Αρχείο ετικέτας excursion

Το καμάρι της Σμύρνης

Το Κορδελιό (ή Περαία) είναι χτισμένο κατά μήκος της βορινής ακτής του κόλπου της Σμύρνης, απέναντι και βορειοανατολικά από την πόλη αυτή. Απέχει 13 χλμ. από τη Σμύρνη. Η τουρκική ονομασία του παραπέμπει στη γεωγραφική θέση του, αφού Karşıyaka σημαίνει «από την άλλη πλευρά»


Δε διαθέτουμε στοιχεία για την έναρξη κατοίκησης του Κορδελιού. Από τμήμα επιγραφής των Ρωμαϊκών χρόνων, από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που αναφέρει ο Αριστοτέλης Φοντριέρ και από τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν σωθεί μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο το μέρος αυτό ήταν κατοικημένο και υπήρχε ιερό λατρείας. Ξέρουμε επίσης, από έγγραφα της μονής Λέμβου, ότι τον 13ο αιώνα υπήρχε στην περιοχή μία μονή ή τοποθεσία με το όνομα «Κορδολέοντος».

Κατά την οθωμανική κατάκτηση και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, το μέρος αυτό ήταν ένας κάμπος με ελάχιστες αγροικίες, τμήμα των γαιών της οικογένειας Καραοσμάνογλου. Μετά τα Ορλωφικά, στην περιοχή αυτή είχαν εγκατασταθεί λίγες οικογένειες προσφύγων από την Πελοπόννησο, που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του οικισμού του Κορδελιού.

Στη Σμύρνη και το Κορδελιό

Αιώνια Τήνος

Τηνος – Κατοικια κουκιδα στο πελαγος

Tinos
Τήνος – Κατοικία

Ο μελλοντικός επισκέπτης της Τήνου φαντάζεται πως Τήνος είναι το νησί της Μεγαλόχαρης. Η εκκλησία, η θαυματουργή εικόνα, τα τάματα, οι πιστοί που συρρέουν κατά το 15Αύγουστο, ημέρα γιορτής της εκκλησίας.

Όμως η Τήνος είναι πολλά περισσότερα —το νησί των μαρμαράδων, των γλυπτών με προεξάρχοντα τον Γιαννούλη Χαλεπά.
Στον Πύργο, χωριό της καταγωγής του, κάτω απ’ τον πλάτανο της πλατείας βρίσκεσαι σ’ ένα ξεχασμένο μιας άλης εποχής, ολοζώντανο τώρα σκηνικό: Οι δίσκοι με τα εδέσματα του καφενείου πηγαινοέρχονται: καφέδες, γαλακτομπούρεκα, δροσερά νερά, αναψυκτικά. Οι αυλές ολάνθιστες μεσ’ τις βουκαμβίλιες και τους ιβίσκους, τις αγγελικές και τ’ αγιοκλήματα. Στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια πολλά τα μαγαζάκια με τη προσεγμένη πραμάτεια. Αυτά στα ορεινά χωριά και άλλα πολλά θαυμαστά.

Όμως η Τήνος είναι το νησί του απέραντου γαλάζιου. Κάτω στις παραλίες η θάλασσα απλώνεται μέσα στο εκτυφλωτικό γαλάζιο του ουρανού. Το φως ζώνει από παντού το νησί καθώς διαχέεται στα ψηλά βουνά του και στη ηλιοφώτιστη θάλασσα που τα περιβάλλει. Τίποτε δε διασπά το απέραντο γαλάζιο.Τήνος φωνή κρυφή και δόξα του Αιγαίου.

Φωτό από Σπιτόγατος

Μια νύχτα στο Οίτυλο

itilo
Ξενοδοχείο Οίτυλο – Οίτυλο Μάνης
Οίτυλο
Πανοραμική Οίτυλο – Μάνη
Παραλία Οιτύλου
Παραλία Οιτύλου – Μάνη
Οίτυλο – Αρεόπολη Μάνης – Φώτο από Hotel Itilo

Το Οίτυλο είναι ένα πολύ όμορφο χωριό που απέχει 7 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Δήμου Oιτύλου, Αρεόπολη (Μάνης). Πήρε το όνομά του από το μυθικό ήρωα Οίτυλο που καταγόταν από το Άργος και ήταν γιος του Αμφιάνακτα.

Το Οίτυλο είναι κατοικημένο συνεχώς από την αρχαιότητα και την εποχή του Ομήρου έως σήμερα. Συγκεκριμένα από την εποχή του Ομήρου αναφέρεται το Οίτυλο ως τμήμα του βασιλείου του Μενελάου. Διασώζονται ερείπια αρχαίων μνημείων και επιγραφές ιδιαίτερα γύρω από την παραλία όπου θεωρείται πως υπήρχε ναός του Σεράπιδος.

Τη περίοδο της Τουρκοκρατίας, στο Οίτυλο, εγκαταστάθηκαν επιφανείς οικογένειες, όπως των Βυζαντινών πριγκίπων Κομνηνών (Στεφανόπουλων) και των Μεδίκων ή Γιατριάνων. Μεταξύ του 1672 και 1674, δημιουργήθηκαν κύματα προσφύγων. Οι Γιατριάνοι μετανάστευσαν στη Τοσκάνη και οι Κομνηνοί – Στεφανόπουλοι στη Γένοβα, ενώ μέλη και των δύο οικογενειών εγκαταστάθηκαν στη Κορσική. Στην πλατεία βρίσκεται η ανάγλυφη πλάκα της αδελφοποίησης του Καργκέζε (Cargese, περιοχή Φλωρεντίας τόπος παραθερισμού των Μεδίκων) με το Οίτυλο (1990).

Το 1770, αγκυροβόλησε εδώ ο Ναύαρχος του Ρωσικού Στόλου, Θεόδωρος Ορλώφ, που μαζί με τους Μαυρομιχαλαίους και τους Μανιάτες ξεκίνησε την επανάσταση του 1770 (Ορλωφικά). Στη Μονή Ντεκούλου ή Δεκούλου υπογράφηκε η σχετική συμφωνία. Με ορμητήριο το Οίτυλο, μπορείτε να επισκεφθείτε τα Σπήλαια της Δυρού, τους φημισμένους πύργους της Bάθειας, τα βυζαντινά κάστρα της Mονεμβασιάς και του Mυστρά και πολλά αξιοθέατα της Nοτίου Πελοποννήσου.

ΟΙΤΥΛΟ: Tο μοναστήρι των Δεκούλων, βρίσκεται 1χλμ. νότια. Eίναι καλοδιατηρημένο και το καθολικό του έχει ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του 18ου αιώνα. Tα ερείπια του φρουρίου Kελέφα, βρίσκονται απέναντι από το Oίτυλο. Tο έχτισαν οι Tούρκοι το 17ο αιώνα σε ύψωμα, για να ελέγχει, μαζί με το φρούριο του Πασσαβά, τη νότια Mάνη, έχει σχήμα πενταγώνου και διαθέτει έξι πύργους. H εκκλησία του Aγίου Nικολάου, βρίσκεται στο χωριό Γέρμα 15χλμ. ανατολικά του Oιτύλου. H διαδρομή Oίτυλο – Kαλαμάτα, περνάει μέσα από τα γραφικά χωριά της Δυτικής ή Mεσσηνιακής Mάνης.

Τήνος το νησί του Χαλεπά

Τηνος – το νησι του Γιαννουλη Χαλεπα

tinos_paxiaAmmos
Τήνος – Παραλία Παχιά (ή Πλατιά) Άμμος

Ένα εκπληκτικό μέρος. Το λένε και Νησί των Ανέμων. Τι να πρωτοθαυμάσεις; Τις απέραντες χρυσές αμμουδιές, τη διαυγή θάλασσα, τα ορεινά χωριουδάκια; Το ένα συναγωνίζεται το άλλο σε καλαισθησία, φιλοξενία, ησυχία.

Φάγαμε στον Πύργο γαλακτομπούρεκο, στα Κιόνια στα Τσαμπιά καρυδόπιττα – γλυκά άφθαστων νοικοκυρών! Αν πεις για τα φαγητά – όλα απλά, φρέσκα υλικά, γεύση που δε αντιπαραβάλεται με κανένα εστιατόριο της Αθήνας!

Η γραφικότητα του νησιού συναρπάζει, οι γλυκιές ψαλμωδίες που ξεχύνονται στην οδό Ευαγγελίστριας από τη Μητρόπολη νανουρίζουν γλυκά και ησυχάζουν το πνεύμα. Το βράδυ μια βόλτα στα σοκάκια με τα μύρια μαγαζάκια όπου πωλούνται είδη πάσης φύσεως αλλά σταθερής καλαισθησίας είναι μια ευχάριστη εμπειρία. Ο κόσμος δε σπρώχνει, δεν υπήρχε συνωστισμός, μπορούσες να περπατήσεις, να καθίσεις, να φας παντού άνετα.

Στα Υστέρνια το μπάνιο ήταν υπέροχο κάτω στην παραλία του νησιού. Αν και απόκρημνη παραλία μόλις κατέβεις αποζημιώνεσαι με το υπέροχο λιμανάκι – όρμο που τα σπίτια του ακουμπούν στο κύμα. Εκεί και ένα μικρό ταβερνάκι με ωραίους μεζέδες ψαρικών. Το ίδιο και στον Πάνορμο επίνειο του Πύργου. Οι ξένοι είναι πολλοί εκεί ιδίως Γάλλοι μάλιστα επισκεφθήκαμε και μια έκθεση χαρακτικής που αναπαραστούσε σκηνές από τη γειτονική του Παρισιού πόλη Reims.

Ο ζωγράφος μένει μόνιμα απ’ ότι φαίνεται στον Πύργο συνεχίζοντας θα ‘λεγες, την παράδοση των καλλιτεχνών του μαρμάρου του Πύργου, των ζωγράφων – όλων των ξένων περιηγητών που μαγεμένοι από την απλότητα, την άγρια ομορφιά του πελάγους του τρίτου αυτού νησιού των Κυκλάδων προς τη κάθοδο του Αιγαίου πελάγους, που αποφάσισαν να μείνουν δια παντός εκεί.
«Tinos oui, c’ est magnifique! Un il Grec absolument blanc et bleu dans l’ archipelague de Cyclades!» θα γράφανε στις καρτ-ποστάλ που θα στέλνανε στη πατρίδια τους. «Je pense y rester la-bas pour toujours!»

Οι περιστεριώνες, τα μαρμάρινα γείσα των παράθυρων καθώς και τα καφασωτά, οι στρογγυλοί φεγγίτες με το μαρμάρινο ακτινωτό ρόδο, οι πέτρινοι φράκτες και τοίχοι, οι ξερολιθιές, οι βουκαμβίλιες —παντού υπήρχαν στοιχεία της ντόπιας τέχνης και αρχιτεκτονικής.

Η Τήνος – το νησί του Γιαννούλη Χαλεπά, του Νικφόρου Λύτρα και πόσων άλλων καλλιτεχνών δεν θ’ αφήσει ποτέ τον επισκέπτη να φύγει χωρίς να την έχει βάλει στην καρδιά του.
Μια βόλτα στην προκυμαία της χώρας συναρπάζει με τον άνεμο που φυσάει δυνατός μέσα από τα στενά, τα παλιά σπίτια, τα εστιατόρια και τα κέντρα της παραλίας, προτού ξεχυθεί με ορμή ενωνόμενος με τη δύναμη και την απεραντωσύνη της  μαγευτικής αυτής θάλασσας που περιβάλλει το νησί και του χαρίζει όλες της τις χάρες και τις λάμψεις.

Πάτρα Πλατεία Γεωργίου Α΄

 

patra_Georgiou_sqΠλατεια Γεωργιου Α΄ – Πατρα

Εντυπωσιάζει τον επισκέπτη η πλατεία αυτή της Πάτρας μόλις την αντικρύσει, από το πλήθος των παλιών κτιρίων που την κοσμούν όλα έργα επιφανών αρχιτεκτόνων —Ερνέστου Τσίλερ, Χριστιανού Χάνσεν, Σταμάτη Βούλγαρη, ο τελευταίος θεωρείται ως ο πρώτος Έλληνας πολεοδόμος, του οποίου το έργο αν και τεράστιο δεν είναι ευρύτερα γνωστό.
Σχεδίασε το 1829 —μετά την ολοσχερή καταστροφή της Πάτρας από τους Τούρκους εκ νέου την πόλη και ειδικά για την πλατεία Γεωργίου Α΄, έβαλε όλο του το ταλέντο όπως και οι μετέπειτα κάτοικοι της πλατείας όπου έκτισαν τις κατοικίες τους, όλο τους το μεράκι και το ζήλο, έχοντας διαλέξει από τα σχέδια των επιφανέστερων Ελλήνων αρχιτεκτόνων της εποχής. Ο ίδιος ο Καποδίστριας ανέθεσε στους γνωστούς αρχιτέκοτονες που κόσμησαν με τα αρχιτεκτονήματα τους την Αθήνα να κοσμήσουν την πόλη της Πάτρας με τα λεπτοφυή σχέδια τους —όλα στο γνωστό Αρχαιο-κλασσικό ρυθμό απ’ όπου εμπνεύσθηκαν και οι αρχιτέκτονες του αποκαλούμενου έκτοτε Νεο-κλασσικού ρυθμού.

Η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και χαρισματική προσωπικότητα του Κερκυραίου Σταμάτη Βούλγαρη (Λευκίμμη Κέρκυρα, 1774 – 1842), με την πολυσχιδή δραστηριότητα του ως στρατιωτικού, πολεοδόμου και ζωγράφου, που το όνομα του είναι συνδεδεμένο με την ανασυγκρότηση της νεότερης Ελλάδας κατά την Καποδιστριακή περίοδο, δεν έχει τιμηθεί όπως θα έπρεπε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Το Τμήμα Κέρκυρας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, ευαισθητοποιημένο από διάφορα γεγονότα και κυρίως από την κινητικότητα που έχει τον τελευταίο καιρό αναπτυχθεί για την αποκατάσταση της «οικίας Βούλγαρη» στο Ποτάμι Λευκίμμης Κέρκυρας, δρομολόγησε μια σειρά από δραστηριότητες και εκδηλώσεις για να τιμηθεί η προσωπικότητα του και να προβληθεί το πολεοδομικό του έργο. Διοργάνωση διαλέξεων, έκθεση με αρχειακό και άλλο υλικό που σχετίζεται με αυτόν, ενεργός συμβολή στην αποκατάσταση της «οικίας». πληροφ.

plateia_georgiou.JPG
Πλατεία Γεωργίου Α΄

Πλατεία Γεωργίου Α΄, ονομάζεται η κεντρική πλατεία της Πάτρας. Δημιουργήθηκε επί κυβερνήτη Καποδίστρια και με το σχέδιο που συνέταξε ο απεσταλμένος του κυβερνήτη Σταμάτης Βούλγαρης το 1829. Το σχέδιο απέβλεπε στην δημιουργία της Πάτρας από την αρχή, αφού η πόλη είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου κατά την επανάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε ανάπτυξη της νέας πόλης δίπλα στην παλιά, με κάθετους και οριζόντιους δρόμους και νέες μεγάλες πλατείες.
Κατά καιρούς έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε ως Δημοκρατίας, άλλαξε σε Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλλιγενεσίας και από το 1863 Γεωργίου Α΄. Το 1875 τοποθετήθηκαν τα δύο συντριβάνια που υπάρχουν και σήμερα, τα οποία παραγγέλθηκαν στην Ιταλία. Αποτελεί το κέντρο των καρναβαλικών εκδηλώσεων και είναι τόπος πολιτικών συγκεντρώσεων και συναυλιών.  πληροφ.

Ioannis Kapodistrias (1776–1831),first head of...
Ioannis Kapodistrias – Image via Wikipedia

Στη Λευκίμμη Κέρκυρας, το 1774, γεννιέται ο πρώτος πολεοδόμος της Ελλάδας, Σταμάτης Βούλγαρης. Η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και χαρισματική προσωπικότητα του Κερκυραίου Σταμάτη Βούλγαρη, με την πολυσχιδή δραστηριότητά του ως στρατιωτικού, πολεοδόμου και ζωγράφου, είναι συνδεδεμένη με την ανασυγκρότηση της νεότερης Ελλάδας κατά την Καποδιστριακή περίοδο.

Ένα περιστατικό που συνέβει στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας ήταν η αφορμή για να σπουδάσει πολεοδόμος. Το θέατρο San Giacomo κινδύνευσε να καεί κατά τη Ρωσοτουρκική πολιορκία (1799) όταν ένα βλήμα από εχθρικό κανόνι, που δεν είχε εκραγεί, έπεσε στα πόδια ενός νεαρού Κερκυραίου, που εκείνη τη στιγμή έτυχε να βρίσκεται δίπλα στο θέατρο. Ο νεαρός, που ονομαζόταν Σταμάτης Βούλγαρης, τραβώντας αστραπιαία το φυτίλι κατάφερε να εξουδετερώσει το βλήμα, σώζοντας στην κυριολεξία το θέατρο San Giacomo αλλά και ένα Γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα, που εκείνη τη στιγμή περνούσε παραδίπλα μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και πυρομαχικά.

Οι Γάλλοι τιμώντας τον ηρωισμό του νεαρού, τον κατέταξαν στη φρουρά και όταν έφυγαν ο νεαρός πήγε μαζί τους, όπου στο Παρίσι σπούδασε πολεοδόμος, με μεγάλες επιδόσεις στη μηχανική και ζωγραφική, και επί Καποδίστρια έμελλε να γίνει ο πρώτος πολεοδόμος της απελευθερωμένης Ελλάδος. Ο Σταμάτης Βούλγαρης το 1829 επί κυβερνήτη Καποδίστρια συνέταξε το σχέδιο για την κεντρική πλατεία της Πάτρας, την Πλατεία Γεωργίου Α’.  Μετά την αποστράτευσή του από το Γαλλικό Στρατό ο Βούλγαρης έγραψε τρία βιβλία: Σ. Βούλγαρης Κείμενα

Το «Notice sur le Comte Capodistrias de la Grece«, που πρέπει να εκδόθηκε πρώτο, με τη συνοπτική παρουσίαση του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, Κυβερνήτη της Ελλάδας. Το βιβλίο αποτελεί μια από τις εγκυρότερες μαρτυρίες για την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ιωάννη Καποδίστρια με πολλές και σημαντικές πληροφορίες, τόσο στο κείμενο, όσο και στις υποσημειώσεις. Το «Ηθοπλαστική μελέτη» των σημαντικότερων εικαστικών έργων της γκαλερί του Λουξεμβούργου (1818) και εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για μια εξέταση των έργων που εκτίθενται στην Galerie του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, του πρώτου δημόσιου μουσείου της Γαλλίας. Στο βιβλίο αυτό ο Βούλγαρης επιχειρεί μια εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα και κυρίως του δασκάλου του David.
Το «Αναμνήσεις», περιλαμβάνει μια σειρά από δοκίμια που γράφτηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους από το 1821 μέχρι το 1834. Μερικά από αυτά αναφέρονται στις αναμνήσεις από τη ζωή του στη Γαλλία και τα ταξίδια του, ένα είναι αφιερωμένο στο θάνατο του λόρδου Βύρωνα και ένα στην επίσκεψη του Θεμιστοκλή στο Βουλευτήριο της Κέρκυρας. Το βιβλίο συνοδεύεται από μια σειρά σχεδίων, μεταξύ των οποίων τασχέδια των Πατρών και της Ναυπάκτου με αναφορά στην τελευταία πολιορκία της πόλης.
Μέσα από τα κείμενα των τριών βιβλίων μπορεί κανείς να διακρίνει έναν άνθρωπο ευαίσθητο, αλλά και αυστηρό, λογικό και οραματιστή μαζί, αφοσιωμένο φίλο και πιστό συνεργάτη. πληροφ.

Σχετικά Άρθρα: Ναύπλιο, «πλατεία Συντάγματος» άλλη μια πόλη με αρχιτεκτονήματα του Σταμάτη Βούλγαρη

Ερύμανθος – Αχαΐα

Ερύμανθος

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

wikipedia org - Mountain Erymanthos
Οροσειρά Ερυμάνθου – Ορεινή Αχαϊα

Από την Πάτρα οι δυο νεαροί στη TV περπατάνε στο κρύο και συζητούν για ταξίδια. » Έστειλε ο Καποδίστριας τον Βούλγαρη για να φτιάξει τη πόλη. Σ’ αυτόν οφείλονται τα παλιά κτίρια της Πάτρας«.
Ενώ περπατούν συζητούν αυτά ενώ παράλληλα τους προκύπτουν ιδέες για ταξίδια. Και γύρω από την Πάτρα αλλά και αλλού στην Ελλάδα: Στη Λίμνη Πλαστήρα, στη Καστοριά καθώς παράλληλα η εκπομπή δείχνει και θέματα σχετικά με τη Πάτρα αλλά και με τις γύρω περιοχές.

Οροσειρά Ερυμάνθου: Ο ορεινός όγκος του Ερυμάνθου εκτείνεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα του Νομού Αχαΐας και στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Ηλείας. Εντός της Ηλείας βρίσκεται σχεδόν όλο το νοτιοδυτικό μέρος του καθώς επίσης και μεγάλο τμήμα του νότιου μέρους του, ενώ στην Αχαΐα βρίσκεται όλη η υπόλοιπη έκταση του και συνάμα το μεγαλύτερο μέρος του κύριου ορεινού όγκου του Ερυμάνθου. Βουνό με έντονες αντιθέσεις —στα 1500μ. έλατα με πανύψηλες κορφές ανάμεσα σε οροπέδια με χαμηλούς θάμνους, βότανα και πόες όπου συναντάς τα βοσκοτόπια. Την άνοιξη τα ζώα που βγαίνουν από τα χειμαδιά δεν αφήνουν να μεγαλώσει τίποτε γιατί τα τρώνε.

Αποτελεί το φυσικό ορεινό σύνορο των νομών Αχαΐας και Ηλείας σε τμήμα των κοινών τους συνόρων, ενώ στο νότιο τμήμα του Ερυμάνθου – κοντά στο χωριό Τριπόταμα Αχαΐας- βρίσκεται το σημείο συνάντησης των νομών Αχαΐας, Ηλείας και Αρκαδίας. Το υψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή Ώλενος (ή και Ωλονός) με υψόμετρο 2.224 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι το τέταρτο ψηλότερο όρος της Πελοποννήσου και συμπεριλαμβάνεται στα λεγόμενα αλπικά βουνά της Ελλάδας. (Δυστυχώς το 2001 /Μάιος, η Ιωάννα Κράτσια – νεαρή ορειβάτης σκοτώθηκε από κεραυνό τη στιγμή άφιξης στον κορυφή Ωλενός, καθώς ακουμπούσε στη σιδερένια στήλη του στρατού που δήλωνε το υψόμετρο).

Στα 2100μ. ο «Προφήτης Ηλίας» μία από τις τρεις ψηλότερες κορφές του Ερυμάνθου (Erymanthos). Ανεβαίνοντας στο βουνό για την κορφή μέσα σ’ ένα Αλπικό τοπίο για να φτάσεις στα 2500μ. χρειάζεται αντοχή και επιμονή. Εφοδιασμένοι οι ορειβάτες με ξηρή τροφή συνεχίζουν την ανάβαση του βουνού. Στόχος του ορειβάτη είναι η κορφή: «Θαρρείς πως αν υψώσεις τα χέρια σου θα κλείσεις όλα τα σύννεφα του ορίζοντα», λέει κάποιος από αυτούς.

Herakles Eurystheus boar Louvre F202.jpg
4ος Άθλος Ηρακλή: Ερυμάνθιος Κάπρος

By Antimenes Painter – User:Bibi Saint-Pol, own work, 2007-06-06, Κοινό Κτήμα, Link

Κατά τη μυθολογία εκεί (περιοχή όρους και Ερυμάνθου ποταμού) σκότωσε ο Ηρακλής τον Ερυμάνθιο Κάπρο. Σήμερα όταν φυσάει πολύ το χειμώνα, λένε «μουγκρίζει ο κάπρος».

trytaia
Τριταία – Αρχαία ερείπια

Αρχαιολογικός χώρος Τριταίας: Βρίσκεται στα όρια του Δημοτικού Διαμερίσματος Αγία Μαρίνα σε ένα οροπέδιο που ουσιαστικά βρίσκεται στο κέντρο της Τριταίας. Πρόκειται για την Αρχαία Τριταία ισχυρή πόλη που σύμφωνα με τις ανασκαφές ανάγεται στον 4ο με 5ο αιώνα και πρωταγωνίστησε στην δημιουργία της Αχαϊκής Συμπολιτείας.

tritaia
Την πόλη είχε επισκεφθεί ο περιηγητής Παυσανίας. Τη πόλη Τριταία συναντάμε στην εθνική οδό Πάτρας – Τριπόλεως.

trytaia_kalentzi
Ανδριάντας Γεωργίου Παπανδρέου – Καλέντζι

tritaia_oval
Το οδοιπορικό από το Καλέντζι
: Από το Καλέντζι – πατρίδα των Παπανδρέου (τρεις πρωθυπουργοί της Ελλάδος) που βρίσκεται στην ορεινή Αχαΐα, στις παρυφές του Ερυμάνθου στα 900 – 950μ. που απέχει 49χλμ από την Πάτρα, ανεβαίνεις στο βουνό με τις τρεις πανύψηλες κορφές ανάμεσα σε δάση από έλατα.

Το Καλέντζι ηλεκτροδοτήθηκε μόλις το 1961 επί Γεωργίου Παπανδρέου. Βασικά υπήρξε μέρος χωρίς άλλες δραστηριότητες για τους κατοίκους πλην της κτηνοτροφίας. Σήμερα έχοντας αναπτύξει τουριστικές υποδομές η ενασχόληση των κατοίκων στρέφεται προς τον τουρισμό και τις υπηρεσίες.

Φωτό – πληροφορίες από visit-erymanthos.gr

[εκπομπή «Γυρίσματα» Ερύμανθος  Σκαι τηλεόραση]

 

Ωραία μέρη Μακρινά

Nice Far away Places

Έχουμε πολύ ωραία μέρη στην Ελλάδα – τι κι αν πηγαίνουμε διακοπές στο εξωτερικό πάντα η αίσθηση που συνοδεύει την επιστροφή μας είναι το «Ελλάδα, Ελλαδίτσα μας»!

Waterfall at Edessa, Northern Greece
Image by RobW_ via Flickr

Ελλάδα, Ελλαδίτσα μας… Αυτό που δημιουργεί αυτή την ανακουφιστική αίσθηση είναι η απλότητα, η ευκολία, η ανθρωπιά —έννοιες πάντα παρούσες στις εξορμήσεις στην Ελλάδα.

Τι να πρωτοπεί κανείς; Το τοπίο – πάντα διαφορετικό με εναλλαγές, την απλότητα των κατοίκων και τη χαρούμενη διάθεση, το ωραίο φαγητό με τη Μεσογειακή κουζίνα, τις ωραίες παραλίες, τα βουνά και τα χιονισμένα τοπία το χειμώνα, τα γραφικά χωριά και τις ωραίες παραθαλάσσιες κωμοπόλεις;

Το μεγαλείο της Ελλάδας πρώτα πρώτα συνίσταται στην ανθρωπιά των κατοίκων της. Ευγενικοί και ταπεινοί με σεβασμό στους επισκέπτες, στους ξένους, προσπαθούν να σ’ ευχαριστήσουν με όσα μέσα έστω πενιχρά διαθέτουν στην όση απόμεινε γνησιότητα του τόπου τους. Τι φταίνε οι κάτοικοι όταν δεν υπήρχε ποτέ μια ολοκληρωμένη άποψη για το περιβάλλον από τις αρμόδιες αρχές που να εξασφαλίζει το παραδοσιακό χαρακτήρα του εκάστοτε χωριού ή πόλης, που να κατευθύνεται στη διατήρηση  του κοινωνικού ιστού…

Μέσα σ’ ένα μη ευνοϊκό περιβαλλον οι κάτοικοι αγωνίστηκαν για την επιβίωση τους έπειτα από τα 400 χρόνια σκλαβιάς – να σώσουν ότι μπορούσαν από τα ήθη, τα έθιμα, τον πολιτισμό τους. Και τα κατάφεραν! ‘Ετσι που γίναμε από τις μεγάλες χωρες του Τουρισμού ο οποίος και είναι πρωταρχικό κεφάλαιο εσόδων για το Κράτος.

Μικρή λοιπόν είχα πάει στην Έδεσσα. Ήταν χειμώνας στις παλιές φωτο που βλέπω φοράγαμε παλτά, μαντήλια. Πίσω οι κατάλευκοι αφρισμένοι καταρράκτες – ένα θέαμα μοναδικό! Η Έδεσσα αξιοποίησε το κεφάλαιο αυτό, δημιουργήθηκαν υποδομές στους καταρράκτες, ο κόσμος μπορεί να τους απολαύσει από κοντά κάνοντας μπάνιο στα πεντακάθαρα νερά τους το καλοκαίρι.

Στην Αθήνα δεν έχει συμβεί αυτό. Το Ιστορικό κέντρο είναι αποκλεισμένο (κυκλοφοριακή ασφυξία, μετανάστες, έλλειψη θέσεων πάρκιν) καθιστώντας τη πρόσβαση σ’ αυτό δύσκολη. Οι παραλίες του Αργοσαρωνικού βρώμικες, πολυσύχναστες γιατί λίγες, το τραμ προβληματικό γιατί είναι αργό και φτάνει ως τη Βούλα μόνο. Επιτακτική είναι η ανάγκη να αναβαθμιστεί όλο το παραλιακό μέτωπο. Επίσης το εμπορικό κέντρο —αν και πολύ ωραίο δεν έχει τις υποδομές που χρειάζονται όπως: πεζοδρομήσεις, θέσεις πάρκιν, πληροφορίες για τους αρχαιολογικούς χώρους, χώρους πράσινου και αναψυχής.

Raining Time – Βροχερος Καιρος

Βροχερος Καιρος

Φυγή

skalakia
Εξοχικό δρομάκι με σκαλάκια

Πάει χάλασε ο καιρός. Από χθες φυσάει λυσσωδώς – στα πελάγη άκουσα φθάνει ο αέρας τα 8 και πλέον μπωφόρ. Δεν ξέρω αυτός ο καιρός παραπέμπει σε εκδρομές:
Η επιβλητική ομορφιά του γκρίζου, βροχερού τοπίου, οι καφετιές στέγες των σπιτιών, ο κάμπος με τους καπνούς από τα τζάικια των σπιτιών να ορθώνεται στον ορίζοντα, η μυρωδιά του καμμένου ξύλου.
Τα ξέρά κλαδιά των δένδρων να δείχνουν τον ουρανό όπου εναλάσσονται τα άσπρα σύννεφα με τις γκρίζες αναλαμπές, τα πεσμένα φύλλα, οι σκούροι νοτισμένοι κορμοί γερτοί απ’ το χρόνο.

Εδώ ξεχάσαμε όλα αυτά. Κλεισμένοι σε πόλεις, περιδιαβαίνοντας στους φτιαχτούς δρόμους, σε πεζοδρόμια, ανάμεσα σε σημοτοδότες, αυτοκίνητα, κόσμο που πάει κι έρχεται και ούτε γνωρίζεται ούτε θα γνωριστεί με το διπλανό του διαβάτης που βιαστικός τρέχει να προλάβει – ν’ αγοράσει, να φάει, να πιει καφέ, να γυρίσει σπίτι του, να ξεκουραστεί.

Στη φύση η ανάγκη για ξεκούραση εκλείπει. Η ίδια η ουσία της ξεκουράζει. Ο ατέλειωτος ορίζοντας, η θαλπωρή της ταβέρνας του χωριού, η πρόσχαρη διάθεση – πασίγνωστη η φιλοξενία των κατοίκων της υπαίθρου, των ιδιοκτητών τους – που δε βλέπουν τον επισκέπτη σαν πελάτη, ούτε σαν χρήμα, αλλά σαν ένα καινούργιο πρόσωπο που πρέπει να προϋπαντήσουν θερμά και να καλωσορίσουν με διακριτική ευγένεια.

Λοιπόν γιατί δεν ξεκινάει κανείς να φύγει για λίγο; Θα ήταν καλύτερο και για τους εναπομείναντας που θα είχαν μια άνεση στην κυκλοφορία τους στην πόλη. Μια απάντηση είναι η δυσκολία των μετακινήσεων μέσα σε δρόμους όπου ελλοχεύει κάθε στιγμή ο κίνδυνος – κάποιος να πέσει επάνω σου, κάπου να τσακιστείς ο ίδιος.
Το αυτοκίνητο θέλει μεγάλη προσοχή. Άλλος λόγος είναι η οικονομική δυσπραγία – έξοδα, βενζίνες, ξενοδοχεία κλπ.

Άλλος λόγος τελευταίος αλλά κυριώτερος – (last but not least), οι σειρήνες της πόλης – μαγαζιά, θέατρα, κινηματογράφοι, νυχτερινοί έξοδοι με την παρέα, διασκεδάσεις που και κουράζουν και για άλλη μια φορά ακόμη παραπέμπουν στο ίδιο σκηνικό —ασυνενοησία, ανταγωνισμός, επίπλαστη επικοινωνία.

Σχετικό θέμα Μια βόλτα στην εξοχή.