Αρχείο κατηγορίας memories

Το καμάρι της Σμύρνης

Το Κορδελιό (ή Περαία) είναι χτισμένο κατά μήκος της βορινής ακτής του κόλπου της Σμύρνης, απέναντι και βορειοανατολικά από την πόλη αυτή. Απέχει 13 χλμ. από τη Σμύρνη. Η τουρκική ονομασία του παραπέμπει στη γεωγραφική θέση του, αφού Karşıyaka σημαίνει «από την άλλη πλευρά»


Δε διαθέτουμε στοιχεία για την έναρξη κατοίκησης του Κορδελιού. Από τμήμα επιγραφής των Ρωμαϊκών χρόνων, από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που αναφέρει ο Αριστοτέλης Φοντριέρ και από τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν σωθεί μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο το μέρος αυτό ήταν κατοικημένο και υπήρχε ιερό λατρείας. Ξέρουμε επίσης, από έγγραφα της μονής Λέμβου, ότι τον 13ο αιώνα υπήρχε στην περιοχή μία μονή ή τοποθεσία με το όνομα «Κορδολέοντος».

Κατά την οθωμανική κατάκτηση και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, το μέρος αυτό ήταν ένας κάμπος με ελάχιστες αγροικίες, τμήμα των γαιών της οικογένειας Καραοσμάνογλου. Μετά τα Ορλωφικά, στην περιοχή αυτή είχαν εγκατασταθεί λίγες οικογένειες προσφύγων από την Πελοπόννησο, που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του οικισμού του Κορδελιού.

Στη Σμύρνη και το Κορδελιό

Πήδημα στο κενό

Εντοπίστηκαν οστά των καταδρομέων του Noratlas

Κύπρος, Ιούλιος 1974: Τουρκική εισβολή – Έπεσε η «αυλαία» για έναν ηρωϊκό καταδρομέα: Αντάμα με τους συντρόφους του ο Θανάσης Ζαφειρίου

katadromeisCyprusCapture
28 Έλληνες καταδρομείς και 4 μέλη του πληρώματος

Όλα έγιναν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η άτρακτος, διάτρητη από τα αντιαεροπορικά βλήματα, είχε γεμίσει καπνούς. Φλόγες ξεπηδούσαν τους κινητήρες του αεροπλάνου, και οι κραυγές των χτυπημένων συμπολεμιστών έκαναν εφιαλτική την ατμόσφαιρα.

Το βαρύ NORATLAS κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς το λόφο, και τη συντριβή, και ο καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου, όρθιος στην πόρτα της ατράκτου, έπρεπε να “αποφασίσει” με ποιον τρόπο θα πεθάνει: κάρβουνο στα φλεγόμενα συντρίμμια του αεροπλάνου ή κομματιασμένος στο έδαφος από μια βουτιά στο κενό.

Πολυτέλεια να σκεφθεί και να αποφασίσει δεν είχε φυσικά, καθώς έβλεπε με τρόμο το έδαφος να ‘ρχεται κατά πάνω του και το αεροσκάφος ασυγκράτητο να σπεύδει να συναντήσει τη βραχώδη πλαγιά “καταπίνοντας” με ανατριχιαστική “βουλιμία” τα τελευταία μέτρα που χώριζαν τον ουρανό από τη γη. Και τους τριάντα τρεις επιβαίνοντες από τον θάνατο.

Το ένστικτο, αυτό που στις πιο κρίσιμες στιγμές οδηγεί τον άνθρωπο, του “είπε”: πήδα! Και το έκανε. Έκτοτε δεν θυμάται τίποτα. Δεν άκουσε τον τρομερό χτύπο από την πρόσκρουση και συντριβή, δεν είδε τα πτώματα των συμπολεμιστών του να εκτινάσσονται, ούτε τις φλόγες που τύλιξαν ένα μέρος του αεροπλάνου. Ξύπνησε πολλές μέρες αργότερα σε κάποιο νοσοκομείο, αλλά και πάλι είχε ένα τεράστιο κενό στη μνήμη του.

katadromeisCyprus2Capture
Καταδρομείς της Αεροπορίας εν ώρα σχόλης

Ως εκ θαύματος ο Θανάσης Ζαφειρίου θα επιζήσει, μόνος αυτός. Οι άλλοι, είκοσι οχτώ Έλληνες καταδρομείς και τέσσερα μέλη του πληρώματος, εκ των οποίων οι δυο πιλότοι, θα βρουν ακαριαίο θάνατο κατά την συντριβή.

Θα χρειαστεί όμως πολύς καιρός και η βοήθεια γιατρών και άλλων ειδικών για να “συναρμολογήσει” στη μνήμη του ο τυχερός -πώς αλλιώς να τον χαρακτηρίσει κανείς;- καταδρομέας από τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης τα συντρίμμια αυτής της τραγωδίας, η οποία θα τον ακολουθήσει, όχι με τον καλύτερο τρόπο, στην μετέπειτα ζωή του.

Ήταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου του 1974, όταν δεκαπέντε μεταγωγικά στρατιωτικά αεροσκάφη NORATLAS απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Σούδας με προορισμό τη φλεγόμενη Κύπρο.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής προωθούνταν προς τα ενδότερα της νήσου και η στρατιωτική χούντα της Αθήνας αποφάσισε σε να στείλει δυνάμεις καταδρομών για να υπερασπιστούν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Στην επιχείρηση δόθηκε η κωδική ονομασία ΝΙΚΗ και εντολή να πετούν με “σιγή ασυρμάτου”, απόλυτης σιωπής δηλαδή, ενώ με το που απογειώθηκαν τα αεροσκάφη μεταφέροντας περισσότερους από τετρακόσιους καταδρομείς, από το αρχηγείο αεροπορίας στην Αθήνα εστάλη στην εθνοφρουρά στην Κύπρο κωδικοποιημένο μήνυμα ότι “έρχονται δεκαπέντε πορτοκάλια”.

Φτάνοντας στην Λευκωσία το σμήνος, και ξεκινώντας τη διαδικασία προσέγγισης και προσγείωσης, διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν ενημερωθεί όλες οι φρουρές για το σχέδιο, με αποτέλεσμα να υποδεχθούν τα αεροσκάφη με πολυβολισμούς.

Τα δυο πρώτα NORATLAS θα καταφέρουν να προσγειωθούν, το τρίτο, όμως, στο οποίο επέβαινε και ο Ζαφειρίου, θα δεχθεί συντριπτικά πλήγματα και ακυβέρνητο θα καρφωθεί και θα συντριβεί στο λόφο της Μακεδονίτισσας, λίγα χιλιόμετρα από τον διάδρομο προσγείωσης.

Με περιπετειώδη τρόπο θα καταφέρουν να προσγειωθούν και τα υπόλοιπα NORATLAS, η τραγωδία όμως της κατάρριψης θα σφραγίσει την ηρωική προσπάθεια των Κυπρίων και Ελλήνων στρατιωτών να αποκρούσουν τους εισβολείς.

Εκσκαφείς και μπουλντόζες επιχωμάτωσαν τα συντρίμμια του αεροσκάφους, στα οποία βρίσκονταν θαμμένοι και οι σοροί των Ελλήνων στρατιωτών, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος έκρηξης των πυρομαχικών που μετέφερε στην άτρακτό του.

Χρειάστηκε να περάσουν σαράντα ένα χρόνια και να καταβληθούν ιδιαίτερα προσεκτικές προσπάθειες, ώστε να ανασκαφούν τα συντρίμμια και να ανασυρθούν τα ανθρώπινα οστά.

Η όλη διαδικασία, που περιλάμβανε ταυτοποίηση και ενταφιασμό με μεγάλες τιμές, στον παρακείμενο Τύμβο της Μακεδονίτισσας, ολοκληρώθηκε τον περασμένο Ιούνιο.

Η αυλαία της τραγικής αυτής υπόθεσης θα πέσει, προχθες το βράδυ, με τον θάνατο στο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλευόταν, του μοναδικού επιζήσαντα, καταδρομέα Θανάση Ζαφειρίου.

Από mignatiou.com

Η πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

kordelio-protomagia
Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Απο βραδύς στο Κορδελιό (Karsiyaka), μάζευαν διάφορα λουλούδια, φτιάχνανε στεφάνια και τα κρεμούσαν στην είδοδο του σπιτιού, πάνω από την πόρτα πριν βγει ο ήλιος.

Το πρωί, πάλι πριν βγει ο ήλιος συνήθιζαν να πίνουν γάλα με εφτάζυμο (φτάζυμο) ψωμί. Πίστευαν πως πρέπει την ημέρα αυτή να πιούνε το γάλα πριν βγει ο ήλιος, γιατί αλλιώς θα ψωριάζανε.
Υστερα νωρίς νωρίς, πήγαιναν στα αμπέλια, κόβανε αμπελόφυλλα («γιαπράκια» όπως τα έλεγαν) και κάνανε ντολμαδάκια, που τα μαγείρευαν και τα έτρωγαν επί τόπου. Το Μάη δεν κάνανε γάμους, γιατί έλεγαν πως μόνο οι γαϊδάροι παντρέυονται αυτό το μήνα.

Πηγή: Νίκος Καραράς, Αθήνα 1971 / Αναδημοσίευση mikrasiatis.gr

Το Κορδελιο – προαστιο της Σμυρνης
kordelio-smyrni
Κορδελιό Σμύρνη – Παιδιά και Ψαράδες

Ξεκινώντας από τη βόρεια ακτή του κόλπου της Σμύρνης συναντάμε τη Σκάλα της Μαινεμένης, το μικρό λιμάνι που συνέδεε τη Μαινεμένη με τη Σμύρνη. Λίγα χιλιόμετρα από τη Σκάλα βρισκόταν η Μαινεμένη με περίπου 5300 Έλληνες και συνολικό πληθυσμό 12500 κατοίκων. Στην αγορά της συγκεντρώνονταν τα προϊόντα από τα 45 χωριά της περιοχής.

Στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Σίπυλος υπήρχε το Τσιλί και ανατολικότερα το Κορδελιό (Περαία), ένα από τα πιο πολυπληθή προάστια της Σμύρνης με πληθυσμό, τα χρόνια πριν την Καταστροφή, 30.000 κατοίκους.

Το Κορδελιό πήρε το όνομα του από τη γειτονική μονή Κορδολέοντος του Σιπύλου και ήταν επίσης γνωστό με το τουρκικό Καρσιγιακά. Έως το 1874 στη θέση υπήρχαν μόνο λίγες αγροικίες, αλλά η ανάπτυξή του ήταν ραγδαία. Η συγκοινωνία με τη Σμύρνη γινόταν με σιδηρόδρομο και μικρά ατμόπλοια. Ο σιδηρόδρομος περνούσε από τους σταθμούς Χαλκά Βουνάρ και Αγία Τριάδα πριν φτάσει στο Κορδελιό σε 28 λεπτά (απόσταση 11 χιλιόμετρα).

Το Κορδελιό χωριζόταν σε τέσσερις συνοικίες: Αλλάμπεη, Κορδελιό, Παπά Σκάλα και Τομάζου, ενώ ανατολικότερα τα Πετρωτά και η Αγία Τριάδα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως περίχωρα του Κορδελιού. Τα ελληνικά σχολεία ήταν τέσσερα (αστική σχολή αρρένων και θηλέων εξατάξιος, του Αγίου Ιωάννη και το σχολείο Αντωνιάδου). Το Κορδελιό υπήρξε τόπος αναψυχής και βόλτας για τους Σμυρνιούς. Τα καφενεία «Βενιζέλου», «Βένους», «Εθνικής Αμύνης». «Ολύμπια», το «Σκρά», «Μισέλ», τα ζαχαροπλαστεία Αλή Ριζά και Γούναρη ήταν τα πιο γνωστά, όπως και το ξενοδοχείο «Ολύμπια». Οι Έλληνες είχαν ιδρύσει την αδελφότητα «Αγαθάγγελος».

karatasch
Μελαντία – Προάστιο της Σμύρνης στον ομώνυμο κόλπο (Karatasch)

Στα νοτιοανατολικά πάλι της Σμύρνης, συναντάμε τα προάστια Μελαντία (Καρατάς), Σφακτηρία (Σαλαχανέ), Καλλιθέα (Καραντίνα), Ενόπη (Göztepe), Κοκάργιαλί (Ρεσαδιέ, Μυρακτή), Λίντζια, Μπαλτσόβα, Τσιφλίκι Αγίου Γεωργίου και Ναρλή Ντερέ (στους πρόποδες του όρους Δύο Αδέλφια).

Το Καρατάς είχε τρία σχολεία (ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, αρμενικό και γαλλοισραηλινό) και τον ναυτικό και γυμναστικό σύλλογο «Πέλοψ». Η Καραντίνα είχε ελληνικό κοινοτικό σχολείο και ιδιωτικό (του Χ. Παπαεμμανουήλ), ελληνογαλλική σχολή (του Νικολόπουλου), στρατιωτικό νοσοκομείο και τη λέσχη «Μιραμάρ» στην προκυμαία.

Karsiyaka_Old
Κορδελιό – Karşıyaka Pier (Λιμενοβραχίονας) Παλιότερη φωτογραφία – Σημερινή από απόσταση από Σμύρνη 6 χλμ

Στην Ενόπη (Γκιοστεπέ) υπήρχαν ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, γαλλική σχολή και διεθνής. Στη Σφακτηρία (Σαλαχανέ) ήταν γνωστή στους Σμυρνιούς για το περίφημο «ασανσέρ», τον ανελκυστήρα ύψους 35 μέτρων που οδηγούσε στα υψώματα της περιοχής, όπου και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί υπήρχε ελληνική μικτή σχολή, ισραηλιτική και το εργοστάσιο σησαμέλαιου και ταχινίων του Δ. Ταχιντζή.

Το Σεϊδικιόι (Σεβδικίοϊ, Ιμέριον Ερασινόν), 15 χιλιόμετρα νοτιότερα, συνδεόταν με τη Σμύρνη με σιδηρόδρομο. Είχε πληθυσμό 8000 κατοίκων, από τους οποίους μόνο λίγοι ήταν Τούρκοι. Στο πεντατάξιο αρρεναγωγείο φοιτούσαν 150 μαθητές, στο πεντατάξιο παρθεναγωγείο 120 μαθήτριες και 240 στο νηπιαγωγείο.

πηγή tovoion.com Τα προάστια της Σμύρνης —Σχετικά Άρθρα (2) στο stachi.wordpress.com

Tinos Eternal

Τηνος για παντα

Ταξίδι στην Τήνο

Τήνος - Παναγία
Παναγία Τήνου – Στέγη με άποψη φοίνικα

Θραύσματα σιωπής
ήχοι της νύχτας ανεξήγητοι
Άραγε να ‘ναι της χαράς ή μακρινοί της λύπης;

Τήνος νησί χαμένο
Στης μνήμης τα μακρόστενα δρομάκια σα να ‘παιζες κρυφτό.

Άσπρο γαλάζιο
το μαύρο τούτο του ουρανού διασπούν
λέξεις μετέωρες.

Τα πρόσωπα τότε ήταν γελαστά
στου φεγγαριού τη λάμψη αφημένα.
Στην άμμο, θαρρείς απάτητη
έσκαγε ρυθμικά
αργόσυρτο και χαρωπό το κύμα.

«Pigeon on the roof of Pangiou-Tinos».
Licensed under CC BY 2.5 via Wikimedia Commons – https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pigeon_on_the_roof_of_Pangiou-Tinos.jpg#/media/File:Pigeon_on_the_roof_of_Pangiou-Tinos.jpg

Tότε
στου ασημένιου φεγγαριού αναλαμπή
στη χρυσαφιά του ήλιου λάμψη
τα πράγματα ολούθε τυλιγμένα.

Lost Ring

Χαμενο Δαχτυλιδι

Cameo Brooch
Cameo Brooch

Ήταν στη πλατεία του Αγίου Μάρκου, στη Βενετία. Η Ξένια, ο Άρης, η Αρίστη, η Μυρτώ. Μέσα στις σκεπαστές στοές της, κάτω από τις ημικυκλικές αψίδες με τις φωτισμένες προθήκες των μαγαζιών, μαγαζιά που πουλούσαν κοσμήματα, χειροτεχνήματα, μαντήλια και ομπρέλες, γραβάτες, είδη σπιτιού, κρύσταλλα μουράνο, τσάντες και πορτοφόλια – ό,τι τέλος πάντων φανταστείς αν πήγαινες πιο μέσα στα δρομάκια της πλατείας όπου φιγουράριζαν οι περίφημες αποκριάτικες μάσκες –  ακόμη και μάσκες γάτας… μαγαζιά όπου μπορούσες να φας τα περίφημα σάντουιτς με μαύρο ψωμί τσιαπάτα γεμισμένο με προσούτο ή ό,τι άλλο ήθελες…

Στην πλατεία με την ορχήστρα και τα καφέ με προεξάρχον το «café Florian» εκεί περνούσαν οι ώρες χαζεύοντας τις βιτρίνες με τα ωραία εκθέματα. Κεντήματα βενετσιάνικα πάνω σε αραχνοϋφαντο ύφασμα, πορτοφόλια χρυσοποίκιλτα, κολλιέ με πέτρες κρυστάλλινες μουράνο σε όλα τα χρώματα και τους συνδιασμούς. Βραχιόλια από κοράλι, δαχτυλίδα και καρφίτσες με πέτρες καμέο.

Εκεί η Μυρτώ ζήτησε να της αγοράσουν το βραχιόλι και το δαχτυλίδι. Το βραχιόλι ήταν από άσπρο με ροζ αποχρώσεις με ολοστρόγγυλες πέτρες από κοράλι σε τρεις σειρές με χρυσά δεσίματα σε ακριβή απόσταση το ένα με τ’ άλλο. Το δαχτυλίδι ήταν ασημένιο ή με άσπρο χρυσό και είχε επάνω μια ωραία οβάλ πέτρα καμέο με χαραγμένο το πρόσωπο μιας μαρκησίας. Όλοι είχαν αγοράσει κι από κάτι. Ήταν τα λεγόμενα σουβενίρ του ταξιδιού. Κα μια μαύρη γόνδολα μ’ έναν γονδολιέρη με το ψαθάκι του σαν αυτή που φέρνουν οι ναυτικοί απ’ τα ταξίδια τους. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Ο Άρης με τον Ιππόλυτο στη φωτογραφία στέκονται κάτω από μια αψίδα ενώ πίσω τους υψώνεται ο περίφημος καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει δεν υπάρχουν πια.

Ο Άρης έχει φύγει και όλοι μαζί του τους πήρε ο χρόνος που διασχίζει τα πάντα και ρίχνει το βαρύ σπαθί του να σκίσει τα πέπλα της χαράς και της νιότης. Του γέλιου την αυθάδεια θέλει να την καταπιεί σε μι α μακάβρια θανάτου γκριμάτσα. Δεν αντέχει να βλέπει την ευτυχία, θέλει να τη σκορπίσει στα έγκατα της γης, στο άπειρο του ουρανού. Κι όταν βρει το έδαφος πρόσφορο ορμάει και θερίζει τα πάντα στο πέρασμα του.

Απ’ αυτή την ειδυλλιακή εικόνα της πλατείας της εποχής εκείνης με τον Άρη και όλη τη συντροφιά έλειψε και το δακτυλίδι και το βραχιόλι. Σα να τα πήρε μαζί του ο Άρης εκείνος που τα ‘χε αγοράσει και τα ‘χε χαρίσει στη Μυρτώ – τι σημασία έχει αν χάθηκαν ή χαρίστηκαν ή πουλήθηκαν μαζί με άλλα τιμαλφή όπως το χρυσό ρολόι Ωμέγα, τα μανικετόκουμπα με το χρυσό μονόγραμμα, το βραχιόλι με το φίδι και πόσα άλλα. Όταν οι άνθρωποι φεύγουν χάνονται και τα κειμήλια —σα ν’ αποσύρεται μαζί τους και η ενέργεια που τα καθιστούσε παρόντα

Πάτρα Πλατεία Γεωργίου Α΄

 

patra_Georgiou_sqΠλατεια Γεωργιου Α΄ – Πατρα

Εντυπωσιάζει τον επισκέπτη η πλατεία αυτή της Πάτρας μόλις την αντικρύσει, από το πλήθος των παλιών κτιρίων που την κοσμούν όλα έργα επιφανών αρχιτεκτόνων —Ερνέστου Τσίλερ, Χριστιανού Χάνσεν, Σταμάτη Βούλγαρη, ο τελευταίος θεωρείται ως ο πρώτος Έλληνας πολεοδόμος, του οποίου το έργο αν και τεράστιο δεν είναι ευρύτερα γνωστό.
Σχεδίασε το 1829 —μετά την ολοσχερή καταστροφή της Πάτρας από τους Τούρκους εκ νέου την πόλη και ειδικά για την πλατεία Γεωργίου Α΄, έβαλε όλο του το ταλέντο όπως και οι μετέπειτα κάτοικοι της πλατείας όπου έκτισαν τις κατοικίες τους, όλο τους το μεράκι και το ζήλο, έχοντας διαλέξει από τα σχέδια των επιφανέστερων Ελλήνων αρχιτεκτόνων της εποχής. Ο ίδιος ο Καποδίστριας ανέθεσε στους γνωστούς αρχιτέκοτονες που κόσμησαν με τα αρχιτεκτονήματα τους την Αθήνα να κοσμήσουν την πόλη της Πάτρας με τα λεπτοφυή σχέδια τους —όλα στο γνωστό Αρχαιο-κλασσικό ρυθμό απ’ όπου εμπνεύσθηκαν και οι αρχιτέκτονες του αποκαλούμενου έκτοτε Νεο-κλασσικού ρυθμού.

Η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και χαρισματική προσωπικότητα του Κερκυραίου Σταμάτη Βούλγαρη (Λευκίμμη Κέρκυρα, 1774 – 1842), με την πολυσχιδή δραστηριότητα του ως στρατιωτικού, πολεοδόμου και ζωγράφου, που το όνομα του είναι συνδεδεμένο με την ανασυγκρότηση της νεότερης Ελλάδας κατά την Καποδιστριακή περίοδο, δεν έχει τιμηθεί όπως θα έπρεπε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Το Τμήμα Κέρκυρας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, ευαισθητοποιημένο από διάφορα γεγονότα και κυρίως από την κινητικότητα που έχει τον τελευταίο καιρό αναπτυχθεί για την αποκατάσταση της «οικίας Βούλγαρη» στο Ποτάμι Λευκίμμης Κέρκυρας, δρομολόγησε μια σειρά από δραστηριότητες και εκδηλώσεις για να τιμηθεί η προσωπικότητα του και να προβληθεί το πολεοδομικό του έργο. Διοργάνωση διαλέξεων, έκθεση με αρχειακό και άλλο υλικό που σχετίζεται με αυτόν, ενεργός συμβολή στην αποκατάσταση της «οικίας». πληροφ.

plateia_georgiou.JPG
Πλατεία Γεωργίου Α΄

Πλατεία Γεωργίου Α΄, ονομάζεται η κεντρική πλατεία της Πάτρας. Δημιουργήθηκε επί κυβερνήτη Καποδίστρια και με το σχέδιο που συνέταξε ο απεσταλμένος του κυβερνήτη Σταμάτης Βούλγαρης το 1829. Το σχέδιο απέβλεπε στην δημιουργία της Πάτρας από την αρχή, αφού η πόλη είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου κατά την επανάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε ανάπτυξη της νέας πόλης δίπλα στην παλιά, με κάθετους και οριζόντιους δρόμους και νέες μεγάλες πλατείες.
Κατά καιρούς έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε ως Δημοκρατίας, άλλαξε σε Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλλιγενεσίας και από το 1863 Γεωργίου Α΄. Το 1875 τοποθετήθηκαν τα δύο συντριβάνια που υπάρχουν και σήμερα, τα οποία παραγγέλθηκαν στην Ιταλία. Αποτελεί το κέντρο των καρναβαλικών εκδηλώσεων και είναι τόπος πολιτικών συγκεντρώσεων και συναυλιών.  πληροφ.

Ioannis Kapodistrias (1776–1831),first head of...
Ioannis Kapodistrias – Image via Wikipedia

Στη Λευκίμμη Κέρκυρας, το 1774, γεννιέται ο πρώτος πολεοδόμος της Ελλάδας, Σταμάτης Βούλγαρης. Η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και χαρισματική προσωπικότητα του Κερκυραίου Σταμάτη Βούλγαρη, με την πολυσχιδή δραστηριότητά του ως στρατιωτικού, πολεοδόμου και ζωγράφου, είναι συνδεδεμένη με την ανασυγκρότηση της νεότερης Ελλάδας κατά την Καποδιστριακή περίοδο.

Ένα περιστατικό που συνέβει στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας ήταν η αφορμή για να σπουδάσει πολεοδόμος. Το θέατρο San Giacomo κινδύνευσε να καεί κατά τη Ρωσοτουρκική πολιορκία (1799) όταν ένα βλήμα από εχθρικό κανόνι, που δεν είχε εκραγεί, έπεσε στα πόδια ενός νεαρού Κερκυραίου, που εκείνη τη στιγμή έτυχε να βρίσκεται δίπλα στο θέατρο. Ο νεαρός, που ονομαζόταν Σταμάτης Βούλγαρης, τραβώντας αστραπιαία το φυτίλι κατάφερε να εξουδετερώσει το βλήμα, σώζοντας στην κυριολεξία το θέατρο San Giacomo αλλά και ένα Γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα, που εκείνη τη στιγμή περνούσε παραδίπλα μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και πυρομαχικά.

Οι Γάλλοι τιμώντας τον ηρωισμό του νεαρού, τον κατέταξαν στη φρουρά και όταν έφυγαν ο νεαρός πήγε μαζί τους, όπου στο Παρίσι σπούδασε πολεοδόμος, με μεγάλες επιδόσεις στη μηχανική και ζωγραφική, και επί Καποδίστρια έμελλε να γίνει ο πρώτος πολεοδόμος της απελευθερωμένης Ελλάδος. Ο Σταμάτης Βούλγαρης το 1829 επί κυβερνήτη Καποδίστρια συνέταξε το σχέδιο για την κεντρική πλατεία της Πάτρας, την Πλατεία Γεωργίου Α’.  Μετά την αποστράτευσή του από το Γαλλικό Στρατό ο Βούλγαρης έγραψε τρία βιβλία: Σ. Βούλγαρης Κείμενα

Το «Notice sur le Comte Capodistrias de la Grece«, που πρέπει να εκδόθηκε πρώτο, με τη συνοπτική παρουσίαση του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, Κυβερνήτη της Ελλάδας. Το βιβλίο αποτελεί μια από τις εγκυρότερες μαρτυρίες για την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ιωάννη Καποδίστρια με πολλές και σημαντικές πληροφορίες, τόσο στο κείμενο, όσο και στις υποσημειώσεις. Το «Ηθοπλαστική μελέτη» των σημαντικότερων εικαστικών έργων της γκαλερί του Λουξεμβούργου (1818) και εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για μια εξέταση των έργων που εκτίθενται στην Galerie του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, του πρώτου δημόσιου μουσείου της Γαλλίας. Στο βιβλίο αυτό ο Βούλγαρης επιχειρεί μια εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα και κυρίως του δασκάλου του David.
Το «Αναμνήσεις», περιλαμβάνει μια σειρά από δοκίμια που γράφτηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους από το 1821 μέχρι το 1834. Μερικά από αυτά αναφέρονται στις αναμνήσεις από τη ζωή του στη Γαλλία και τα ταξίδια του, ένα είναι αφιερωμένο στο θάνατο του λόρδου Βύρωνα και ένα στην επίσκεψη του Θεμιστοκλή στο Βουλευτήριο της Κέρκυρας. Το βιβλίο συνοδεύεται από μια σειρά σχεδίων, μεταξύ των οποίων τασχέδια των Πατρών και της Ναυπάκτου με αναφορά στην τελευταία πολιορκία της πόλης.
Μέσα από τα κείμενα των τριών βιβλίων μπορεί κανείς να διακρίνει έναν άνθρωπο ευαίσθητο, αλλά και αυστηρό, λογικό και οραματιστή μαζί, αφοσιωμένο φίλο και πιστό συνεργάτη. πληροφ.

Σχετικά Άρθρα: Ναύπλιο, «πλατεία Συντάγματος» άλλη μια πόλη με αρχιτεκτονήματα του Σταμάτη Βούλγαρη