Αρχείο κατηγορίας Movies

Να με θυμάσαι

ricordi_miΔραματική ταινία, ελληνικής παραγωγής 2009.
Διάρκεια: 100’
Η Φανή, φωτογράφος ερευνήτρια, ζει στην Αθήνα. Αρνούµενη να συµβιβαστεί µε το θάνατο του µουσικοσυνθέτη συντρόφου της, διαγράφει από τη µνήµη της το γεγονός. Επιλέγει να διατηρήσει µια παράλληλη µε την πραγµατικότητα σχέση µαζί του, ζώντας µε τη φαντασίωση του άνδρα δίπλα της και µε τους ήχους που αυτός συνέθετε. Η ηρωίδα συνθέτει την εικόνα του αγαπηµένου της µέσα από το παζλ των ανθρώπων της πόλης και των χώρων όπου έζησε µαζί του και κατορθώνει µε δικό της τρόπο να αποδεχτεί την αλήθεια του χαµού του.
Η έρευνά της για την ανερχόµενη φτώχεια και την περιθωριοποίηση στη σύγχρονη Αθήνα, τη συντροφεύει στην πορεία της προς την αποδοχή της πραγµατικότητας. Παντρεύεται έναν άλλο άνδρα, γιατρό αυτή τη φορά, που µοιάζει στον πρώτο.
Τρεις ζωές συναντιούνται και συνδέονται σ’ ένα παράξενο είδος ερωτικού τριγώνου, διατρέχοντας όλα τα σηµεία που αγγίζει ο πόνος της αγάπης.

Τίτλος: Ricordi Mi
Πρωταγωνιστούν: Θεοδώρα Τζήμου (Υποψηφιότητα καλύτερης ηθοποιού 2010), Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιώργος Αρμένης, Ελένη Γερασιμίδου
Διάρκεια: 100′
Παραγωγή: Ελληνική
Σκηνοθέτης: Στέλλα Θεοδωράκη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Ηλίας Κωνσταντακόπουλος.
Μουσική: Πέτρος Κορέλης.
Μοντάζ: Αλέξης Πεζάς.
Ricordi Mi όλη η ταινία

Προβλήθηκε ΕΤ3 Σάββατο 7/7/’18

Έρχομαι από την πραγματικότητα

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture
Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα κέντρο με στριπτήζ. Αυτοκίνητα μεγάλα παρκαρισμένα στο δρόμο, αραιοί διαβάτες ενώ η βροχή έπεφτε σιγανά και μονότονα.

Σ’ ένα τέτοιο μπαρ «The Sewer», έπαιζε και ο τραγουδιστής Σίξτο Ντιάζ Ροντρίγκεζ. Έμπαινες μέσα σ’ ένα σύννεφο καπνού καθώς ερχόσουν πάλι μέσα από ένα σύννεφο ομίχλης που πλανιόταν στην πόλη, σκεπάζοντας τον ποταμό Ντητρόιτ με τους ήχους από τις μαούνες που ανεβοκατέβαιναν, διηγείται ένας που τον γνώριζε. Στο βάθος καθόταν εκείνος με την πλάτη στο κοινό, κρατώντας τη κιθάρα του. Η μουσική του σε συνέπαιρνε, κάθε ήχος που έβγαινε από την κιθάρα του – Ήταν απίστευτο.

rodriguez2capture
Sixto Diaz Rodriguez – Μπροστά από ξενοδοχείο στο Ντητρόιτ

Ο Σίξτο Ροντρίγκεζ υπήρξε αυτοδίδακτος μουσικός. Πάντα στους δρόμους του Ντητρόιτ με το καπέλο του και τις μπότες να περπατάει σκυφτός, την κιθάρα του κρεμασμένη στην πλάτη.
Η πραγματικότητα της πόλης τον απορροφούσε πλήρως, ήθελε αυτά που αισθανόταν να τα βάλει στο χαρτί κι έτσι βγήκαν οι στίχοι της μουσικής του. «Ερχομαι από την πραγματικότητα» ονόμασε ένα άλμπουμ του και αυτή η πραγματικότητα της πόλης του με τα μπαρ, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις φωτεινές νέον επιγραφές, τη δουλειά στα εργοστάσια, τις καμινάδες με τους καπνούς που διασπούσαν την ομίχλη του χειμώνα ήταν κινητήριος δύναμις για τους στίχους του. Το πυκνό χιόνι στους δρόμους και το κρύο, ο κόσμος που έμπαινε στο μπαρ για να ζεσταθεί και να πιει μια μπίρα να ξεχάσει τα προβλήματα του, την έλειψη της δουλειάς από την οποία μπορεί να υπέφερε…
Ένας κόσμος πραγματικός αλλά ξεχασμένος από την υπόλοιπη ευημερούσα κοινωνία, ήταν εκείνη την εποχή κι ο εργατόκοσμος του Ντητρόιτ. Εκεί ανήκε και ο Ροντρίγκεζ – με προγόνους Μεξικάνους που ήρθαν στην Αμερική για κάτι καλύτερο.

Ο ίδιος γεννήθηκε στο Ντητρόιτ του Μίτσιγκαν. Για ένα διάστημα δούλεψε εκτός από τις οικοδομές και άλλες χειρονακτικές εργασίες και στο εργοστάσιο της Κάντιλακ. Όμως παράλληλα, ο Σίχτο Ντιάζ Ροντρίγκεζ πήγαινε και στο πανεμπιστήμιο του Wayne όπου και τελείωσε το 1981 παίρνοντας δίπλωμα της Φιλοσοφίας.

Στο ίδιο Ρεύμα της Αμφισβήτησης Στις ΗΠΑ οι δίσκοι δεν πήγαν και πολύ καλά όμως (ποιος ξέρει γιατί; Μήπως γιατί προωθούσαν την ίδια εποχή, τον Bob Dylan – κιθαρίστας κι αυτός, με τον οποίον είχαν το ίδιο στυλ και μουσικής και φωνής) … Εκείνον πάντως ποτέ δεν τον ενδιέφερε να αναγνωρισθεί, να κάνει χρήματα ή να βρει τη δόξα. Συνέχισε μόνος με την κιθάρα του, το καπελάκι, τα μαύρα γυαλιά να παίζει στα μπαρ του Ντητρόιτ. Η δουλειά που δήλωνε ως κύρια, ήταν χειροτέχνης στο κλάδο των κατασκευών – επσκευών κτιρίων. Όταν ρωτήθηκε από το δημοσιογράφο τι δουλειά έκανε, είχε απαντήσει «Μ’ αρέσει η χειρονακτική εργασία, οι οικοδομές, το χτίσιμο, το καθάρισμα από τις κατεδαφίσεις«. Δεν τον ενδιέφερε να αγκυροβολήσει στα πλούτη και τη δόξα.

rodriguezbancapture
Sixto Diaz Rodriguez – Στα σκαλιά του σπιτιού του

«Εκείνη την εποχή στο Ντητρόιτ ζούσαμε σε απίστευτες συνθήκες. Αλλάξαμε σπίτι και 25 φορές. Αυτά δεν ήταν σπίτια κανονικά – ένα μέρος για να κοιμηθείς ήταν!» εξομολογείται μία από τις κόρες του.
Συνεχίζοντας: «Ποτέ δεν τον ενδιέφερε να κάνει χρήματα. Ούτε οι ανέσεις ούτε η φήμη και η δόξα«.

Νότιος Αφρική Στο Γιοχάνεσμπουργκ αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως το Κέηπ Τάουν, είχε γίνει γνωστός εντελώς τυχαία: κάποια κοπέλα είχε μαζί της ένα δισκάκι με το άλμπουμ του «Cold Fact». Κάποιοι το άκουσαν, το αντέγραψαν γιατί τους άρεσε, κι έτσι κυκλοφόρησε σε πολλά αντίτυπα.

Όταν πήγανε στο Γιοχάνεσμπουργκ – όπου ήδη είχε γίνει πολύ γνωστός, για συναυλίες, ήταν σαν να ξαναζούσε ο Έλβις στη σκηνή: τέτοια ήταν η υποδοχή, τόσο θερμή – που το χειροκρότημα πριν ξεκινήσει να παίζει, διαρκούσε και 15 λεπτά. Πήρε την κιθάρα και άρχισε να τραγουδάει και κάτω το νεανικό ακροατήριο παραληρούσε από ενθουσιασμό.
Καθώς συνέχιζε με τον «Sugar Man«, οι στίχοι, το παίξιμο της κιθάρας, η μουσική, συνέπαιρναν ένα κοινό που επικοινωνούσε μαζί του με έναν γνήσιο παλμό σα να τον ήξερε από χρόνια.

Όμως εκείνον σα να μην τον είχε αλλάξει σε τίποτε η επιτυχία. Καθώς συνεχίζει η κόρη του:Το βράδυ καθώς έμεναν στα καλύτερα ξενοδοχεία παρ’ όλα τα ωραία κρεβάτια, εκείνος κοιμόταν στον καναπέ:  «δεν θέλω να βάλω άλλον στον κόπο να μου φτιάξει το κρεβάτι» έλεγε. Τόσο απλός και σεμνός ήταν ο πατέρας μου.
O Σίξτο Ροντρίγκεζ δεν έψαχνε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που αλήθεια ήταν: Ένας απλός άνθρωπος που ερχόταν από την πραγματικότητα.

Η ζωή του Sixto Diaz Rodriguez έγινε γνωστή από την ταινία ντοκυμαντέρ «Searching for the Sugar man» (Ψάχνοντας τον Sugar Man) —Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012, του Σουηδού (δυστυχώς, όχι πια εν ζωή) Malik Bendjelloul.

Belle Maman

Η Ωραια Πεθερα

belleMaman
Belle maman, 1999 – Gabriel Aghion

Τίτλος: Η Ωραία πεθερά
Σκηνοθεσία: Gabriel Aghion
Σενάριο: Gabriel Aghion, Daniele Thomson από το βιβλίο του Jean-Marie Duprez
Πρωταγωνιστούν: Catherine Deneuve, Vincent Lindon, Mathilde Seigner, Line Renaud, Stephane Audran, Jean Yanne
Είδος: Κωμωδία
Έτος: 1999
Διάρκεια: 102
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψήφια για Βραβείο Cesar 1999 β΄ρόλου Line Renaud

Τη μέρα του γάμου του ερωτεύεται την ωραία πεθερά του!

Δεν υπάρχει ταινία με την Κατρίν Ντενέβ που να μην αξίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον. Αυτή εδώ βλέπεται ευχάριστα, καθ’ όσον είναι μια διασκεδαστική κωμωδία.

Πρόκειται για μια μοντέρνα, ωραία πεθερά που δεν διστάζει να διασκεδάζει παρέα με τους φίλους του γαμπρού της. Η ελευθερία φαίνεται να είναι ωραίο πράγμα σ’ αυτή την ταινία. Το αποκορύφωμα φθάνει με το τραγούδι στην εκκλησία καθώς η Deneuve, βγάζει τα ακριβά σανέλ της παπούτσια για να χορέψει!
Από το έργο «Belle Maman» (1999) με την C. Deneuve.

Κριτική ταινίας
Marcia Baila
Marcia Baila (Photo credit: Wikipedia)

H γιαγιά είναι gay, έχει και φιλενάδα τρελή κάπως, η κόρη είναι ελεύθερο πνεύμα, η εγγονή μια συνεχώς αγχωμένη δικηγόρος. Αυτή είναι μια μοντέρνα οικογένεια μας λέει η ταινία, στη σύγχρονη Γαλλία.
Ο γαμπρός την ημέρα του γάμου του ερωτεύεται την πεθερά του. Στο ταξίδι του μέλιτος στη Μαρτινίκα, του έχει γίνει πια μια εμμονή! Βέβαια δεν θα υπήρχε ωραία πεθερά αν δεν έπαιζε η ωραία Ντενέβ που από τα ύψη της βασίλισσας του πάγου, πέφτει σε πιο χαλαρές καταστάσεις. Όταν τραγουδάει στα γενέθλια της γιαγιάς, θυμίζει την εποχή των Ομπρελών του Χερβούργου σε μια ανάλογη σκηνή. Η άλλη πεθερά το’χει ρίξει στο ποτό, η Σεβερίν η κόρη, αφήνει το δικηγορικό χαρτοφύλακα για να ενταχθεί σ’ αυτή τη τρελή παρέα. Είναι κι αυτό το κινητό που συνέχεια χτυπάει τόσο ενοχλητικά που κάποιος το πετάει στην τουαλέτα!

Σ’ αυτή την κωμωδία το στυλ υπάρχει πάντα να θυμίζει τη μαγεία που ‘χει χαθεί μέσα στη σοβαροφάνεια. Joan Dupont, IHT

Il Partita di Pallone

Il Partita di Pallone / Edoardo Vianello 2011

Γιατί τις Κυριακές, μόνη μ’ αφήνεις για να πας να δεις τον αγώνα ποδοσφαίρου;

Pallone
Pallone (Photo credit: Michele Massetani)

Το τραγούδι αυτό ήταν στο (Soundrack της ταινίας  «Yesterday Today Tomorrow» / «Χθες σήμερα Αύριο») – «Ieri Oggi Domani» όπου και ακουγόταν στο 3ο σκετς

Oscar ξενόγλωσσης ταινίας  (1962), του Vittorio de Sica

Vittorio De Sica
Vittorio De Sica (Photo credit: Wikipedia)

Ο Vittorio de Sica υπήρξε από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Ιταλικού κινηματογράφου.  Με την ταινία του «Ο Κλέφτης των Ποδηλάτων» υπογράφει την ένταξη του στο λεγόμενο ρεύμα του «Νεορεαλισμού» στον Ιταλικό Κινηματογράφο του οποίου ιδρυτής ήταν ο Roberto Rossellini.

Το ρεύμα αυτό συνίστατο στο να παίρνει καθημερινές ιστορίες και να τις παρουσιάζει με τρόπο άμεσο και ρεαλιστικό που να γίνονται εντελώς οικείες άρα αντιληπτές από το κοινό. Ιστορίες συνηθισμένες μεν αλλά με κάποια ιδιαιτερότητα που φώτιζε η ματιά του σκηνοθέτη παρακολουθώντας με την κάμερα σαν ένα άλλο αδιάκριτο μάτι στη γειτονιά…

Leri, Oggi e Domani - Yesterday Today Tomorrow...
Leri, Oggi e Domani – Yesterday Today Tomorrow – Gestern Heute Morgen – Henry Wright – Abat Jour – D – 1963 (Photo credit: Affendaddy)

Ο Ρεαλισμός της εικόνας αποκτά έτσι μια ποιητική μεν πλην όμως σκληρή ματιά του σκηνοθέτη καθώς «διηγείται» την σκληρή πραγματικότητα που συχνά περιβάλλει τη ζωή των ηρώων της ταινίας που εξιστορεί μια ιστορία μέσα από την ίδια τη ζωή (βλέπε ταινία «Stromboli» του Roberto Rossellini)

The house of Ingrid Bergman and Roberto Rossel...
The house of Ingrid Bergman and Roberto Rossellini from the film ‘Stromboli’ from 1949 (Photo credit: Wikipedia)

Το τραγούδι που υπήρξε μέσα στην ταινία διηγείται μια πολύ απλή και συνηθισμένη κατάσταση: Ένα απόγευμα Κυριακής που κάποιος πηγαίνει στο ποδόσφαιρο. Όμως αυτή η πράξη φέρνει πόνο και απελπισία στη σύντροφο του που αισθάνεται μόνη και εγκαταλειμμένη και φθάνει να μισεί το ποδόσφαιρο.

Αυτό συμβαίνει συχνά και είναι μια αντίφαση των πραγμάτων: Κάτι που ευχαριστεί κάποιον δυσαρεστεί συχνά κάποιον άλλον!

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι

Cover of
Gotan Project
Gotan Project

Τίτλος: Το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι
Σκηνοθεσία: Bernardo Bertolucci
Σενάριο: Bernardo Bertolucci
Πρωταγωνιστούν: Μάρλον Μπράντο, Μαρία Σνάϊντερ
Έτος: 1972
Θέμα: Ερωτικό δράμα
Μουσική: Gato Barbieri
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα 1974 για 2 Όσκαρ Α΄ανδρικού ρόλου, Σκηνοθεσίας
Διάρκεια: 129

«Το τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι» Ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (Bernardo Bertolucci) που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων για το θέμα της που ήταν —Μια σχέση βασισμένη στο σεξ!

Last Tango in Paris
Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι

Υπoθεση: Ενώ η Ζαν ψάχνει για διαμέρισμα συναντά τον Πωλ έναν παράξενο, γοητευτικό Αμερικανό του οποίου η γυναίκα προσφάτως έχει αυτοκτονήσει.  Η γνωριμία αυτή επιφέρει μια κεραυνοβόλα, ακατανίκητη έλξη μεταξύ τους.

Στα καφέ και τα στενά του Παρισιού ο Πωλ συναντά τη Ζαν πάντα κρυφά, απλώς για να βρεθούν στις ιδιαίτερες στιγμές τους που της έχει θέσει απαράβατο όρο να κρατήσει για πάντα κρυφές… Αυτή η ιδιάζουσα ερωτική σχέση θα δημιουργήσει ρωγμές στην προσωπική ζωή ενός εκάστου – του Πωλ που καταδιώκεται από την αυτοκτονία της γυναίκας του, της Ζαν με τον αρραβωνιαστικό της που ετοιμάζει μια ταινία-αλήθεια με θέμα την ίδια.

Λεπτομερειες Η εκλιπούσα Μαρία Σνάϊντερ είχε πει σε συνέντευξή της πως τις ερωτικές σκηνές, η ίδια τις είχε κρίνει ιδιαίτερα τολμηρές και πως είχε πεισθεί για το γύρισμα τους απ’ τον σκηνοθέτη και απ’ τον Marlon Brando.
Στην αρχή ο σκηνοθέτης προόριζε για τον ρόλο της Ζαν άλλη Γαλλίδα ηθοποιό, αλλά ήταν επιθυμία του Μάρλον Μπράντο να παίξει η Μαρία Σνάϊντερ. Επίσης ο σκηνοθέτης είχε αρχικά σκεφθεί τον Ζ.Λ. Τρεντινιάν για το ρόλο του Πωλ.

Φυλακας στη Σικαλη

Catcher in the Rye

catcherIntheRye
Φύλακας στη Σίκαλη – J. D. Salinger

Από τα βιβλία που σημάδεψαν τα νεανικά χρόνια του Woody Allen, ήταν και το βιβλίο Catcher in the Rye, του J. D. Salinger. Το βιβλίο αυτό  έχει κυκλοφορήσει σην ελληνική αγορά από τις εκδόσεις Επίκουρος από το 1978.
Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τη Νέα Υόρκη, το Μανχάτταν, την Άνω Ανατολική πλευρά γενικώς της Νέας Υόρκης.
Ο κόσμος του θρυλικού συγγραφέα Τζ. Ντ. Σάλιντζερ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, σε αυτή την αποκαλυπτική ματιά στις εμπειρίες που διαμόρφωσαν έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους, αμφιλεγόμενους και αινιγματικούς συγγραφείς των καιρών μας. Τοποθετημένο χρονικά στο πολύχρωμο κάδρο της Νέας Υόρκης των μέσων του 20ου αιώνα, το «Επαναστάτης στη Σίκαλη» ακολουθεί τον νεαρό Σάλιντζερ (Νίκολας Χουλτ), ενόσω αυτός προσπαθεί να βρει τη «φωνή» του, φλερτάρει με τη διάσημη κοσμική Ούνα Ο’Νιλ (Ζόι Ντόιτς) και πολεμά στις πρώτες γραμμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτές είναι οι εμπειρίες που θα διαμορφώσουν τη δημιουργία του αριστουργήματός του, «Ο Φύλακας στη Σίκαλη», θα τον κάνουν διάσημο –αλλά και διαβόητο- εν μία νυκτί και, τελικά, θα οδηγήσουν στην απόσυρση του από τα φώτα της δημοσιότητας για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Σκηνοθεσία: Ντάνι Στρονγκ Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Χουλτ, Ζόι Ντόιτς, Κέβιν Σπέισι, Σάρα Πόλσον

Gustav Klimt
Gustav Klimt

Μια άλλη εποχή ανεπιστρεπτί χαμένη —τότε που οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν – οι άνδρες με τη περίφημη «ρεπούμπλικα», οι γυναίκες, μ’ ένα καπελάκι αγορασμένο από τη δημοφιλή τότε «καπελού».
Οι ντουλάπες της εποχής περιελάμβαναν μεταξωτές γραβάτες, μαντηλάκια για το τσεπάκι του σακακιού, λουλούδια για να στολίζουν το πέτο των γυναικών, κάλτσες με ραφή, μπέρτες γούνινες τις λεγόμενες epaules ετόλ κατά παράφρασιν. Οι τουαλέτες, τα περίφημα αρώματα Arpege, Channel 5, Muguet, Canoe, Je Reviens, Miss Dior, Diorissimo κλπ.

Αν γυρίσουμε πίσω στη Νέα Υόρκη, συγγραφεύς με μεγάλο κοινό ήταν και οι Pearl Buck, η Margaret Mitchell με το «Όσα παίρνει ο άνεμος«, η Patricia Hιghsmith, και από τους νεώτερους της εποχής,  oι F. S. Fitzgerald,  Betty Smith, J. D. Salinger —συγγραφεύς, που όπως λέει ο Woody Allen «το να τον διαβάζεις ήταν σκέτη ευχαρίστηση, αντιθέτως με τον Φλωμπέρ που ήταν μια (δύσκολη και βαρετή) σκέτη μελέτη. Τότε η ευχαρίστηση δε συνήδε με το διάβασμα. Υπήρχαν βιβλία που σ’ ευχαριστούσαν κι άλλα που ήταν βιβλία που μοιάζανε με «μελέτη κατ’ οίκον» για το αυριανό μάθημα» συνεχίζει.

Betty Smith – A Tree Grows in Brooklyn

Στην Ελλάδα πολύ γνωστό βιβλίο για τη Ν. Υόρκη ειδικότερα για το Brooklyn, ήταν το βιβλίο της Betty Smith «Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» – βιβλίο που διαβαζόταν μονορούφι 1 και 2 και 3 φορές απ’ το νεανικό κοινό των 17άρηδων της εποχής. Περιέγραφε όλα τα βάσανα και τις προσδοκίες συνάμα, ενός νεαρού κοριτσιού που μεγαλώνει σε μια φτωχογειτονιά —που σήμερα βέβαια, είναι από τις ακριβότερες της περιοχής του Μπρούκλιν! (Μπέττυ Σμιθ:
Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν εκδ. Γράμματα/ info Web)
Συνέχεα στη συνέντευξη Woody Allen για τα 5 βιβλία που ξεχωρίζει.
Φύλακας στη Σίκαλη Ταινία

Blue Hawaii

Γαλαζια Χαβαη

Μια βραδιά στην ονειρεμένη Χαβάη έλα μαζί μου να κοιτάξουμε το φεγγάρι καθώς πάνω από τη θάλασσα ταξιδεύει. Μια νύχτα μαγική έλα μαζί μου. H νύχτα μόλις αρχίζει και είναι μαγική στη μπλε Χαβάη. Τα όνειρα εκεί βγαίνουν αληθινά γι’ αυτό έλα να πάμε μαζί στη μαγική Χαβάη.

Elvis Presley
Elvis Presley in Blue Hawai 1961

Τίτλος: Blue Hawaii
Είδος: Musical
Σκηνοθεσία: Norman Taurog
Διάρκεια: 102
Έτος: 1961
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Χαβάη
Διακρίσεις: 1992 Υποψήφιο για Grammy «Best Soundrack Album»
Υποψήφιο για το Golden Laurel (4η θέση στην κατηγορία Καλύτερο Μιούζικαλ)

Υπόθεση Ο Chad Gates μόλις απολύθηκε από το στρατό και γυρίζει πίσω στη Χαβάη πανευτυχής με το σερφ του, τους παλιούς του φίλους και τη φιλενάδα του Maile Duval.

Blue Hawaii
Blue Hawaii – Elvis Presley

Ο πατέρας του όμως θέλει να πιάσει δουλειά στην «Δυτική Εταιρεία Φρούτων» του νησιού όμως αυτός είναι απρόθυμος. Προτιμά να δουλέψει στη τουριστική επιχείρηση της φίλης του σαν ξεναγός…

O Elvis Presley Από το έργο «Blue Hawaii» (Γαλάζια Χαβάη) (1961) που αν και υπήρξε μεγάλη επιτυχία, απέκλεισε τον Έλβις Πρίσλει από μια καριέρα ηθοποιού – κατατάσσοντας τον στους μεγάλους τραγουδιστές της μουσικής σκηνής —έτσι λοιπόν υπήρξε για την επαγγελματική του σταδιοδρομία, μια ταινία ορόσημο.


Blue Hawaii (1961) on IMDb

//