και πολεμά στις πρώτες γραμμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτές είναι οι εμπειρίες που θα διαμορφώσουν τη δημιουργία του αριστουργήματός του, «Ο Φύλακας στη Σίκαλη», θα τον κάνουν διάσημο –αλλά και διαβόητο- εν μία νυκτί και, τελικά, θα οδηγήσουν στην απόσυρση του από τα φώτα της δημοσιότητας για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Σκηνοθεσία: Ντάνι Στρονγκ Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Χουλτ, Ζόι Ντόιτς, Κέβιν Σπέισι, Σάρα Πόλσον

Gustav Klimt
Gustav Klimt

Μια άλλη εποχή ανεπιστρεπτί χαμένη —τότε που οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν – οι άνδρες με τη περίφημη «ρεπούμπλικα», οι γυναίκες, μ’ ένα καπελάκι αγορασμένο από τη δημοφιλή τότε «καπελού».
Οι ντουλάπες της εποχής περιελάμβαναν μεταξωτές γραβάτες, μαντηλάκια για το τσεπάκι του σακακιού, λουλούδια για να στολίζουν το πέτο των γυναικών, κάλτσες με ραφή, μπέρτες γούνινες τις λεγόμενες epaules ετόλ κατά παράφρασιν. Οι τουαλέτες, τα περίφημα αρώματα Arpege, Channel 5, Muguet, Canoe, Je Reviens, Miss Dior, Diorissimo κλπ.

Αν γυρίσουμε πίσω στη Νέα Υόρκη, συγγραφεύς με μεγάλο κοινό ήταν και οι Pearl Buck, η Margaret Mitchell με το «Όσα παίρνει ο άνεμος«, η Patricia Hιghsmith, και από τους νεώτερους της εποχής,  oι F. S. Fitzgerald,  Betty Smith, J. D. Salinger —συγγραφεύς, που όπως λέει ο Woody Allen «το να τον διαβάζεις ήταν σκέτη ευχαρίστηση, αντιθέτως με τον Φλωμπέρ που ήταν μια (δύσκολη και βαρετή) σκέτη μελέτη. Τότε η ευχαρίστηση δε συνήδε με το διάβασμα. Υπήρχαν βιβλία που σ’ ευχαριστούσαν κι άλλα που ήταν βιβλία που μοιάζανε με «μελέτη κατ’ οίκον» για το αυριανό μάθημα» συνεχίζει.

Betty Smith – A Tree Grows in Brooklyn

Στην Ελλάδα πολύ γνωστό βιβλίο για τη Ν. Υόρκη ειδικότερα για το Brooklyn, ήταν το βιβλίο της Betty Smith «Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» – βιβλίο που διαβαζόταν μονορούφι 1 και 2 και 3 φορές απ’ το νεανικό κοινό των 17άρηδων της εποχής. Περιέγραφε όλα τα βάσανα και τις προσδοκίες συνάμα, ενός νεαρού κοριτσιού που μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά —που σήμερα βέβαια, είναι από τις ακριβότερες της περιοχής του Μπρούκλιν! (Μπέττυ Σμιθ:
Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν εκδ. Γράμματα/ info Web)
Συνέχεα στη συνέντευξη Woody Allen για τα 5 βιβλία που ξεχωρίζει.
Φύλακας στη Σίκαλη Ταινία

Thinking Arlequin

Aρλεκίνοι, Ταχυδακτυλουργοί – Ένας κόσμος σαν από τσίρκο βγαλμένος

Pablo Picasso Arlequin
Pablo Picasso – Arlequin

Βλέποντας αυτό το πίνακα του Πικάσσο πολλές σκέψεις εγείρονται στο νου: Γιατί Αρλεκίνος, γιατί το πολύχρωμο φόντο, γιατί το τραπέζι του καφενείου, γιατί έχει στρέψει την πλάτη του, γιατί έχει το χέρι του στο μέτωπο…

Κατ’ αρχήν θα πρέπει ο Pablo Picasso να ζωγράφισε τον Αρλεκίνο γιατί η στολή του είναι μεγαλόπρεπη, είναι δημοφιλής στα τσίρκα και στους χορούς μεταμφιεσμένων. Η μεταμφίεση είναι το κλειδί της ερμηνείας του πίνακα. Ο μεταμφιεσμένος άνθρωπος σε αρλεκίνο, παλιάτσος της opera buffona. Μεταμφιέζεται και για καλό και για κακό. Καλό για να διασκεδάσει σε ένα bal masque, όταν στο τσίρκο χαίρεται με τα καμώματα του κλόουν, γελά με τα παραπατήματα του.
Ένας Αρλεκίνος έχει το συντροφό του – πάντα τη κολομπίνα, δεν είναι μόνος του στη σκηνή, γελάει και χαίρετα – συχνά χοροπηδάει σφουγγίζοντας κάποιο δάκρυ!
Ένας χορός μεταμφιεσμένων είναι το sine qua non στοιχείο της Αποκριάς. Σερπαντίνες, κομφετί, μάσκες, πούλιες, αστραφτερά στρας και ανάλαφρα ρόδινα και μπλε φτερά. Χορός και κέφι ως το πρωί!

Η άλλη ερμηνεία είναι του διφορούμενου – συχνά αρνητικού στοιχείου: Παίζουμε ρόλους –  ο ρόλος του παλιάτσου είναι ένας ρόλος που συχνά πια τον υποδύεται ο σύγχρονος άνθρωπος.
Αποτραβηγμένος μέσα σε μια εσωτερική μοναξιά, έχοντας στρέψει την πλάτη κατά βάθος σε φίλους και συντρόφους λόγω της ασυνενοησίας που επικρατει στις σχέσεις των ανθρώπων – όσο παραμένουν επιφανειακές, απομονωμένος στην εσωτερική του θλίψη σκέπτεται τον εαυτό του, το μέλλον του, τη πορεία του – τώρα που η γιορτή μοιάζει να έχει φτάσει στο τέλος της και ορθώνεται το ερώτημα: Και τώρα που χαμηλώνουν τα φώτα της σκηνής, «Τι μέλλει γενέσθαι;».

Μοναξιά, απομόνωση, ερημιά που ακολουθεί το τέλος της γιορτής, είναι ένα μονοπάτι που αν το καλοεξετάσεις είμαστε όλοι ταγμένοι στο τέλος τέλος  να ακολουθήσουμε.
Όμως όταν το τέλος των αυταπατών έρχεται πριν την ώρα του, σημαίνει και ο καιρός των αντιστάσεων – πρέπει κανείς να παλέψει, να αντισταθεί σε μια πρόωρη φθορά… Τουλάχιστον ας παραδεχθεί πως όλα όσα νόμιζε αληθινά αποδεικνύονται ψεύτικα: Υποσχέσεις, συμβόλαια, ακριβές γιορτές, διασκεδάσεις, φιλίες και ιδεολογίες – την ώρα που  κακό και καλό αναμειγνύνται επικίνδυνα, τα χρέη μένουν στάσιμα, οι υποχρεώσεις όλο και αυξάνονται καθώς το κόστος ζωής  παρά τις προβλέψεις βρίσκεται στην ανιούσα κάνοντας την ανασφάλεια – το συναίσθημα που αφαιρεί την ηρεμία και την εμπιστοσύνη στο αύριο, όλο να κερδίζει έδαφος…

Ιδίως τώρα που το πάρτυ τελείωσε κατά τη ρήση των Εταίρων το 2009 – «the party is over!», οι Έλληνες όλο και περισσότερο θα μοιάζουν με τον όμορφο Αρλεκίνο του ιδιοφυιούς Ισπανού ζωγράφου.