Γιώργος Μητσάκης – Ο δάσκαλος

mitsakisCapture
Γιώργος Μητσάκης Κωνσταντινούπολη 1921 – Αθήνα 1993

Όταν καπνίζει ο λουλάς *- Αυτό το τραγούδι δεν είναι όπως θα περίμενε κανείς του Βασίλη Τσιτσάνη καθώς είναι γνωστά τραγούδια του με ανάλογο «μάγκικο» περιεχόμενο. Είναι του – πιο πίσω στη λίστα των ρεμπετών συνθετών, ευρισκόμενου Γιώργου Μητσάκη. Το άκουσα σε μια μουσική εκπομπή της Ε.Τ. από έναν σύγχρονο τραγουδιστή. Ήταν μια εκπομπή αφιερωμένη στις παλιές ελληνικές ταινίες και είχε μαζί του ο παρουσιαστής αρκετούς από αυτούς και δη το Γιάννη Βόγλη πριν μας αφήσει. Ήταν η Μάρθα Καραγιάννη, η Άννα Φόνσου, η τραγουδίστρια Ελένη Ροδά, ο Φώτης Μεταξόπουλος που σηκώθηκε και χόρεψε ένα πολύ ωραίο χασάπικο! Κάποια στιγμή στη συζήτηση είπε πολύ εύστοχα «Εγώ δεν μετρώ τα χρόνια από τα 45. Τόσο είμαι και θα είμαι για πάντα».

Λοιπόν ένας τραγουδιστής από τη συντροφιά αυτή τραγούδησε το «Όταν καπνίζει ο λουλάς«. Στη συντροφιά έγινε ένα θαύμα: ένα φως είχε φωτίσει τα πρόσωπα όλων με ακτίνες χαράς και συμμετοχής στο θέμα του τραγουδιού. Αλήθεια έτσι συμβαίνει: ποιος ακούγοντας το τραγούδι αυτό καπνίζει λουλά – μπορεί και να μη ξέρει τι θα πει η λέξη αυτή. Όμως η διάνοια η καλλιτεχνική του Γιώργου Μητσάκη το έκανε κοινωνό σε όλους – ένα θέμα που δεν έχει σχέση με κανέναν κι όμως όλοι ταυτίζονται με αυτό. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η ιδιότητα μιας ιδιοφυίας Να σε κάνει συμμέτοχο χωρίς όρους και αναστολές στη φαντασίωση ή στην εμπειρία της! Να παραδίδεσαι στο ταλέντο της! – ανάλογα βέβαια στον τομέα που βρίσκεται πάντα!

Ο Γιώργος Μητσάκης ήρθε από πολύ μικρός στην Ελλάδα, 14 ετών. Αρχικά η οικογένεια του εγαταστάθηκε στην Καβάλα – το 1935, κατόπιν μετεγκαστάθηκαν σ’ ένα χωριό κοντά στο Βόλο. Εκεί πρωτοήρθε σε επαφή με το λαϊκό τραγούδι. Στη Θεσσαλονίκη αργότερα γνωρίζεται με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Το 1939 κατεβαίνει στην Αθήνα για να εγκατασταθεί στον Πειραιά τον οποίον και αγάπησε. «Έδινα την ερώτηση κι αμέσως την απάντηση» λέει, «παίζαμε για τους απλούς, λαϊκούς ανθρώπους» κι όταν κάποιος μου φώναζε «Μητσάκη, δάσκαλε παίξε και κανα βασανισμένο» «έπιανα αμέσως το τραγούδι: «απόψε άρχισε να βρέχει κι ο νους μου σε σένα πάλι τρέχει». Μπαγλαμά τότε έπαιζε μαζί μας και ο τυφλός Στέλιος Χρυσίνης.

*λουλάς = ναργιλές, αργιλές (τούρκικη λέξη)

Το εστιατόριο στο δάσος

Ένα εξοχικό εστιατόριο είναι ό,τι πρέπει για να ξαποστάσεις από μια βόλτα στην εξοχή – αν είναι χειμώνας θα βρεις το δάσος χιονισμένο, αν είναι καλοκαίρι τα δένδρα μέσα στα φουντωμένα φυλλώματα, τους ήχους από τα πουλιά, τα αρώματα από τα φυτά καθώς οι αχτίδες του ήλιου θα λάμπουν ανάμεσα στο κορφές τους. Όμως το βράδυ, πάντα θα λαμπυρίζουν τα φώτα της εισόδου στο οίκημα όπου στεγάζει το παραμυθένιο εστιατόριο και σένα σαν τη Κοκκινοσκουφίτσα, αντί για το λύκο, θα σε υποδεχτεί η πολυπόθητη ξύλινη πόρτα που θα διασχίσεις αν ήσουν τυχερός, για να βρεθείς εκεί όπου διεθνείς τερψιλαρύγγιοι, μέσα από τα άδυτα των επωνύμων γεύσεων ευφραίνονται!

Το εστιατόριο στο δάσος

Earlton-restauCapture
Εστιατόριο στο Δάσος

Σε απόσταση 100 μιλίων από την καρδιά της Νέας Υόρκης – το Μανχάταν, προς βορρά, στο Earlton – μια αγροτική περιοχή, σ’ έναν καταπράσινο κήπο φάρμα, ορθώνεται η ξύλινη σιλουέτα με την επικλινή στέγη, του εστιατορίου Damon Baehrel όπου για να δειπνήσεις θα χρειαστεί να μπεις οπωσδήποτε σε λίστα αναμονής.

EarltonChefCapture
Damon Baehrel

Το ξύλινο οίκημα στεγάζει την επιχείρηση όπου στο ισόγειο είναι το εστιατόριο και η κουζίνα: εκεί κατασκευάζονται τα εδέσματα – όλα με υλικά που καλλιεργούνται μέσα στο αγρόκτημα: από τα αρωματικά χόρτα ως το φίνο απεριτίφ. Ό,τι χρησιμοποιείται στην κουζίνα καλλιεργείται στο αγρόκτημα: αυτή είναι η φιλοσοφία του εστιατορίου. Στο υπόγειο το κελάρι και η κάβα ενώ η κατοικία των ιδιοκτητών του εστιατορίου, δηλαδή του chef Damon Baehrel, στον επάνω όροφο.
Λοιπόν σε αυτό το εστιατόριο όλα ετοιμάζονται από τα χέρια του Damon Baehrel ο οποίος διηγείται πως από μικρός είχε την έντονη μανία να ρωτάει για ό,τι εφύετο τη μητέρα του – αγάπη για τη φύση και τα προϊόντα της που αργότερα τον οδήγησε να αγοράσουν με τη μνηστή του μια έκταση όπου είχαν την ιδέα να κτίσουν το ξύλινο οίκημα όπου θα στέγαζαν το μελλοντικό τους εστιατόριο: Εκεί θα παρασκεύαζαν τα προσφερόμενα φαγητά αποκλειστικά με υλικά από το αγρόκτημα που θα δημιουργούσαν ανάμεσα στα πολυετή δένδρα και την πλούσια βλάστηση της δασώδους έκτασης.

Λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του ’80 (1989) άρχισε να λειτουργεί το εστιατόριο «Damon Baehrel» και γρήγορα η φήμη του εξαπλώθηκε. Η καινοτόμος ιδέα εκτός από την τοποθεσία του μέσα σ’ ένα δάσος, είναι πως δεν ετοιμάζεται τίποτα σε κατσαρόλες ή τηγάνια αλλά σε πέτρινες πλάκες και ξύλινες ειδικά διαμορφωμένες επιφάνειες, που τοποθετούνται απ’ ευθείας στη φωτιά. Σερβίρονται δε επάνω σε φέτες από μεγάλους κορμούς δένδρων εν είδει πιάτου! ή στις ίδιες πάνω στις οποίες ψήθηκαν.

Του κόσμου τα παράξενα

Η φήμη του έφθασε σε τέτοιο σημείο που σήμερα, όλοι οι παροικούντες τη Νέα Υόρκη, θέλουν να σπεύσουν να δοκιμάσουν τα φαγητά που σερβίρονται εκεί – ώσπου κάποια στιγμή η λίστα αναμονής έφθασε τα δέκα χρόνια! Στο βιβλίο κρατήσεων του εστιατορίου υπήρχε σελίδα που έφθανε ως το έτος 2025! Αυτό βέβαια ήταν μια εικονική πραγματικότητα (virtual reality) που δημιουργήθηκε από μια ζήτηση που εκτοξεύθηκε σε 10.000 κρατήσεις ξαφνικά, όταν ένα περιοδικό γεύσης έγραψε μια εγκωμιαστική κριτική. Υποτίθεται πως αυτός ο αριθμός των κρατήσεων, έκτοτε αποκρυσταλλώθηκε σε κάποια πιο λογικά πλαίσια…!

Η τιμή για μενού πέντε πιάτων, είναι αρκετά τσουχτερή από 300 έως 370 $ το άτομο. Αλλά τι είναι αυτό μπροστά στο διάστημα που θα περάσει ώσπου να πληρώσεις! Τι να υποθέσει κανείς; Πως στις ΗΠΑ συμβαίνουν όλα τα περίεργα; Τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό: Η τύχη είναι με το μέρος αυτών που τολμούν! Αλλά και που εξερευνούν, αλλά και που εργάζονται σκληρά για έναν στόχο! Πάντως όσοι έχουν εγγραφεί στη λίστα – αν είναι τυχεροί και ακυρωθεί κάποια κράτηση ή αδειάσει κάποιο τραπέζι νωρίτερα, τους παίρνουν τηλέφωνο να σπεύσουν!

Ο Damon Baehrel chef του ομώνυμου ιδιόκτητου εστιατορίου – αυτή του την αγάπη για τη φύση που θα έφερνε τέτοια απίστευτη επιτυχία, θα την περίμενε ποτέ;

Αρχική δημοσίευση / προσαρμογή e-daily.gr
Σχετικά: Πως να κλείσετε τραπέζι στου Damon Baehrel

Συνδιάσκεψη του Νταβός

Η συνδιάσκεψη του Νταβός στην Ελβετία είναι ένα παγκόσμιο ετήσιο οικονομικό Φόρουμ. Εκεί μαζεύονται κάθε χρόνο στις χιονισμένες πλαγιές του χειμερινού χιονισμένου θερέτρου οι υπουργοί οικονομικών και οι πρωθυπουργοί των χωρών αφ’ ενός της ευρωζώνης για να συζητήσουν τα οικονομικά των χωρών που απαρτίζουν την ευρωζώνη και των πέριξ αυτής ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και των υπολοίπων παγκοσμίως, ισχυρών οικονομιών αφ’ ετέρου.

It’s the economy stupid! (Bill Clinton – Wolfgang Schäuble)
tsipras-DavosCapture
Αλέξης Τσίπρας – Νταβός Συνδιάσκεψη Ιανουάριος 2016

Αισθητή ήταν η παρουσία της Ελλάδας μέσω του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα που καθήμενος στο ίδιο πάνελ με τον Βόλφγκαγκ Σόιμπλε αντήλλαξαν ιδεολογικά πυρά στην Συνδιάσκεψη του Νταβός.

Κάποια στιγμή ο Σόιμπλε τόνισε πως «είναι θέμα το πως εφαρμόζεις τα μέτρα χαζέ!» υπερβάλλοντας, στο ζήλο του να τονίσει τη σπουδαιότητα των «μεταρρυθμίσεων» – παραφράζοντας κατά τι, τη γνωστή φράση του Κλίντον κατά τον προεκλογικό του αγώνα: It’s the economy stupid!. Ειρήσθω εν παρόδω πως σ’ αυτή τη φράση στηρίχτηκε η καμπάνια και ήταν ένας από τους τρεις άξονες της προεκλογικής εκστρατείας του Bill Clinton ενάντια στην οικονομική πολιτική του George Bush.

Εν πάση περιπτώσει ήταν καθαρά ένας ιδεολογικός διάλογος χωρίς τίποτε καινούργιο να κομίζει στο γνωστό δίπτυχο λιτότητα – χρέος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Στο θέμα ενός προγράμματος βοηθείας (τύπου «σχέδιο Μάρσαλ»), ο Σόιμπλε – αρχιτέκτων της ευρωζώνης, τόνισε πως μπορεί να δοθεί αλλά σε χώρες που βρίσκονται έξω από την ευρωζώνη. Για τις χώρες εντός, είναι απαραίτητο το πρόγραμμα – έτσι όπως εκπονείται και ελέγχεται από την τρόικα – γιατί δεν υπάρχει άλλος μηχανισμός ελέγχου εντός της ευρωζώνης για την διασφάλιση των κονδυλίων αρωγής που εγκρίνονται από τα Κοινοβούλια των κρατών-μελών, προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.

SchäubleCapture
Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – Νταβός Συνδιάσκεψη Ιανουάριος  2016

«Καρφιά και υπονοούμενα αντάλλαξαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατά τη διάρκεια συζήτησης για το μέλλον της Ευρώπης στο Νταβός με τη συμμετοχή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, του Γάλλου πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς, του πρωθυπουργού της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε. Ο έλληνας πρωθυπουργός ζήτησε περισσότερη αλληλεγγύη και περισσότερη Ευρώπη, άφησε αιχμές για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα και είπε με νόημα ότι εύχεται οι διαφωνίες μεταξύ των Θεσμών να μην οδηγήσουν σε καθυστερήσεις, τασσόμενος κατά μιας νέας μείωσης των συντάξεων.

Αναφερόμενος τόσο στην ελληνική περίπτωση όσο και στην προσφυγική κρίση και την άρνηση χωρών να εφαρμόζουν τα συμφωνηθέντα, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών προχώρησε σε μια παράφραση της γνωστής φράσης, προκαλώντας αίσθηση: It’s the implementation idiot! Είναι η εφαρμογή που έχει σημασία!»

πηγή: συντάκτης άρθρου και thetoc.gr Ολόκληρο το σκηνικό του πάνελ με τους φραστικούς διαξιφισμούς εδώ

Η Συβαρίς

syvarisCapture
Δίδραχμο – Νόμισμα της ελληνικής αρχαιότητας της πόλεως Συβαρίς

Η Συβαρίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη αποικία της Κάτω Ιταλίας – μια από τις γνωστές τρεις αρχαίες ελληνικές αποικίες: Κρότων, Τάρας, Συβαρίς. Οι κάτοικοι της επεδίδοντο στις διασκεδάσεις και γενικότερα στην τρυφηλή ζωή.  Στο αρχαίο νόμισμα τους το δίδραχμο, εμφανιζόταν χαραγμένη η παχιά αγελάδα. Η υπερβολική πολυτέλεια, η νωχέλεια εξ’ αιτίας της καλοπέρασης και η μαλθακότητα, πέρασαν στην ιστορία ως συβαριτισμός

Η σημερινή της χρήση συνήθως αφορά στη γεύση. Άτομα που είναι λίαν επιρρεπή στις γαστρονομικές απολαύσεις μπορούν να λεχθούν και συβαρίτες:
Ω! στόμα ακόρεστο σαν πιράνχα και συ ουρανίσκε συβαρίτη. Τι γεύση έχει αληθινά η μπανάνα από την Αίγυπτο ή την Κρήτη; Γεύση Α΄ποίηση Νίκος Καζάνας «Εκπλήξεις Φθινόπωρου».
Άλλη ανάλογη έκφραση ηπιότερου νοήματος είναι οι γαλλική bon-viveur – ο καλοζωϊστής. Αυτός που αρέσκεται στην ευζωία, στην καλή ζωή.

sybariticCapture
Sybaritic – Συβαριτικός Άτομο που χαρακτηρίζεται από την έλξη του για πολυτέλεια και αισθησιακή ευχαρίστηση

Πολλοί συγγραφείς μεταχειρίστηκαν το επίθετο συβαρίτης – για να υποδηλώσουν κάποιο άτομο εθισμένο στην απόλαυση και τη καλοζωία:
Ένα ντους βιαστικό αρκετό ήταν για να καθαριστεί αποτελεσματικά, αλλά ένα μπάνιο! Μια συβαριτική εμπειρία να την απολαύσεις. Ηρεμεί την ψυχή, η απόλυτη ξεκούραση που οδηγεί με έναν προσωπικό τρόπο στο ξεκίνημα της μέρας. «Peter Turnbull» Ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο 1998.

Άλλο γνωστό βιβλίο είναι «Η Συβαρίτισσα» 1987, της Λιλής Ζωγράφου (1922-1998). Μια γυναίκα που κυνηγά τις απολαύσεις μέσα σε καιρούς χαλεπούς. Η ηρωίδα της, η Ελένη, αναλαμβάνει να μας μυήσει στο κυνήγι της ελευθερίας και να μας ξεναγήσει στις εμπειρίες που της αποκάλυψε η επίτευξη και η προσήλωση στον ελεύθερο τρόπο ζωής. Επιφορτίζεται, λοιπόν, να υποστηρίξει και να ενσαρκώσει την ανακάλυψη και κατάκτηση της ελευθερίας.

πληροφορίες: diolkos.blogspot.gr – magikokouti.gr – dictionary.com – f-eri-tales.blogspot.gr

Η πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

kordelio-protomagia
Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Απο βραδύς στο Κορδελιό (Karsiyaka), μάζευαν διάφορα λουλούδια, φτιάχνανε στεφάνια και τα κρεμούσαν στην είδοδο του σπιτιού, πάνω από την πόρτα πριν βγει ο ήλιος.

Το πρωί, πάλι πριν βγει ο ήλιος συνήθιζαν να πίνουν γάλα με εφτάζυμο (φτάζυμο) ψωμί. Πίστευαν πως πρέπει την ημέρα αυτή να πιούνε το γάλα πριν βγει ο ήλιος, γιατί αλλιώς θα ψωριάζανε.
Υστερα νωρίς νωρίς, πήγαιναν στα αμπέλια, κόβανε αμπελόφυλλα («γιαπράκια» όπως τα έλεγαν) και κάνανε ντολμαδάκια, που τα μαγείρευαν και τα έτρωγαν επί τόπου. Το Μάη δεν κάνανε γάμους, γιατί έλεγαν πως μόνο οι γαϊδάροι παντρέυονται αυτό το μήνα.

Πηγή: Νίκος Καραράς, Αθήνα 1971 / Αναδημοσίευση mikrasiatis.gr

Το Κορδελιο – προαστιο της Σμυρνης
kordelio-smyrni
Κορδελιό Σμύρνη – Παιδιά και Ψαράδες

Ξεκινώντας από τη βόρεια ακτή του κόλπου της Σμύρνης συναντάμε τη Σκάλα της Μαινεμένης, το μικρό λιμάνι που συνέδεε τη Μαινεμένη με τη Σμύρνη. Λίγα χιλιόμετρα από τη Σκάλα βρισκόταν η Μαινεμένη με περίπου 5300 Έλληνες και συνολικό πληθυσμό 12500 κατοίκων. Στην αγορά της συγκεντρώνονταν τα προϊόντα από τα 45 χωριά της περιοχής.

Στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Σίπυλος υπήρχε το Τσιλί και ανατολικότερα το Κορδελιό (Περαία), ένα από τα πιο πολυπληθή προάστια της Σμύρνης με πληθυσμό, τα χρόνια πριν την Καταστροφή, 30.000 κατοίκους.

Το Κορδελιό πήρε το όνομα του από τη γειτονική μονή Κορδολέοντος του Σιπύλου και ήταν επίσης γνωστό με το τουρκικό Καρσιγιακά. Έως το 1874 στη θέση υπήρχαν μόνο λίγες αγροικίες, αλλά η ανάπτυξή του ήταν ραγδαία. Η συγκοινωνία με τη Σμύρνη γινόταν με σιδηρόδρομο και μικρά ατμόπλοια. Ο σιδηρόδρομος περνούσε από τους σταθμούς Χαλκά Βουνάρ και Αγία Τριάδα πριν φτάσει στο Κορδελιό σε 28 λεπτά (απόσταση 11 χιλιόμετρα).

Το Κορδελιό χωριζόταν σε τέσσερις συνοικίες: Αλλάμπεη, Κορδελιό, Παπά Σκάλα και Τομάζου, ενώ ανατολικότερα τα Πετρωτά και η Αγία Τριάδα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως περίχωρα του Κορδελιού. Τα ελληνικά σχολεία ήταν τέσσερα (αστική σχολή αρρένων και θηλέων εξατάξιος, του Αγίου Ιωάννη και το σχολείο Αντωνιάδου). Το Κορδελιό υπήρξε τόπος αναψυχής και βόλτας για τους Σμυρνιούς. Τα καφενεία «Βενιζέλου», «Βένους», «Εθνικής Αμύνης». «Ολύμπια», το «Σκρά», «Μισέλ», τα ζαχαροπλαστεία Αλή Ριζά και Γούναρη ήταν τα πιο γνωστά, όπως και το ξενοδοχείο «Ολύμπια». Οι Έλληνες είχαν ιδρύσει την αδελφότητα «Αγαθάγγελος».

karatasch
Μελαντία – Προάστιο της Σμύρνης στον ομώνυμο κόλπο (Karatasch)

Στα νοτιοανατολικά πάλι της Σμύρνης, συναντάμε τα προάστια Μελαντία (Καρατάς), Σφακτηρία (Σαλαχανέ), Καλλιθέα (Καραντίνα), Ενόπη (Göztepe), Κοκάργιαλί (Ρεσαδιέ, Μυρακτή), Λίντζια, Μπαλτσόβα, Τσιφλίκι Αγίου Γεωργίου και Ναρλή Ντερέ (στους πρόποδες του όρους Δύο Αδέλφια).

Το Καρατάς είχε τρία σχολεία (ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, αρμενικό και γαλλοισραηλινό) και τον ναυτικό και γυμναστικό σύλλογο «Πέλοψ». Η Καραντίνα είχε ελληνικό κοινοτικό σχολείο και ιδιωτικό (του Χ. Παπαεμμανουήλ), ελληνογαλλική σχολή (του Νικολόπουλου), στρατιωτικό νοσοκομείο και τη λέσχη «Μιραμάρ» στην προκυμαία.

Karsiyaka_Old
Κορδελιό – Karşıyaka Pier (Λιμενοβραχίονας) Παλιότερη φωτογραφία – Σημερινή από απόσταση από Σμύρνη 6 χλμ

Στην Ενόπη (Γκιοστεπέ) υπήρχαν ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, γαλλική σχολή και διεθνής. Στη Σφακτηρία (Σαλαχανέ) ήταν γνωστή στους Σμυρνιούς για το περίφημο «ασανσέρ», τον ανελκυστήρα ύψους 35 μέτρων που οδηγούσε στα υψώματα της περιοχής, όπου και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί υπήρχε ελληνική μικτή σχολή, ισραηλιτική και το εργοστάσιο σησαμέλαιου και ταχινίων του Δ. Ταχιντζή.

Το Σεϊδικιόι (Σεβδικίοϊ, Ιμέριον Ερασινόν), 15 χιλιόμετρα νοτιότερα, συνδεόταν με τη Σμύρνη με σιδηρόδρομο. Είχε πληθυσμό 8000 κατοίκων, από τους οποίους μόνο λίγοι ήταν Τούρκοι. Στο πεντατάξιο αρρεναγωγείο φοιτούσαν 150 μαθητές, στο πεντατάξιο παρθεναγωγείο 120 μαθήτριες και 240 στο νηπιαγωγείο.

πηγή tovoion.com Τα προάστια της Σμύρνης —Σχετικά Άρθρα (2) στο stachi.wordpress.com

Στέλιος Χρυσίνης – Ο δάσκαλος του ρεμπέτικου

Κορυφαιος μαεστρος και δασκαλος

chrysinis
Στέλιος Χρυσίνης (Πειραιάς 1916 – Αθήνα 1970) – 2ος από αριστερά

Αρκετές είναι οι περιπτώσεις καλλιτεχνών, όπου κάποια φυσική ατέλειά τους τους, στάθηκε αφορμή και αιτία, να κερδίσουν την συμπάθεια του κοινού και να διαγράψουν λαμπρή πορεία, χωρίς να παραγνωρίζουμε το ταλέντο και τις ικανότητές τους.

Η Μαριάννα Χατζοπούλου μεσουράνησε στα τέλη του ’50 και στις αρχές του ’60 ως «τυφλό αηδόνι» ενώ ο Σπύρος Ζαγοραίος, εδώ και δεκαετίες, έχει για σήμα κατατεθέν του το ψεύτικο-συμπληρωματικό χέρι που δίνει άλλη διάσταση στα «μάγκικα» και «αλέγκρα» τραγούδια του. Ο ίδιος έκανε σουξέ με τη σύνθεσή του Είμαι ανάπηρος και έχω ανάγκη απ’ την αγάπη σου. Ελάχιστες όμως είναι οι φορές όπου ένας δημιουργός και μαέστρος ξεπερνά ταεμπόδια της φύσης και σηματοδοτεί σαν φάρος φωτεινός τις εξελίξεις στο αντικείμενό του, ανακαλύπτοντας νέα ταλέντα και δίνοντάς τους βήμα να εκφραστούν και παράλληλα «συμμαζεύοντας» και βελτιώνοντας τις καταθέσεις των ομότεχνών του.
Ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, οι Ray Charles, Stevie Wonder, Sammy Davis Jr., Αndrea Boccelli, που λειτουργούν -ειδικά οι δύο πρώτοι- σαν συνθέτες και στιχουργοί, ήταν και είναι πάνω απ’ όλα ερμηνευτές των πονημάτων τους ενώ ο Μπαγιαντέρας πρώτα καθιερώθηκε ως μουσικοσυνθέτης και στη συνέχεια στερήθηκε την όρασή του.
Εδώ ακριβώς έγκειται και η πρωτοτυπία και πρωτοπορία του Στέλιου Χρυσίνη, που αν και έχασε το φως του από τα πρώτες μόλις στιγμές του στη ζωή κατάφερε για μεγάλο διάστημα, μέχρι και τον πρόωρο θάνατό του, να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο «δασκάλου» στη δισκογραφία και γενικότερα στο λαϊκό μας τραγούδι.(…)

Τελευταια Σουξε

Ο Στέλιος Χρυσίνης γεννήθηκε το 1916 στον Πειραιά σε μεσοαστική οικογένεια η οποία είχε μετακομίσει στο επίνειο της Αθήνας από το Κρανίδι της Αργολίδας. Κατάφερε να αναδειχθεί μέσα από των κύκλο των ρεμπετών του λιμανιού πολύ γρήγορα. Όμως λίγο μετά τα μισά του ’50 ο ρόλος και η επιρροή του Χρυσίνη σταδιακά ελαττώνονται. Εξακολουθεί να συμμετέχει ως κιθαρίστας σε πλήθος ηχογραφήσεων και να κάνει δυνατά σουξέ, όπως Κάτσε στον καναπέ μου με την Καίτη Γκρέυ σε στίχους Τσάντα, «Τα χρόνια δεν έχουν καμιά σημασία» με τον Πάνο Γαβαλά σε στίχους Σπύρου Κεφαλόπουλου αλλά ουσιαστικά τίθεται εκτός του κύκλου των μεγάλων εταιρειών. Ο λόγος στον Δερβενιώτη: Ο Μηλιόπουλος μου πρότεινε την θέση του μαέστρου στην Columbia. Δεν δέχτηκα γιατί θα εκτειθόμουν στον κύκλο μας αν έπαιρνα την θέση ενός τυφλού ανθρώπου, κάτι που δεν θεωρούσα σωστό κι απ’ την ανθρώπινη πλευρά του ζητήματος. Βλέποντας όμως την αποφασιστικότητά του και την επιμονή του, πρότεινα να συνυπάρχουμε μαζί με τον Χρυσίνη στο ίδιο πόστο. Η απάντησή του ήταν, κάνε ότι θες, ο μισθός είναι αυτός που είπαμε, ούτε δεκάρα παραπάνω, αν θέλεις να τον μοιράζεσαι δικό σου θέμα αλλά εγώ θα έχω να κάνω μαζί σου και το δικό σου κεφάλι θα πάρω αν κάτι δεν πάει καλά. Δεν τον ήθελαν πια τον Χρυσίνη, δεν τους έκανε.

Μετά από κάμποσο καιρό χώρισαν οι δρόμοι μας, κι εγώ ανέλαβα πλέον μόνος μου την θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Ο Χρυσίνης καταφεύγει σε μικρότερες εταιρείες, στην RCA Victor του Ορφανίδη, στην Astron του Αλεξάκη, στη Fidelity του Πατσιφά, στην Βεντέττα του Πελαγίδη κ.ά. Εκεί η Πόλυ Πάνου θα τραγουδήσει το «Αλήτη κι αν σε λένε» σε στίχους Λάκη Τσώλη, ο οποίος θα χαρακτηρίσει τον Χρυσίνη ως μουσική μεγαλοφυία.

kaityCapture
Καίτη Γκρέυ (Σάμος 1924)

Ανάλογα έχουν κατά καιρούς εκφραστεί για το ταλέντο του και η Καίτη Γκρέυ, Γιώτα Λύδια κ.ά. Συνεχίζει να αναδεικνύει νέα ταλέντα. Έχει μετακομίσει στο Μιχαή Βόδα 115, κι απ’ το σπίτι του παρελαύνουν για ακροάσεις ερμηνευτές και δημιουργοί: Στράτος Κύπριος, Σοφία Σιδέρη, Ρίτα Σακελαρίου, Βούλα Πάλλα, Κώστας Καρουσάκης, Γιώργος Ταλιούρης κ.ά. Ο τελευταίος που έκανε το ντεμπούτο στη δισκογραφία στις αρχές του ΄60, με συνθέσεις του Χρυσίνη, μου είπε για τον «δάσκαλό» του: Ήταν σπουδαίος μουσικός. Κατείχε δέκα όργανα. Όταν έπαιζε κιθάρα νόμιζες ότι άκουγες ολόκληρη ορχήστρα. Για αρκετό διάστημα μέναμε στο ίδιο σπίτι. Όπως συνέβη και με τον Καζαντζίδη στο ξεκίνημά του. Μου δίδαξε την τέχνη του τραγουδιού, τις αναπνοές, τους λαρυγγισμούς. Γλυκός άνθρωπος. Τον είχα σαν πατέρα μου.

Του άρεσε να πηγαίνει στα ταβερνάκια, ιδιαίτερα τα παραθαλάσσια, να τρώει το ψαράκι του και να ακούει το κύμα. Ήταν πολύ θρήσκος. Προτού πιει το κρασάκι του, άδειαζε πρώτα ένα ποτήρι κάτω στο πάτωμα, κι έλεγε μια προσευχή. Κάθε Πάσχα τον συνόδευα σε τρεις επιτάφιους. Στον Κορυδαλλό, στον Άγιο Παντελεήμονα και στο Μοναστηράκι. Όταν το ’66 κάναμε το «Στολίδι είσαι μόνη σου» σε στίχους του Κεφαλόπουλου χάλασε ο κόσμος. Ακόμα και σήμερα όπου το τραγουδήσω γίνεται χαμός! Είχαμε δουλέψει μαζί και στη Λουζιτάνια, στο Αιγάλεω. Έφυγε ξαφνικά. Με ειδοποίησαν και έτρεξα αμέσως στον Ευαγγελισμό. Πρόλαβα να τον δω και λίγο αργότερα έσβησε οριστικά. Ήμουν ένας από τους λιγοστούς καλλιτέχνες που τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία.

Στέλιος Χρυσίνης Πειραιάς 1916 – Αθήνα (Ευαγγελισμός) 1970

περισσότερα σε rebetiko.gr

Ζωγραφικές Ετικέτες

Painting Labels

magnum_nanos
magnum_nanos2

«Την αρχιτεκτονική την είχα μέσα μου όπως είχα και το πάθος της ζωγραφικής από τότε που γεννήθηκα»
Ο Γιάννης Νάνος κατάγεται από την πόλη της Δράμας όπου γεννήθηκε το 1948. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Αθήνα ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική επηρεασμένος βαθιά από τον Υπερρεαλιστή ζωγράφο και ποιητή Νίκο Εγγονόπουλο.

Το πολυτεχνείο υπήρξε ο χώρος της καλλιτεχνικής και αργότερα επαγγελματικής δραστηριότητας του Γιάννη Νάνου όπου συμμετέχει ήδη από τα πρώτα χρόνια των σπουδών του σαν συνεργάτης αρχιτέκτων σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και μελέτες.

Με τη διπλωματική του εργασία «Αρχιτεκτονικός Προσχεδιασμός» παίρνει το πτυχίο του αρχιτέκτονα μηχανικού το 1973 και ταυτόχρονα το πρώτο βραβείο της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας. Η μελετητική εταιρεία Ευπαλίνος γίνεται ο χώρος της μετέπειτα αρχιτεκτονικής δραστηριότητας του Νάνου με πληθώρα κτηριακών έργων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα δραστηριοποιείται και στο χώρο της ζωγραφικής με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με καλές κριτικές από την Ελένη Βακαλό και διακρίσεις στις γκαλερί Στοά Τέχνης 13, Ώρα και την Ελληνοαμερικανική Ένωση. Το 1980 Εγκαθίσταται στη Δράμα και γνωρίζει τον Κώστα Λαζαρίδη με τον οποίο θα ακολουθήσει μια μακρόχρονη συνεργασία η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Συνεργάτης αρχιτέκτων και καλλιτεχνικός σύμβουλος της εταιρείας «Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη Α.Ε.» συμμετέχει από το 1989 με το έργο του τόσο στον καλλιτεχνικό όσο και στον αρχιτεκτονικό τομέα, στην ίδρυση, καθιέρωση και στα οράματα αυτής της εταιρίας. Η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική δεν ήταν ποτέ η διπλή ιδιότητα του Γ. Νάνου αλλά η ενιαία δραστηριότητα δύο τρόπων έκφρασης.

Άλλες συνεργασίες του Γιάννη Νάνου είναι με το τσίπουρο Ηδωνικό (δες έργο)

domaine-lazaridi gr Magnum Collector’s, Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη – Δράμα

Πατατες – για μια δυναμικη διατροφη

Πατατες – Δυναμη στη Διατροφη

Σας αρέσουν τηγανητές, ψητές ή βραστές οι πατάτες; Ή ακόμη τις προτιμάτε ως τσιπς ή σε πουρέ; Μήπως στο φούρνο;
Πράγματι οι πατάτες δεν είναι  μόνο ένα εξαιρετικά δημοφιλές και ωφέλιμο τρόφιμο αλλά παράλληλα μπορούμε να τις τρώμε με πολλούς νόστιμους τρόπους. Η πατάτα επιτρέπει στο μάγειρα να αναδείξει τις δημιουργικές του ικανότητες.

Πατάτες (Γεώμηλα)
Πατάτες (Γεώμηλα)

Παράλληλα οι πατάτες, ευτυχώς για μας που τις αγαπούμε, έχουν πολλά να προσφέρουν στην υγεία μας.
Δεν περιέχουν χοληστερόλη ούτε άλλα λίπη και αυτά είναι καλά νέα για όσους από εμάς βασανίζονται από τη μάστιγα της ψηλής χοληστερόλης και των αυξημένων τριγλυκερίδιων στο αίμα.
Βέβαια για να ισχύει αυτό δεν πρέπει να στολίζουμε την πατάτα που θα φάμε με κάθε λογής γαρνιρίσματα όπως βούτυρο, σάλτσες ή άλλα γαρνιρίσματα πλούσια σε θερμίδες και ζωικά λίπη.
Από θερμίδες, η πατάτα μας τα πάει καλά. Θα πηγαίνουμε και εμείς καλά εάν την τρώμε με μέτρο και εάν προσέχουμε να έχουμε υγιεινή διατροφή. Μια πατάτα μέτριου μεγέθους των 175 γραμμαρίων έχει από 120 έως 140 θερμίδες ανάλογα με την ποιότητα της.
Επιπλέον η πατάτα, μας προσφέρει βιταμίνη C, βιταμίνη Β1, βιταμίνη Β6, φολικό οξύ, σίδηρο και κάλιο.
Η φλούδα της πατάτας που αρέσει σε πολλούς δεν είναι  άσχημη ιδέα φτάνει να είναι καθαρή και σε καλή κατάσταση. Η φλούδα είναι πλούσια σε ανόργανα στοιχεία όπως το μαγνήσιο, ο χαλκός, ο ψευδάργυρος, ο σίδηρος, το κάλιο και άλλα.
Ας μην ξεχνούμε επίσης τις φυτικές ίνες που μας προσφέρουν οι πατάτες.
Χρήσιμες για το έντερο μας βοηθούν εναντίον της δυσκοιλιότητας. Οι μισές φυτικές ίνες της πατάτας είναι διαλυτές και οι υπόλοιπες μη διαλυτές. Εκτός από τη δυσκοιλιότητα βοηθούν και έτσι στη μείωση της χοληστερόλης που απορροφάται από το έντερο.
Η πατάτα φαίνεται λοιπόν ότι είναι ένα σπουδαίο τρόφιμο για την υγιεινή διατροφή. Επιπρόσθετα λόγω διαφόρων στοιχείων που περιέχει είναι καλή για την καρδία, βοηθά για τη χοληστερόλη, παίζει θετικό ρόλο για την πίεση και τη δυσκοιλιότητα.
Για τις τηγανητές πατάτες και τα τσιπς χρειάζεται προσοχή διότι λόγω του λίπους που χρησιμοποιήθηκε για το τηγάνισμα, είναι φορτωμένα με θερμίδες. Δεν φταίει δηλαδή η πατάτα αλλά το λάδι, το αλάτι και το τηγάνισμα στα οποία την υποβάλλουμε.
Αν βάλουμε στις τηγανητές μας πατάτες και σάλτσες ή μαγιονέζα τότε η υπερφόρτωση μας σε θερμίδες και λίπη είναι σίγουρη αλλά για αυτό δεν φταίει η πατάτα.
Επίσης να θυμάστε ότι η πατάτα όταν είναι πράσινη δεν πρέπει να καταναλώνεται. Το πράσινο χρώμα της πατάτας οφείλεται σε ουσίες που δυνατόν να μας βλάπτουν.
Ευτυχώς που οι πατάτες είναι ωφέλιμες διότι μας αρέσουν πάρα πολύ. Ωστόσο θα θυμούμαστε πότε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην προετοιμασία και κατανάλωση των πατατών έτσι ώστε να τις απολαμβάνουμε κερδίζοντας ότι καλύτερο έχουν να δώσουν – πηγή  medlook gr /

Στο νέο ελληνικό κράτοςη πατάτα εισήχθη ως καλλιέργεια και τροφή χάρη στο τεράστιο ενδιαφέρον του κυβερνήτη Καποδίστρια για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας. Πριν ακόμα εγκατασταθεί στην Ελλάδα, σε επιστολή του, της 11-11-1827 από την Ανκόνα «προς τον κ. Πικτέτ Καζανόβη εις Γενούην», ο Καποδίστριας αναφέρει το ενδιαφέρον του για τη διάδοση της πατάτας στην Ελλάδα. Από τον Πικτέτ, που φαίνεται ότι είχε ειδικές γνώσεις στο θέμα αυτό, ο Καποδίστριας ζήτησε βοήθεια σε τεχνογνωσία και σε υλικό για σπορά. Αλλά και η Βουλή των Ελλήνων το 1827 συζητά τη διάδοση της πατάτας και μάλιστα την ανατύπωση του φυλλαδίου που προαναφέρεται – πηγή el.wikipedia org/wiki

Καρπούζι – Ο Βασιλιάς του Καλοκαιριού

Σεπτέμβριος, ο τελευταίος μήνας των καρπουζιών
Καρπούζι
Watermelon – King of Summer

Από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο είναι η εποχή της ωρίμανσης τους με εξέχοντα τον Ιούλιο που είναι ο καλύτερος μήνας τους.

Το καρπούζι είναι από τα πλέον απολαυστικά φρούτα. Το καλοκαίρι, το παγωμένο καρπούζι, ευχαριστεί και δροσίζει με την πλούσια γεύση του.
Πολλοί νομίζουν ότι το καρπούζι δεν έχει θρεπτικές ουσίες ή βιταμίνες όπως άλλα φρούτα και λαχανικά. Έτσι έχει επικρατήσει η άποψη ότι το καρπούζι προσφέρει μόνο νερό και ζάχαρη.

Όμως ποια είναι η αλήθεια σχετικά με το καρπούζι;

Το καρπούζι υπάρχει σε ιστορικές αναφορές από το 2.500 π.Χ. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το κατανάλωναν ως φρούτο αλλά και το μετέφεραν μαζί τους σαν μια ακόμη αποθήκη νερού. Πράγματι πέραν του 90% του καρπουζιού αποτελείται από νερό.

Οι σύγχρονες έρευνες έχουν δείξει ότι το καρπούζι είναι πλούσιο σε βιταμίνες Α, Β6, C, λυκοπένιο, κάλιο και φυτικές ίνες. Η περιεκτικότητα του σε ζάχαρο και θερμίδες είναι χαμηλή ενώ δεν περιέχει καθόλου λίπη ή χοληστερόλη.
Τα χαρακτηριστικά αυτά καθιστούν το καρπούζι ιδιαίτερα ωφέλιμο για την υγεία. Το καρπούζι περιέχει μεγάλες ποσότητες βιταμίνης C, βήτα καροτίνης και λυκοπενίου. Οι ουσίες αυτές έχουν αντιοξειδωτικές ιδιότητες που συμβάλλουν στην προστασία του οργανισμού από διάφορους καρκίνους και από καρδιακές παθήσεις.

Η βιταμίνη Α είναι σημαντική για την υγεία των ματιών, για τη νυκτερινή όραση και παράλληλα ενδυναμώνει τα λεμφοκύτταρα του οργανισμού μας που καταπολεμούν τις μολύνσεις.
Η βιταμίνη Β6 συμβάλλει στη σύνθεση νευροδιαβιβαστών στον εγκέφαλο που βοηθούν στην αντιμετώπιση του άγχους, της φοβίας ή του πανικού και γενικά συμβάλλουν στο να αισθανόμαστε καλά.
Η βιταμίνη C βοηθά το αμυντικό σύστημα μας για την καταπολέμηση των μολύνσεων. Επίσης προστατεύει από φυσικές οξειδωτικές ουσίες που επιταχύνουν τη γήρανση και ευνοούν τον καρκίνο. Το καρπούζι είναι πλούσιο σε κάλιο που συμβάλλει στη ρύθμιση της καρδίας και της πίεσης.

Το καρπούζι είναι πολύ καλή πηγή φυτικών ινών που βοηθούν τις κινήσεις του εντέρου, καταπολεμούν τη δυσκοιλιότητα και συμβάλλουν στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου.
Η περιεκτικότητα του καρπουζιού σε ζάχαρο, ανέρχεται στο 5%. Δύο φλιτζάνια καρπούζι, έχουν μόνο 80 θερμίδες και δεν έχουν καθόλου λίπος ή χοληστερόλη. Το καρπούζι είναι πολύ πλούσιο σε λυκοπένιο που μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη.
Συνοπτικά βλέπουμε λοιπόν ότι το καρπούζι, αντίθετα με την αντίληψη που έχει επικρατήσει, είναι μια πηγή ωφέλιμων και θρεπτικών ουσιών με σημαντικές ευεργετικές δράσεις στην υγεία μας.

Πηγή medlook.net

Santorini Cruise-trip

Σε μια παλιά κρουαζιέρα στη Σαντορίνη, στο Duty-free shop στις Καμάρες – στο πίσω λιμάνι, είχα μπει να ρίξω μια ματιά. Εκεί βρήκα προϊόντα μακιγιάζ L’ Oréal. Ένα κραγιόν από τότε βρίσκεται στο συρτάρι μου. Είναι αλήθεια πολύ απαλό μ’ ένα ιριδίζον βιολέ χρώμα.

Santorini
Santorini – View of Old Harbor, Kamares

Βρίσκω πως είναι το ωραιότερο χρώμα που έβαλα ποτέ. Αλλά και η υφή… λάμψη, απαλότητα, φυσικότητα. Το φοράς κι είναι σαν να μην φοράς κραγιόν – τόσο απαλό και διάφανο… Αλλά πλήρως καλυπτικό – πως γίνεται; είνα το μυστικό του!
Το ίδιο απόγευμα έφυγα από το μαγαζί – πολύ ωραίο σε στιλ παραδοσιακό με τη λευκή, τριπλή αψιδωτή στέγη, τα ψηλά ορθογώνια παράθυρα με τις μαύρες σιδεριές, με ένα κουτί σκιές, δύο eau de Toilette Prada (το ένα το είχε παραγγείλει η αδελφή μου), κάτι μικρά άσπρα ηχεία Philips για το μικρό laptop. Τα παιδιά απ’ το κατάστημα μας αποχαιρετούσαν γελαστά στο σκιερό προαύλιο. «Να μας ξανάρθετε!«, «Καλό ταξίδι!».
Ήταν νωρίς το απομεσήμερο, η θάλασσα λαμπίριζε έξω από την πόρτα του μαγαζιού, περιμέναμε με τις τσάντες με τα ψώνια τη βάρκα που θα μας πήγαινε στο πλοίο —αραγμένο, ασάλευτο, μεγαλοπρεπές, λίγο μετά την «Καμμένη«.

Μία από της ομορφιές του ταξιδιού είναι οπωσδήποτε και τα ψώνια. Η ευχαρίστηση να γυρίζεις στον προορισμό σου με τα λογής-λογής πράγματα που διάλεξες ν’ αγοράσεις. Να τα βγάζεις από τις σακκούλες, να τα δείχνεις στους τυχόν συντρόφους σου του ταξιδιού. Να ψάχνεις για το καινούργιο που θα ανανεώσει την καθημερινή σου εικόνα!

Σίγουρα ήταν όμορφες οι περασμένες ωραίες εποχές. Κυρίως γιατί υπήρχε η ελευθερία: Δεν κινδύνευες από τίποτα, και ήσουν ασφαλής να την απολαμβάνεις.

Ένα μέρος για να μείνεις!