Αρχείο κατηγορίας Voyages

Το δικό σου Αιγαίο

Το Αιγαίο δικό μου…

aigaio
Μια μέρα καινούργια ένα άγραφο ακόμη χαρτί. Κοιτάζεις στη λευκή σελίδα αναρωτιέσαι πως ν’ αρχίσει αυτή η εξιστόρηση… Ήχοι… ο ήχος από ένα μακρινό Αιγαίο ξυπνάει τις μνήμες τυλιγμένες στην αχλή μιας μακρινής φωτογραφίας που η αίσθηση της είναι τόσο ζωντανή σα να ‘ταν από ένα κοντινό χθες. Πάρος, Άνδρος, Τήνος, Σίφνος, Σκύρος, Μύκονος… Ρόδος… Μεγαλόπρεπες βουνών πλαγιές αγκαλιασμένες με τη θάλασσα σβήνουν σε ζεστές αμμουδιές. Το κύμα απαλά τους τραγουδάει δοξάζοντας τη μέρα που έφθασε καινούργια και ολόλαμπρη. Για λίγο ένα ζευγάρι γλάρων σχίζει το άπλετο γαλάζιο.

krinakia_aigaio
Το καλοκαίρι είναι εδώ κι εσύ είσαι όμως εδώ! Τι ευκολότερο να το αδράξεις ν’ αφήσεις τα πάντα πίσω γιατί σίγουρα δεν υπάρχει τίποτα πίσω καθώς αυτά έχουν περάσει και το σήμερα φοράει το μανδύα του λευκού και του γαλάζιου στεφανωμένο στη χρυσή του κόμη με το στεφάνι του ενός και μοναδικού Αιγαίου πλεγμένο με τις χρυσές βελόνες του ήλιου, σε πλέξη με κρινάκια της θάλασσας σκίνα και θυμάρι.

Τι έχει αυτός ο άνθρωπος που περπατάει στη λαμπρότητα του ουρανού δίπλα στο δροσερό παφλασμό της θάλασσας; τον εαυτού του μόνο – απαλλαγμένο απ’ τις σκοτούρες και τις θλίψεις ενός χειμώνα που πέρασε κι έφυγε -ας το σκεφτεί- με όλες τις σκέψεις και τις απογοητεύσεις του χθες. Σήμερα η καινούργια μέρα είναι εδώ, ασφυκτικά παρούσα τόσο μεγαλόπρεπη.
Ναι αρκεί η άφιξη της να σκορπίσει τα πέπλα της μαύρης νύχτας, το γαλάζιο τούλι της να φέρει τη γαλήνη και τη χαρά.

aigaio_bigalisΤου Αιγαίου τα μπλουζ είναι εδώ να σε συντροφεύουν όλο το καλοκαίρι…

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το καμάρι της Σμύρνης

Το Κορδελιό (ή Περαία) είναι χτισμένο κατά μήκος της βορινής ακτής του κόλπου της Σμύρνης, απέναντι και βορειοανατολικά από την πόλη αυτή. Απέχει 13 χλμ. από τη Σμύρνη. Η τουρκική ονομασία του παραπέμπει στη γεωγραφική θέση του, αφού Karşıyaka σημαίνει «από την άλλη πλευρά»


Δε διαθέτουμε στοιχεία για την έναρξη κατοίκησης του Κορδελιού. Από τμήμα επιγραφής των Ρωμαϊκών χρόνων, από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που αναφέρει ο Αριστοτέλης Φοντριέρ και από τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν σωθεί μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο το μέρος αυτό ήταν κατοικημένο και υπήρχε ιερό λατρείας. Ξέρουμε επίσης, από έγγραφα της μονής Λέμβου, ότι τον 13ο αιώνα υπήρχε στην περιοχή μία μονή ή τοποθεσία με το όνομα «Κορδολέοντος».

Κατά την οθωμανική κατάκτηση και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, το μέρος αυτό ήταν ένας κάμπος με ελάχιστες αγροικίες, τμήμα των γαιών της οικογένειας Καραοσμάνογλου. Μετά τα Ορλωφικά, στην περιοχή αυτή είχαν εγκατασταθεί λίγες οικογένειες προσφύγων από την Πελοπόννησο, που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του οικισμού του Κορδελιού.

Στη Σμύρνη και το Κορδελιό

Το Σκοπιανό και τα αδιέξοδα του

Τα Σκόπια (Skopje) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ (της Γιουγκοσλαβίας). Συνορεύει δυτικά με την Αλβανία, ανατολικά με Βουλγαρία, νοτίως με την Ελλάδα. Ο πληθυσμός της είναι λίγο πάνω από μισό εκατομμύριο ενώ ο συνολικός πληθυσμός είναι περί τα δύο εκ. Πόλη του άλλοτε κρατιδίου της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας με όνομα Μακεδονία επί Τίτο, που όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία αξίωσε και πέτυχε να εδραιώσει διεθνώς με μια συστηματική διπλωματία πολλών ετών, αυτό το επί Τίτο υπαρκτό όνομα. Υπάρχει μια ερμηνεία ότι εμείς δεν αξιώσαμε τότε να απαλοιφθεί αυτή η ονομασία ως επικίνδυνη για τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι ήμασταν υποχρεωμένοι στον Τίτο που είχε κλείσει τα σύνορα της χώρας του να μη μπορούν να διαφεύγουν οι αριστεροί καθώς έχαναν στον εμφύλιο (1949).

Ζόραν Ζάεφ
Ζόραν Ζάεφ (Α), Νικολά Διμιτρώφ

Εν αναμονή της απάντησης των Σκοπίων για αποδοχή των όρων για μια συμφωνία με την Ελλάδα, γίνεται αντιληπτή η κωλυσιεργία – απροθυμία τους να αποδεχθούν το erga omnes του ΥΠΕΞ δια του υπουργού Νίκου Κοτζιά. Η διαπραγμάτευση γίνεται δια του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ, του υπουργού εξωτερικών της Νικολά Διμιτρώφ υπό την εποπτεία του προέδρου Γκεόργκι Ίβανωφ. Δεν παραιτούνται προφανώς από τις βλέψεις τους για τη δημιουργία ενός κράτους με το όνομα Μακεδονία που θα αξιώνει όλο και περισσότερα από τις γειτονικές χώρες και συγκεκριμένα από την περιοχή Μακεδονία της Ελλάδας με ως απώτερη βλέψη το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Κεντρική πλατεία Σκοπίων
Κεντρική πλατεία Σκοπίων με το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου

Το προσχέδιο της συμφωνίας κρατούν τα ενδιαφερόμενα μέρη και ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς – έτσι είναι γνωστό τοις πάσι, σε ποια αγκάθια προσκρούει το πρόβλημα της ονομασίας – αγκάθια που πρέπει να απαλοιφθούν για να προχωρήσουμε μπροστά. Τώρα που «ξεμπροστιάζεται» η πολιτική της ηγεσίας των Σκοπίων είναι εφικτό να αποχωρήσουμε πρώτοι εμείς, ρίχνοντας το βάρος της αποτυχίας στην αδιαλλαξία των Σκοπίων.

Γέφυρα Αξιού
Σκόπια – Γέφυρα Αξιού στη κεντρική περιοχή

Δεν είναι οι γείτονες μας καλόπιστοι καθώς οι διαπραγματεύσεις τραβούν σε μάκρος χωρίς το περιβόητο τηλεφώνημα του Ζόραν Ζάεφ (Zoran Zaev) προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Όταν η καλή θέληση προσκρούει στην αδιαλλαξία, όταν δεν πρόκειται για ονομασίες αεροδρομίων ή εθνικών οδών της γείτονος παρά για την ουσία του ζητήματος – που καλλιεργήθηκε στο λαό αυτό επί χρόνια ότι είναι κάποιοι αδικημένοι της περιοχής που ζητούν την αποκατάσταση τους, μία είναι η λύση: η καταγγελία της αδιαλλαξίας στην ευρωπαϊκή κοινότητα και στο ΝΑΤΟ – οργανισμοί που θέλουν να προσχωρήσουν και δι’ αυτού του τρόπου γίνεται απροσπέλαστη η ενσωμάτωση τους σ’ αυτούς τους οργανισμούς.

Η κυβέρνηση έχει μία ευκαιρία να δείξει πως προσκρούει σε κλειστά ώτα και μάτια που ένα μόνο θέλουν: οικειοποιούμενοι ένα όνομα, όμορης περιοχής (Μακεδονία) να κυριαρχήσουν σ’ έναν γεωγραφικό χώρο που δεν τους ανήκει, άρα να προσεταιρισθούν ως δική τους μια ένδοξη αρχαία ιστορία ως τέλειοι κιβδηλοποιοί της Ιστορίας, μη οροδώντας μπροστά στο γεγονός ότι τα εδάφη αυτά ήταν κατακτήσεις του Έλληνα Μακεδόνα στρατηλάτη Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ονομασία αυτή δημιουργεί – αν δεν διελευκανθεί η προέλευση της με το απορρέον νέο όνομα, μια μελλοντική επικρεμάμενη μονίμως αστάθεια και καχυποψία στην περιοχή και τους κατοίκους που διαμένουν εκεί.

Σκόπια παλιά πόλη
Σκόπια – παλιά πόλη

Βαλκανική χώρα η ΠΓΔΜ βεβαίως με κεντρική θέση και ρόλο στα Βαλκάνια βεβαίως αλλά υπό την προϋπόθεση ότι απορρίπτει κάθε ιδέα για την οικειοποίηση των ιστορικών συμβόλων της Ελληνικής Μακεδονίας – του αυτουσίου ονόματος πρωτίστως.

Πήδημα στο κενό

Εντοπίστηκαν οστά των καταδρομέων του Noratlas

Κύπρος, Ιούλιος 1974: Τουρκική εισβολή – Έπεσε η «αυλαία» για έναν ηρωϊκό καταδρομέα: Αντάμα με τους συντρόφους του ο Θανάσης Ζαφειρίου

katadromeisCyprusCapture
28 Έλληνες καταδρομείς και 4 μέλη του πληρώματος

Όλα έγιναν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η άτρακτος, διάτρητη από τα αντιαεροπορικά βλήματα, είχε γεμίσει καπνούς. Φλόγες ξεπηδούσαν τους κινητήρες του αεροπλάνου, και οι κραυγές των χτυπημένων συμπολεμιστών έκαναν εφιαλτική την ατμόσφαιρα.

Το βαρύ NORATLAS κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς το λόφο, και τη συντριβή, και ο καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου, όρθιος στην πόρτα της ατράκτου, έπρεπε να “αποφασίσει” με ποιον τρόπο θα πεθάνει: κάρβουνο στα φλεγόμενα συντρίμμια του αεροπλάνου ή κομματιασμένος στο έδαφος από μια βουτιά στο κενό.

Πολυτέλεια να σκεφθεί και να αποφασίσει δεν είχε φυσικά, καθώς έβλεπε με τρόμο το έδαφος να ‘ρχεται κατά πάνω του και το αεροσκάφος ασυγκράτητο να σπεύδει να συναντήσει τη βραχώδη πλαγιά “καταπίνοντας” με ανατριχιαστική “βουλιμία” τα τελευταία μέτρα που χώριζαν τον ουρανό από τη γη. Και τους τριάντα τρεις επιβαίνοντες από τον θάνατο.

Το ένστικτο, αυτό που στις πιο κρίσιμες στιγμές οδηγεί τον άνθρωπο, του “είπε”: πήδα! Και το έκανε. Έκτοτε δεν θυμάται τίποτα. Δεν άκουσε τον τρομερό χτύπο από την πρόσκρουση και συντριβή, δεν είδε τα πτώματα των συμπολεμιστών του να εκτινάσσονται, ούτε τις φλόγες που τύλιξαν ένα μέρος του αεροπλάνου. Ξύπνησε πολλές μέρες αργότερα σε κάποιο νοσοκομείο, αλλά και πάλι είχε ένα τεράστιο κενό στη μνήμη του.

katadromeisCyprus2Capture
Καταδρομείς της Αεροπορίας εν ώρα σχόλης

Ως εκ θαύματος ο Θανάσης Ζαφειρίου θα επιζήσει, μόνος αυτός. Οι άλλοι, είκοσι οχτώ Έλληνες καταδρομείς και τέσσερα μέλη του πληρώματος, εκ των οποίων οι δυο πιλότοι, θα βρουν ακαριαίο θάνατο κατά την συντριβή.

Θα χρειαστεί όμως πολύς καιρός και η βοήθεια γιατρών και άλλων ειδικών για να “συναρμολογήσει” στη μνήμη του ο τυχερός -πώς αλλιώς να τον χαρακτηρίσει κανείς;- καταδρομέας από τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης τα συντρίμμια αυτής της τραγωδίας, η οποία θα τον ακολουθήσει, όχι με τον καλύτερο τρόπο, στην μετέπειτα ζωή του.

Ήταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου του 1974, όταν δεκαπέντε μεταγωγικά στρατιωτικά αεροσκάφη NORATLAS απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Σούδας με προορισμό τη φλεγόμενη Κύπρο.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής προωθούνταν προς τα ενδότερα της νήσου και η στρατιωτική χούντα της Αθήνας αποφάσισε σε να στείλει δυνάμεις καταδρομών για να υπερασπιστούν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Στην επιχείρηση δόθηκε η κωδική ονομασία ΝΙΚΗ και εντολή να πετούν με “σιγή ασυρμάτου”, απόλυτης σιωπής δηλαδή, ενώ με το που απογειώθηκαν τα αεροσκάφη μεταφέροντας περισσότερους από τετρακόσιους καταδρομείς, από το αρχηγείο αεροπορίας στην Αθήνα εστάλη στην εθνοφρουρά στην Κύπρο κωδικοποιημένο μήνυμα ότι “έρχονται δεκαπέντε πορτοκάλια”.

Φτάνοντας στην Λευκωσία το σμήνος, και ξεκινώντας τη διαδικασία προσέγγισης και προσγείωσης, διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν ενημερωθεί όλες οι φρουρές για το σχέδιο, με αποτέλεσμα να υποδεχθούν τα αεροσκάφη με πολυβολισμούς.

Τα δυο πρώτα NORATLAS θα καταφέρουν να προσγειωθούν, το τρίτο, όμως, στο οποίο επέβαινε και ο Ζαφειρίου, θα δεχθεί συντριπτικά πλήγματα και ακυβέρνητο θα καρφωθεί και θα συντριβεί στο λόφο της Μακεδονίτισσας, λίγα χιλιόμετρα από τον διάδρομο προσγείωσης.

Με περιπετειώδη τρόπο θα καταφέρουν να προσγειωθούν και τα υπόλοιπα NORATLAS, η τραγωδία όμως της κατάρριψης θα σφραγίσει την ηρωική προσπάθεια των Κυπρίων και Ελλήνων στρατιωτών να αποκρούσουν τους εισβολείς.

Εκσκαφείς και μπουλντόζες επιχωμάτωσαν τα συντρίμμια του αεροσκάφους, στα οποία βρίσκονταν θαμμένοι και οι σοροί των Ελλήνων στρατιωτών, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος έκρηξης των πυρομαχικών που μετέφερε στην άτρακτό του.

Χρειάστηκε να περάσουν σαράντα ένα χρόνια και να καταβληθούν ιδιαίτερα προσεκτικές προσπάθειες, ώστε να ανασκαφούν τα συντρίμμια και να ανασυρθούν τα ανθρώπινα οστά.

Η όλη διαδικασία, που περιλάμβανε ταυτοποίηση και ενταφιασμό με μεγάλες τιμές, στον παρακείμενο Τύμβο της Μακεδονίτισσας, ολοκληρώθηκε τον περασμένο Ιούνιο.

Η αυλαία της τραγικής αυτής υπόθεσης θα πέσει, προχθες το βράδυ, με τον θάνατο στο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλευόταν, του μοναδικού επιζήσαντα, καταδρομέα Θανάση Ζαφειρίου.

Από mignatiou.com

Η πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

kordelio-protomagia
Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Απο βραδύς στο Κορδελιό (Karsiyaka), μάζευαν διάφορα λουλούδια, φτιάχνανε στεφάνια και τα κρεμούσαν στην είδοδο του σπιτιού, πάνω από την πόρτα πριν βγει ο ήλιος.

Το πρωί, πάλι πριν βγει ο ήλιος συνήθιζαν να πίνουν γάλα με εφτάζυμο (φτάζυμο) ψωμί. Πίστευαν πως πρέπει την ημέρα αυτή να πιούνε το γάλα πριν βγει ο ήλιος, γιατί αλλιώς θα ψωριάζανε.
Υστερα νωρίς νωρίς, πήγαιναν στα αμπέλια, κόβανε αμπελόφυλλα («γιαπράκια» όπως τα έλεγαν) και κάνανε ντολμαδάκια, που τα μαγείρευαν και τα έτρωγαν επί τόπου. Το Μάη δεν κάνανε γάμους, γιατί έλεγαν πως μόνο οι γαϊδάροι παντρέυονται αυτό το μήνα.

Πηγή: Νίκος Καραράς, Αθήνα 1971 / Αναδημοσίευση mikrasiatis.gr

Το Κορδελιο – προαστιο της Σμυρνης
kordelio-smyrni
Κορδελιό Σμύρνη – Παιδιά και Ψαράδες

Ξεκινώντας από τη βόρεια ακτή του κόλπου της Σμύρνης συναντάμε τη Σκάλα της Μαινεμένης, το μικρό λιμάνι που συνέδεε τη Μαινεμένη με τη Σμύρνη. Λίγα χιλιόμετρα από τη Σκάλα βρισκόταν η Μαινεμένη με περίπου 5300 Έλληνες και συνολικό πληθυσμό 12500 κατοίκων. Στην αγορά της συγκεντρώνονταν τα προϊόντα από τα 45 χωριά της περιοχής.

Στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Σίπυλος υπήρχε το Τσιλί και ανατολικότερα το Κορδελιό (Περαία), ένα από τα πιο πολυπληθή προάστια της Σμύρνης με πληθυσμό, τα χρόνια πριν την Καταστροφή, 30.000 κατοίκους.

Το Κορδελιό πήρε το όνομα του από τη γειτονική μονή Κορδολέοντος του Σιπύλου και ήταν επίσης γνωστό με το τουρκικό Καρσιγιακά. Έως το 1874 στη θέση υπήρχαν μόνο λίγες αγροικίες, αλλά η ανάπτυξή του ήταν ραγδαία. Η συγκοινωνία με τη Σμύρνη γινόταν με σιδηρόδρομο και μικρά ατμόπλοια. Ο σιδηρόδρομος περνούσε από τους σταθμούς Χαλκά Βουνάρ και Αγία Τριάδα πριν φτάσει στο Κορδελιό σε 28 λεπτά (απόσταση 11 χιλιόμετρα).

Το Κορδελιό χωριζόταν σε τέσσερις συνοικίες: Αλλάμπεη, Κορδελιό, Παπά Σκάλα και Τομάζου, ενώ ανατολικότερα τα Πετρωτά και η Αγία Τριάδα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως περίχωρα του Κορδελιού. Τα ελληνικά σχολεία ήταν τέσσερα (αστική σχολή αρρένων και θηλέων εξατάξιος, του Αγίου Ιωάννη και το σχολείο Αντωνιάδου). Το Κορδελιό υπήρξε τόπος αναψυχής και βόλτας για τους Σμυρνιούς. Τα καφενεία «Βενιζέλου», «Βένους», «Εθνικής Αμύνης». «Ολύμπια», το «Σκρά», «Μισέλ», τα ζαχαροπλαστεία Αλή Ριζά και Γούναρη ήταν τα πιο γνωστά, όπως και το ξενοδοχείο «Ολύμπια». Οι Έλληνες είχαν ιδρύσει την αδελφότητα «Αγαθάγγελος».

karatasch
Μελαντία – Προάστιο της Σμύρνης στον ομώνυμο κόλπο (Karatasch)

Στα νοτιοανατολικά πάλι της Σμύρνης, συναντάμε τα προάστια Μελαντία (Καρατάς), Σφακτηρία (Σαλαχανέ), Καλλιθέα (Καραντίνα), Ενόπη (Göztepe), Κοκάργιαλί (Ρεσαδιέ, Μυρακτή), Λίντζια, Μπαλτσόβα, Τσιφλίκι Αγίου Γεωργίου και Ναρλή Ντερέ (στους πρόποδες του όρους Δύο Αδέλφια).

Το Καρατάς είχε τρία σχολεία (ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, αρμενικό και γαλλοισραηλινό) και τον ναυτικό και γυμναστικό σύλλογο «Πέλοψ». Η Καραντίνα είχε ελληνικό κοινοτικό σχολείο και ιδιωτικό (του Χ. Παπαεμμανουήλ), ελληνογαλλική σχολή (του Νικολόπουλου), στρατιωτικό νοσοκομείο και τη λέσχη «Μιραμάρ» στην προκυμαία.

Karsiyaka_Old
Κορδελιό – Karşıyaka Pier (Λιμενοβραχίονας) Παλιότερη φωτογραφία – Σημερινή από απόσταση από Σμύρνη 6 χλμ

Στην Ενόπη (Γκιοστεπέ) υπήρχαν ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, γαλλική σχολή και διεθνής. Στη Σφακτηρία (Σαλαχανέ) ήταν γνωστή στους Σμυρνιούς για το περίφημο «ασανσέρ», τον ανελκυστήρα ύψους 35 μέτρων που οδηγούσε στα υψώματα της περιοχής, όπου και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί υπήρχε ελληνική μικτή σχολή, ισραηλιτική και το εργοστάσιο σησαμέλαιου και ταχινίων του Δ. Ταχιντζή.

Το Σεϊδικιόι (Σεβδικίοϊ, Ιμέριον Ερασινόν), 15 χιλιόμετρα νοτιότερα, συνδεόταν με τη Σμύρνη με σιδηρόδρομο. Είχε πληθυσμό 8000 κατοίκων, από τους οποίους μόνο λίγοι ήταν Τούρκοι. Στο πεντατάξιο αρρεναγωγείο φοιτούσαν 150 μαθητές, στο πεντατάξιο παρθεναγωγείο 120 μαθήτριες και 240 στο νηπιαγωγείο.

πηγή tovoion.com Τα προάστια της Σμύρνης —Σχετικά Άρθρα (2) στο stachi.wordpress.com

Santorini Cruise-trip

Σε μια παλιά κρουαζιέρα στη Σαντορίνη, στο Duty-free shop στις Καμάρες – στο πίσω λιμάνι, είχα μπει να ρίξω μια ματιά. Εκεί βρήκα προϊόντα μακιγιάζ L’ Oréal. Ένα κραγιόν από τότε βρίσκεται στο συρτάρι μου. Είναι αλήθεια πολύ απαλό μ’ ένα ιριδίζον βιολέ χρώμα.

Santorini
Santorini – View of Old Harbor, Kamares

Βρίσκω πως είναι το ωραιότερο χρώμα που έβαλα ποτέ. Αλλά και η υφή… λάμψη, απαλότητα, φυσικότητα. Το φοράς κι είναι σαν να μην φοράς κραγιόν – τόσο απαλό και διάφανο… Αλλά πλήρως καλυπτικό – πως γίνεται; είνα το μυστικό του!
Το ίδιο απόγευμα έφυγα από το μαγαζί – πολύ ωραίο σε στιλ παραδοσιακό με τη λευκή, τριπλή αψιδωτή στέγη, τα ψηλά ορθογώνια παράθυρα με τις μαύρες σιδεριές, με ένα κουτί σκιές, δύο eau de Toilette Prada (το ένα το είχε παραγγείλει η αδελφή μου), κάτι μικρά άσπρα ηχεία Philips για το μικρό laptop. Τα παιδιά απ’ το κατάστημα μας αποχαιρετούσαν γελαστά στο σκιερό προαύλιο. «Να μας ξανάρθετε!«, «Καλό ταξίδι!».
Ήταν νωρίς το απομεσήμερο, η θάλασσα λαμπίριζε έξω από την πόρτα του μαγαζιού, περιμέναμε με τις τσάντες με τα ψώνια τη βάρκα που θα μας πήγαινε στο πλοίο —αραγμένο, ασάλευτο, μεγαλοπρεπές, λίγο μετά την «Καμμένη«.

Μία από της ομορφιές του ταξιδιού είναι οπωσδήποτε και τα ψώνια. Η ευχαρίστηση να γυρίζεις στον προορισμό σου με τα λογής-λογής πράγματα που διάλεξες ν’ αγοράσεις. Να τα βγάζεις από τις σακκούλες, να τα δείχνεις στους τυχόν συντρόφους σου του ταξιδιού. Να ψάχνεις για το καινούργιο που θα ανανεώσει την καθημερινή σου εικόνα!

Σίγουρα ήταν όμορφες οι περασμένες ωραίες εποχές. Κυρίως γιατί υπήρχε η ελευθερία: Δεν κινδύνευες από τίποτα, και ήσουν ασφαλής να την απολαμβάνεις.

Tinos Eternal

Τηνος για παντα

Ταξίδι στην Τήνο

Τήνος - Παναγία
Παναγία Τήνου – Στέγη με άποψη φοίνικα

Θραύσματα σιωπής
ήχοι της νύχτας ανεξήγητοι
Άραγε να ‘ναι της χαράς ή μακρινοί της λύπης;

Τήνος νησί χαμένο
Στης μνήμης τα μακρόστενα δρομάκια σα να ‘παιζες κρυφτό.

Άσπρο γαλάζιο
το μαύρο τούτο του ουρανού διασπούν
λέξεις μετέωρες.

Τα πρόσωπα τότε ήταν γελαστά
στου φεγγαριού τη λάμψη αφημένα.
Στην άμμο, θαρρείς απάτητη
έσκαγε ρυθμικά
αργόσυρτο και χαρωπό το κύμα.

«Pigeon on the roof of Pangiou-Tinos».
Licensed under CC BY 2.5 via Wikimedia Commons – https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pigeon_on_the_roof_of_Pangiou-Tinos.jpg#/media/File:Pigeon_on_the_roof_of_Pangiou-Tinos.jpg

Tότε
στου ασημένιου φεγγαριού αναλαμπή
στη χρυσαφιά του ήλιου λάμψη
τα πράγματα ολούθε τυλιγμένα.

Al Halili Flea-Market – Στο παζάρι του Αλ Χαλίλι

al-halili
Egypt – Cairo The Pyramids

Τίτλος Στην αγορά του «Αλ Χαλίλι»
Α΄ Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης 1993
Στίχοι Νίκος Ζούδιαρης
Άλμπουμ Στις Γειτονιές του Κόσμου

At «Al Halili» Flea-Market – Cairo – Egypt‘s greatest Flea Market *

Ο άνεμος θα καίει στη γη του Νείλου
μια αρχαία μυρωδιά θα μας μεθά
στον τροπικό όπως θα ‘σαι του Καρκίνου
μέσα σου θα γεννιέται μια θεά.

Μ’ άγιο καπνό θα υφάνεις το χρησμό σου
για να μου δώσεις όταν θα ζητώ
να μπω ιεροφάντης στο ναό σου
να σ’ ερμηνεύσω και να ερμηνευτώ.

Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
θα πουλάν τα δυο σου χείλη
δυο περιουσίες και άλλη μια
τέσσερις εγώ θα δώσω
θα πληρώσω όσο όσο
να μου κάνουν μια μελανιά.

Θα σου αγοράσω στο Καρνάκ μπακίρια
με καλλιτέχνες θα τα πούμε ιθαγενείς
τις νύχτες θα σου κάνω τα χατίρια
όσα ποτέ σου δε σου έκανε κανείς.

Θα ‘μαι η πηγή στην όαση της Σίβας
θα είσαι ο διαμαντένιος ουρανός
Θα γίνεις η βασίλισσα της Θήβας
κι εγώ ένας μαγεμένος Φαραώ.

Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
θα πουλάν τα δυο σου χείλη
δυο περιουσίες και άλλη μια
τέσσερις εγώ θα δώσω
θα πληρώσω όσο όσο
να μου κάνουν μια μελανιά

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:(πληροφορίες από διαδίκτυο)
«Η φοβερή αγορά του Αλ Χαλίλι: Στην καρδιά του Ισλαμικού Καίρου, κομμάτι της πόλης που προστατεύεται από την UNESCO, βρίσκεται η Αγορά του Αλ Χαλίλι. Το παζάρι αυτό που χρονολογείται από το 14ο αιώνα είναι το ωραιότερο και το διασημότερο σε όλη την περιοχή. Στεγασμένο με πολύπλοκα δρομάκια, είναι γεμάτο με όλες τις πραμάτιες. Έδω μπορείς να βρείς ότι λαχταρά η καρδιά σου σε τιμή πολύ καλή μετά από το σχετικό και επιβεβλημένο παζάρι. Παζαρι που αν δεν κάνεις, κάνεις τον μαγαζάτορα να τα χάσει (…)»
Από ‘κει και το παζάρι της τιμής, κάνε μου καλύτερη τιμή, παζαρεύω την τιμή.
Στίχοι Πηγή Εικόνα Πηγή
* Ένα άλλο μεγάλο παζάρι της Ανατολής είναι και της Ίστανμπουλ το Grand Bazaar (Kapali Çarşu) —η περίφημη «Σκεπαστή Αγορά».

Αιώνια Τήνος

Τηνος – Κατοικια κουκιδα στο πελαγος

Tinos
Τήνος – Κατοικία

Ο μελλοντικός επισκέπτης της Τήνου φαντάζεται πως Τήνος είναι το νησί της Μεγαλόχαρης. Η εκκλησία, η θαυματουργή εικόνα, τα τάματα, οι πιστοί που συρρέουν κατά το 15Αύγουστο, ημέρα γιορτής της εκκλησίας.

Όμως η Τήνος είναι πολλά περισσότερα —το νησί των μαρμαράδων, των γλυπτών με προεξάρχοντα τον Γιαννούλη Χαλεπά.
Στον Πύργο, χωριό της καταγωγής του, κάτω απ’ τον πλάτανο της πλατείας βρίσκεσαι σ’ ένα ξεχασμένο μιας άλης εποχής, ολοζώντανο τώρα σκηνικό: Οι δίσκοι με τα εδέσματα του καφενείου πηγαινοέρχονται: καφέδες, γαλακτομπούρεκα, δροσερά νερά, αναψυκτικά. Οι αυλές ολάνθιστες μεσ’ τις βουκαμβίλιες και τους ιβίσκους, τις αγγελικές και τ’ αγιοκλήματα. Στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια πολλά τα μαγαζάκια με τη προσεγμένη πραμάτεια. Αυτά στα ορεινά χωριά και άλλα πολλά θαυμαστά.

Όμως η Τήνος είναι το νησί του απέραντου γαλάζιου. Κάτω στις παραλίες η θάλασσα απλώνεται μέσα στο εκτυφλωτικό γαλάζιο του ουρανού. Το φως ζώνει από παντού το νησί καθώς διαχέεται στα ψηλά βουνά του και στη ηλιοφώτιστη θάλασσα που τα περιβάλλει. Τίποτε δε διασπά το απέραντο γαλάζιο.Τήνος φωνή κρυφή και δόξα του Αιγαίου.

Φωτό από Σπιτόγατος

Lost Ring

Χαμενο Δαχτυλιδι

Cameo Brooch
Cameo Brooch

Ήταν στη πλατεία του Αγίου Μάρκου, στη Βενετία. Η Ξένια, ο Άρης, η Αρίστη, η Μυρτώ. Μέσα στις σκεπαστές στοές της, κάτω από τις ημικυκλικές αψίδες με τις φωτισμένες προθήκες των μαγαζιών, μαγαζιά που πουλούσαν κοσμήματα, χειροτεχνήματα, μαντήλια και ομπρέλες, γραβάτες, είδη σπιτιού, κρύσταλλα μουράνο, τσάντες και πορτοφόλια – ό,τι τέλος πάντων φανταστείς αν πήγαινες πιο μέσα στα δρομάκια της πλατείας όπου φιγουράριζαν οι περίφημες αποκριάτικες μάσκες –  ακόμη και μάσκες γάτας… μαγαζιά όπου μπορούσες να φας τα περίφημα σάντουιτς με μαύρο ψωμί τσιαπάτα γεμισμένο με προσούτο ή ό,τι άλλο ήθελες…

Στην πλατεία με την ορχήστρα και τα καφέ με προεξάρχον το «café Florian» εκεί περνούσαν οι ώρες χαζεύοντας τις βιτρίνες με τα ωραία εκθέματα. Κεντήματα βενετσιάνικα πάνω σε αραχνοϋφαντο ύφασμα, πορτοφόλια χρυσοποίκιλτα, κολλιέ με πέτρες κρυστάλλινες μουράνο σε όλα τα χρώματα και τους συνδιασμούς. Βραχιόλια από κοράλι, δαχτυλίδα και καρφίτσες με πέτρες καμέο.

Εκεί η Μυρτώ ζήτησε να της αγοράσουν το βραχιόλι και το δαχτυλίδι. Το βραχιόλι ήταν από άσπρο με ροζ αποχρώσεις με ολοστρόγγυλες πέτρες από κοράλι σε τρεις σειρές με χρυσά δεσίματα σε ακριβή απόσταση το ένα με τ’ άλλο. Το δαχτυλίδι ήταν ασημένιο ή με άσπρο χρυσό και είχε επάνω μια ωραία οβάλ πέτρα καμέο με χαραγμένο το πρόσωπο μιας μαρκησίας. Όλοι είχαν αγοράσει κι από κάτι. Ήταν τα λεγόμενα σουβενίρ του ταξιδιού. Κα μια μαύρη γόνδολα μ’ έναν γονδολιέρη με το ψαθάκι του σαν αυτή που φέρνουν οι ναυτικοί απ’ τα ταξίδια τους. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Ο Άρης με τον Ιππόλυτο στη φωτογραφία στέκονται κάτω από μια αψίδα ενώ πίσω τους υψώνεται ο περίφημος καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει δεν υπάρχουν πια.

Ο Άρης έχει φύγει και όλοι μαζί του τους πήρε ο χρόνος που διασχίζει τα πάντα και ρίχνει το βαρύ σπαθί του να σκίσει τα πέπλα της χαράς και της νιότης. Του γέλιου την αυθάδεια θέλει να την καταπιεί σε μι α μακάβρια θανάτου γκριμάτσα. Δεν αντέχει να βλέπει την ευτυχία, θέλει να τη σκορπίσει στα έγκατα της γης, στο άπειρο του ουρανού. Κι όταν βρει το έδαφος πρόσφορο ορμάει και θερίζει τα πάντα στο πέρασμα του.

Απ’ αυτή την ειδυλλιακή εικόνα της πλατείας της εποχής εκείνης με τον Άρη και όλη τη συντροφιά έλειψε και το δακτυλίδι και το βραχιόλι. Σα να τα πήρε μαζί του ο Άρης εκείνος που τα ‘χε αγοράσει και τα ‘χε χαρίσει στη Μυρτώ – τι σημασία έχει αν χάθηκαν ή χαρίστηκαν ή πουλήθηκαν μαζί με άλλα τιμαλφή όπως το χρυσό ρολόι Ωμέγα, τα μανικετόκουμπα με το χρυσό μονόγραμμα, το βραχιόλι με το φίδι και πόσα άλλα. Όταν οι άνθρωποι φεύγουν χάνονται και τα κειμήλια —σα ν’ αποσύρεται μαζί τους και η ενέργεια που τα καθιστούσε παρόντα