Αρχείο ετικέτας writing

Η Συβαρίς

syvarisCapture
Δίδραχμο – Νόμισμα της ελληνικής αρχαιότητας της πόλεως Συβαρίς

Η Συβαρίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη αποικία της Κάτω Ιταλίας – μια από τις γνωστές τρεις αρχαίες ελληνικές αποικίες: Κρότων, Τάρας, Συβαρίς. Οι κάτοικοι της επεδίδοντο στις διασκεδάσεις και γενικότερα στην τρυφηλή ζωή.  Στο αρχαίο νόμισμα τους το δίδραχμο, εμφανιζόταν χαραγμένη η παχιά αγελάδα. Η υπερβολική πολυτέλεια, η νωχέλεια εξ’ αιτίας της καλοπέρασης και η μαλθακότητα, πέρασαν στην ιστορία ως συβαριτισμός

Η σημερινή της χρήση συνήθως αφορά στη γεύση. Άτομα που είναι λίαν επιρρεπή στις γαστρονομικές απολαύσεις μπορούν να λεχθούν και συβαρίτες:
Ω! στόμα ακόρεστο σαν πιράνχα και συ ουρανίσκε συβαρίτη. Τι γεύση έχει αληθινά η μπανάνα από την Αίγυπτο ή την Κρήτη; Γεύση Α΄ποίηση Νίκος Καζάνας «Εκπλήξεις Φθινόπωρου».
Άλλη ανάλογη έκφραση ηπιότερου νοήματος είναι οι γαλλική bon-viveur – ο καλοζωϊστής. Αυτός που αρέσκεται στην ευζωία, στην καλή ζωή.

sybariticCapture
Sybaritic – Συβαριτικός Άτομο που χαρακτηρίζεται από την έλξη του για πολυτέλεια και αισθησιακή ευχαρίστηση

Πολλοί συγγραφείς μεταχειρίστηκαν το επίθετο συβαρίτης – για να υποδηλώσουν κάποιο άτομο εθισμένο στην απόλαυση και τη καλοζωία:
Ένα ντους βιαστικό αρκετό ήταν για να καθαριστεί αποτελεσματικά, αλλά ένα μπάνιο! Μια συβαριτική εμπειρία να την απολαύσεις. Ηρεμεί την ψυχή, η απόλυτη ξεκούραση που οδηγεί με έναν προσωπικό τρόπο στο ξεκίνημα της μέρας. «Peter Turnbull» Ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο 1998.

Άλλο γνωστό βιβλίο είναι «Η Συβαρίτισσα» 1987, της Λιλής Ζωγράφου (1922-1998). Μια γυναίκα που κυνηγά τις απολαύσεις μέσα σε καιρούς χαλεπούς. Η ηρωίδα της, η Ελένη, αναλαμβάνει να μας μυήσει στο κυνήγι της ελευθερίας και να μας ξεναγήσει στις εμπειρίες που της αποκάλυψε η επίτευξη και η προσήλωση στον ελεύθερο τρόπο ζωής. Επιφορτίζεται, λοιπόν, να υποστηρίξει και να ενσαρκώσει την ανακάλυψη και κατάκτηση της ελευθερίας.

πληροφορίες: diolkos.blogspot.gr – magikokouti.gr – dictionary.com – f-eri-tales.blogspot.gr

Lost Ring

Χαμενο Δαχτυλιδι

Cameo Brooch
Cameo Brooch

Ήταν στη πλατεία του Αγίου Μάρκου, στη Βενετία. Η Ξένια, ο Άρης, η Αρίστη, η Μυρτώ. Μέσα στις σκεπαστές στοές της, κάτω από τις ημικυκλικές αψίδες με τις φωτισμένες προθήκες των μαγαζιών, μαγαζιά που πουλούσαν κοσμήματα, χειροτεχνήματα, μαντήλια και ομπρέλες, γραβάτες, είδη σπιτιού, κρύσταλλα μουράνο, τσάντες και πορτοφόλια – ό,τι τέλος πάντων φανταστείς αν πήγαινες πιο μέσα στα δρομάκια της πλατείας όπου φιγουράριζαν οι περίφημες αποκριάτικες μάσκες –  ακόμη και μάσκες γάτας… μαγαζιά όπου μπορούσες να φας τα περίφημα σάντουιτς με μαύρο ψωμί τσιαπάτα γεμισμένο με προσούτο ή ό,τι άλλο ήθελες…

Στην πλατεία με την ορχήστρα και τα καφέ με προεξάρχον το «café Florian» εκεί περνούσαν οι ώρες χαζεύοντας τις βιτρίνες με τα ωραία εκθέματα. Κεντήματα βενετσιάνικα πάνω σε αραχνοϋφαντο ύφασμα, πορτοφόλια χρυσοποίκιλτα, κολλιέ με πέτρες κρυστάλλινες μουράνο σε όλα τα χρώματα και τους συνδιασμούς. Βραχιόλια από κοράλι, δαχτυλίδα και καρφίτσες με πέτρες καμέο.

Εκεί η Μυρτώ ζήτησε να της αγοράσουν το βραχιόλι και το δαχτυλίδι. Το βραχιόλι ήταν από άσπρο με ροζ αποχρώσεις με ολοστρόγγυλες πέτρες από κοράλι σε τρεις σειρές με χρυσά δεσίματα σε ακριβή απόσταση το ένα με τ’ άλλο. Το δαχτυλίδι ήταν ασημένιο ή με άσπρο χρυσό και είχε επάνω μια ωραία οβάλ πέτρα καμέο με χαραγμένο το πρόσωπο μιας μαρκησίας. Όλοι είχαν αγοράσει κι από κάτι. Ήταν τα λεγόμενα σουβενίρ του ταξιδιού. Κα μια μαύρη γόνδολα μ’ έναν γονδολιέρη με το ψαθάκι του σαν αυτή που φέρνουν οι ναυτικοί απ’ τα ταξίδια τους. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Ο Άρης με τον Ιππόλυτο στη φωτογραφία στέκονται κάτω από μια αψίδα ενώ πίσω τους υψώνεται ο περίφημος καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει δεν υπάρχουν πια.

Ο Άρης έχει φύγει και όλοι μαζί του τους πήρε ο χρόνος που διασχίζει τα πάντα και ρίχνει το βαρύ σπαθί του να σκίσει τα πέπλα της χαράς και της νιότης. Του γέλιου την αυθάδεια θέλει να την καταπιεί σε μι α μακάβρια θανάτου γκριμάτσα. Δεν αντέχει να βλέπει την ευτυχία, θέλει να τη σκορπίσει στα έγκατα της γης, στο άπειρο του ουρανού. Κι όταν βρει το έδαφος πρόσφορο ορμάει και θερίζει τα πάντα στο πέρασμα του.

Απ’ αυτή την ειδυλλιακή εικόνα της πλατείας της εποχής εκείνης με τον Άρη και όλη τη συντροφιά έλειψε και το δακτυλίδι και το βραχιόλι. Σα να τα πήρε μαζί του ο Άρης εκείνος που τα ‘χε αγοράσει και τα ‘χε χαρίσει στη Μυρτώ – τι σημασία έχει αν χάθηκαν ή χαρίστηκαν ή πουλήθηκαν μαζί με άλλα τιμαλφή όπως το χρυσό ρολόι Ωμέγα, τα μανικετόκουμπα με το χρυσό μονόγραμμα, το βραχιόλι με το φίδι και πόσα άλλα. Όταν οι άνθρωποι φεύγουν χάνονται και τα κειμήλια —σα ν’ αποσύρεται μαζί τους και η ενέργεια που τα καθιστούσε παρόντα

I don’t Understand

Δεν Καταλαβαινω…

chaiseLongueCapture
Chaise longue

Καθώς βρίσκομαι μακριά απ’ το κέντρο των εξελίξεων στην ωραία μου σαιζ-λονγκ, απολαμβάνοντας τον ανοιξιάτικο μεσημεριανό ήλιο, καθώς απαλά θροίζει το αεράκι αναδύοντας τις μοσχοβολιές απ’ τα γιασεμιά και τα κυκλάμινα στο μπαλκόνι μου,

Προσπαθώντας να σταθμίσω τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή του τόπου που λέγεται «Ελλάς το Μεγαλείο σου!»  αδυνατώντας να τα κατηγοριοποιήσω καθώς ο ένας λέει το ένα, ο άλλος το άλλο και κάποιοι άλλα αντ’ άλλων – ως και το «παλιάνθρωπος ο Καραμανλής» άκουσα, πράκτορας ο «Τζέφρυ Μινέϊκο» – λαδιάρης ο ένας, τρωκτικό ο άλλος, και ο κατάλογος των «κοσμητικών» επιθέτων δεν σταματά,

Τώρα που οι διαφημιστές τρίβουν τα χέρια τους με τις χρυσές δουλειές που θα κάνουν με τα μέσα που η ακροαματικότητά τους θ’ ανέβει στο ζενίθ – ραδιόφωνα τηλεοράσεις όλα με εκπομπές περί της επικείμενης χρεωκοπίας και της ανάγκης των μέτρων από το ΔΝΤ για να παρθεί το δάνειο, προσθήκη σ’ ένα ιλιγγιώδες χρέος – δάνειο που θα μας ξεχρεώσει εκ νέου χρεώνοντάς μας,

Λοιπόν τι συμβαίνει αναρωτιέμαι Οι αγορές που έφεραν την κρίση ή εμείς που φέραμε την κρίση στις αγορές;

Οι αγορές που κτυπούν τις αδύναμες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου ή εμείς που φέραμε τον εαυτό μας στη θέση του αδύναμου με τις ατασθαλίες, τις κλεψιές, τα ελλείμματα, τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος;
Σειρά λένε έχει η Πορτογαλία και η Ισπανία και η απάντηση είναι πως αυτές οι χώρες – τουλάχιστον η Ισπανία που είναι μια μεγάλη χώρα 50 και άνω εκατομυρίων με ισχυρή βιομηχανία, εξαγωγές,

Ενώ εδώ δεν παράγεται τίποτε σχεδόν ενώ εδώ δεν έχουμε βιομηχανία, ενώ εδώ διώχνουμε ως και τα κρουαζιερόπλοια για το ότι οι δικοί μας εργαζόμενοι στη ναυπηγοεπισκευαστική (βλ. Κανέλλη) είναι στην ανεργία ενώ το κρουαζιερόπλοιο τελούσε υπό ξένη σημαία – ανήκει σε ξένη εταιρεία, απλώς εδώ απλώς εκπροσωπείται από ελληνική και ως εκ τούτου από που κι ως που θα του πούμε εμείς τι πλήρωμα θα προσλαμβάνει;

Αυτά συμβαίνουν ενώ γράφω όμως αυτές τις γραμμμές η συμφωνία έκλεισε αλλά τώρα είναι που οι εταίροι κατάλαβαν πως πρέπει να ισχυροποιηθεί το τραπεζικό σύστημα για να απευθύνονται οι πληττόμενες μελλοντικά χώρες, αποφασίζοντας να το ενισχύσουν με κάμποσα δις. Όμως εδώ εμείς, μπήκαμε ήδη στη στούγκα του ΔΝΤ! που είναι προς εξακρίβωση αν θα είναι στρούγκα ή μελλοντικός hi-tech παράδεισος έστω και μετά από 5 και βάλε χρόνια.

Raining Time – Βροχερος Καιρος

Βροχερος Καιρος

Φυγή

skalakia
Εξοχικό δρομάκι με σκαλάκια

Πάει χάλασε ο καιρός. Από χθες φυσάει λυσσωδώς – στα πελάγη άκουσα φθάνει ο αέρας τα 8 και πλέον μπωφόρ. Δεν ξέρω αυτός ο καιρός παραπέμπει σε εκδρομές:
Η επιβλητική ομορφιά του γκρίζου, βροχερού τοπίου, οι καφετιές στέγες των σπιτιών, ο κάμπος με τους καπνούς από τα τζάικια των σπιτιών να ορθώνεται στον ορίζοντα, η μυρωδιά του καμμένου ξύλου.
Τα ξέρά κλαδιά των δένδρων να δείχνουν τον ουρανό όπου εναλάσσονται τα άσπρα σύννεφα με τις γκρίζες αναλαμπές, τα πεσμένα φύλλα, οι σκούροι νοτισμένοι κορμοί γερτοί απ’ το χρόνο.

Εδώ ξεχάσαμε όλα αυτά. Κλεισμένοι σε πόλεις, περιδιαβαίνοντας στους φτιαχτούς δρόμους, σε πεζοδρόμια, ανάμεσα σε σημοτοδότες, αυτοκίνητα, κόσμο που πάει κι έρχεται και ούτε γνωρίζεται ούτε θα γνωριστεί με το διπλανό του διαβάτης που βιαστικός τρέχει να προλάβει – ν’ αγοράσει, να φάει, να πιει καφέ, να γυρίσει σπίτι του, να ξεκουραστεί.

Στη φύση η ανάγκη για ξεκούραση εκλείπει. Η ίδια η ουσία της ξεκουράζει. Ο ατέλειωτος ορίζοντας, η θαλπωρή της ταβέρνας του χωριού, η πρόσχαρη διάθεση – πασίγνωστη η φιλοξενία των κατοίκων της υπαίθρου, των ιδιοκτητών τους – που δε βλέπουν τον επισκέπτη σαν πελάτη, ούτε σαν χρήμα, αλλά σαν ένα καινούργιο πρόσωπο που πρέπει να προϋπαντήσουν θερμά και να καλωσορίσουν με διακριτική ευγένεια.

Λοιπόν γιατί δεν ξεκινάει κανείς να φύγει για λίγο; Θα ήταν καλύτερο και για τους εναπομείναντας που θα είχαν μια άνεση στην κυκλοφορία τους στην πόλη. Μια απάντηση είναι η δυσκολία των μετακινήσεων μέσα σε δρόμους όπου ελλοχεύει κάθε στιγμή ο κίνδυνος – κάποιος να πέσει επάνω σου, κάπου να τσακιστείς ο ίδιος.
Το αυτοκίνητο θέλει μεγάλη προσοχή. Άλλος λόγος είναι η οικονομική δυσπραγία – έξοδα, βενζίνες, ξενοδοχεία κλπ.

Άλλος λόγος τελευταίος αλλά κυριώτερος – (last but not least), οι σειρήνες της πόλης – μαγαζιά, θέατρα, κινηματογράφοι, νυχτερινοί έξοδοι με την παρέα, διασκεδάσεις που και κουράζουν και για άλλη μια φορά ακόμη παραπέμπουν στο ίδιο σκηνικό —ασυνενοησία, ανταγωνισμός, επίπλαστη επικοινωνία.

Σχετικό θέμα Μια βόλτα στην εξοχή.