Αρχείο ετικέτας austerity

Αγαπητοί μου Συμπολίτες

My Dear Co-citizens Thieves and Pilfers

1940s Kate
1940s Kate (Photo credit: muffinn)

«Αγαπητοί μου συμπολίτες, κλέφτες  και λωποδύτες θα σας βγάλω έναν λόγο μα αυτός ο λόγος δεν έχει λόγο, γι’ αυτό το λόγο δεν θα σας βγάλω λόγο» – έτσι λοιδωρούσαν τους υπερφίαλους πολιτικούς την εποχή που καθώς λέγαν «σέρνανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα» – δηλαδή την εποχή που στα χωριά που επισκέπτονταν οι πολιτικοί για να βγάλουν λόγο στους κατοίκους, τρέχαν και τα σκυλιά στους δρόμους.

Σήμερα αυτή η κωμική αποστροφή βγαίνει πέρα για πέρα αληθινή – φυλακίσεις, δωροδοκίες, αποκρύψεις, συνωμοσίες, διορισμοί, ρουσφέτια κλπ. ένας μακρύς κατάλογος της προχειρότητας, της ανομίας, της αυθαιρεσίας, του παράνομου πλουτισμού κλπ. Κέντρο όλων αυτών ένα υπερμεγέθες Κράτος με χιλιάδες αυλικούς και αυλοκόλακες.

Σήμερα καλείται αυτό το κράτος να κατεδαφισθεί με τα ίδια του τα χέρια σαν νέος Οιδίποδας που καλείται απ’ τη συνείδηση του να αυτοτυφλωθεί. Στην προκειμένη περίπτωση απ’ τους σεβαστούς εταίρους του που προχωρούν δια των Μνημονίων σε πλήρη κατεδάφιση ενός άρρωστου Κράτους (βλέπε Δημοσιονομική Εξυγίανση).

Αυτή η εξυγίανση δεν είνα μια σκούπα που μαζεύει τα σκουπίδια ενός ακατάστατου νοικοκυριού. Είναι ένας οδοστρωτήρας που στο πέρασμα του σαρώνονται όλα τα δήθεν έως πρότινος επιτεύγματα, τοποθετώντας νέα ορόσημα στερεωμένα με φορολογίες, απολύσεις, πάσης φύσεως εξανδραποδισμούς.

Κουτσά στραβά είχαμε οικοδομήσει ένα Κράτος. Μετά από αιώνες Τουρκοκρατίες, βασιλείες, παρακράτη, εξορίες, Μακρονήσια, χούντα, φρονήματα, αντιπαροχές… Μετά από τη φασολάδα είχαμε μεταπηδήσει στο στεικ και το μπέργκερ. Έτσι απότομα χωρίς προγραμματισμούς και ορθολογισμούς. Μετά από το πατροπαράδοτο ταγάρι, στο ταγιέρ Σανέλ και την ανάλογη γόβα. Μετά από το λαϊκό γλέντι με τα λαούτα – τους αοιδούς από Φαραντούρη μέχρι Ρέμμο και Κιάμο. Τι έγινε; Μια ρωσική σαλάτα, ένα τουρλού γεμάτο αντιτιθέμενες ιδεολογίες και ιδεοληψίες και στο μέσον όλων αυτών ο γρανιτένιος πύργος του φιλάνθρωπου και πολυπράγμονος Κράτους που σαν νέος Ηρακλής επιδιδόταν στη μάχη με τα θηρία που το ίδιο δημιουργούσε. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ιδιότυπος πύργος με όλων των λογής τους ημέτερους και τους ευλογούμενους εν μέσω μιας απέραντης θάλασσας από χειραγωγούμενους, από χειραγωγούμενα ΜΜΕ και ενός ουρανού που έβρεχε αφειδώς δάνεια προς όλους και για όλα.

Τώρα στον αγώνα της κατεδάφισης βλέπε «μεταρρυθμίσεων» όλο το οικοδόμημα σείεται συθέμελα. Οι κρατούντες με την αποχώρηση του 3ου μέλους της συγχορδίας για τον σκοπό της δημοσιονομικής λεγόμενης προσαρμογής, πλέουν σε πελάγη αστάθειας με τις ιλιγγιώδεις ταχήτητες του χρέους που ολοένα αυξάνεται. Ο αγώνας για το χρέος και την αποπληρωμή έγινε αέναος και μέσα του στροβιλίζονται δίκαιοι και άδικοι έτσι που μοιάζει με μακάβριο χορό.

Στο χορό αυτό αλλιώς ύστατη ευκαιρία, δεν θα υπάρχουν ούτε νικητές ούτε νικημένοι. Η χώρα θα βγει απ’ αυτόν με θρυμματισμένα μέλη και άπειρες πληγές. Τα λεφτά κάποτε θα σταματήσουν γιατί δεν θα προκύπτει το αναμενόμενο – δηλαδή η μείωση του ελλείμματος και η εμφάνιση πλεονάσματος. Οι μαύρες τρύπες δεν θα κλείνουν. Οι ξένοι θα αποχωρήσουν κι εμείς θα μείνουμε με τους υποτελείς τους. Όπως πάντα μόνοι και με ελπίδες διαψευσμένες.*

Ώσπου κάτι νέο να γεννηθεί πάλι απ΄το παλιό. Κάτι νέο που θα βασίζεται στην ιστορία, τις ιδιομορφίες, την κουλτούρα και τον πολιτισμό αυτού του τόπου. Στις δυνατότητες και όχι στα ελλείμματα του. Κάθε λαός είναι διαφορετικός – πάνω στην Ιστορία του κτίζεται το παρόν και το μέλλον του. Και όχι σε πειραματικούς οικονομικούς σχεδιασμούς.

Και το παλαιόθεν ερώτημα καταπέλτης Τις πταίει; ορθώνεται πάλι απειλητικό και δυσοίωνο για να βυθίζει και πιο βαθειά στην απελπισία τους ταλαίπωρους κατοίκους αυτής της χώρας. Η απάντηση είναι εύλογη και μετά από 4 χρόνια ταλαιπωρίας. Ο καθένας ας τη σκεφτεί.

* (Σήμερα, η Τρόικα ελέγχει το παρουσιαζόμενο πλεόνασμα – το τι μέλλει αποφανθεί, επί του παρόντος άγνωστο. Στο μεταξύ έχει ήδη δηλωθεί έξωθεν πως έχουμε ανάγκη ενός νέου χρηματοδοτικού προγράμματος ύψους νέων δις που για να δρομολογηθεί θα χρειάζονται νέα μέτρα προσαρμογής).

Beyond Expectations

Κατω απο τις προσδοκιες

€ 365 Days (Year 2) #65 01/04
€ 365 Days (Year 2) #65 01/04 (Photo credit: randeclip)

Δεν ξέρω τι λένε οι διάφοροι για τον κ. Λουκά Παπαδήμο  Ο κόσμος πάντως περίμενε από έναν έγκριτο τραπεζίτη, κάποιον που είχε πρωτοστατήσει στην είσοδο της χώρας στο ευρώ, γνώστη των θεμάτων του Eurogroup, πως θα ελάφρυνε τα βάρη, πως θα έδινε μια αναπτυξιακή πνοή στο νέο Μνημόνιο, πως θα κατόρθωνε να εξοικονομήσει κονδύλια εκεί απ’ όπου άλλοι δε τα είχαν καταφέρει, όμως όλα αυτά απεδείχθησαν φρούδες ελπίδες.

Το Μνημόνιο 2 είναι το ίδιο επαχθές με το πρώτο: Φοροκαταιγίδα, πετσόκομα μισθών, συμπίεση εισοδημάτων – με τα υφεσιακά μέτρα να απειλούν να καταβαραθρώσουν για τα καλά την Αγορά.
Σε αντιστάθμισμα τίποτα. Το απόλυτο κενό.

Που είναι τα μέτρα για τη συγκράτηση των τιμών, για την ελάφρυνση των τόκων των πάσης φύσεως δανείων (με τους δανειολήπτες να αδυνατούν πλέον να πληρώσουν τις δόσεις τους), την ενίσχυση των μικρών επιχειρήσεων, τη τόνωση της αγοράς; Σιωπή ιχθύος για την Ανάπτυξη και τη προστασία των πολιτών που δεινοπαθούν μέσα στο ζοφερό κλίμα της Κυβέρνησης Συνεργασίας  ΝΔ, Πασοκ, Λαος – που δεν είναι παρά μια αδύναμη αντίσταση στα μέτρα που επιβάλλει η αγαστή συνεργασία ΕΕ και ΔΝΤ. Σιωπή που βαφτίζεται από την 9/2/»12 «Συμφωνία με μία (1)μόνο ένσταση» —ένσταση για τη περικοπή των συντάξεων και των επικουρικών αυτών, που μοιάζει σαν το χοιρομέρι που βάφτισαν ως νέοι καλόγεροι σε ψάρι, για να μπορούν να το περιλάβουν στο (χαρμόσυνο) δείπνο της βραδυάς των εκλογών!

Έτσι για το θεαθήναι κάνουν πως αντιπαλεύουν τα μέτρα. Κι αν ήταν όντως προετοιμασμένοι πως δεν είχαν ήδη την απάντηση πάνω στο κονδύλι των 300 δις ευρώ που θα λείπει για την εκτέλεση του Προϋπολογισμού ως προς το αντιστάθμισμα για τη μη περικοπή εκ νέου, συντάξεων και επικουρικών…

Συσκέπτονταν ώρες επί ωρών για να συμφωνήσουν διαφωνούντες πάνω σ’ ένα πρωταρχικό ζήτημα, χωρίς να έχουν την εναλλακτική πρόταση! Κατώτεροι λοιπόν των απαιτήσεων οι σημερινοί σκιώδεις Κυβερνήτες, άβουλοι, μοιραίοι, δεν ξέρουν τι να κάνουν το μόνο που θέλουν και σκέπτονται είναι να δια – σώσουν το εκλογικό τους προφίλ και όχι τη χώρα.
Και για «του λόγου το αληθές»: Δες το άρθρο

Thinking Arlequin

Aρλεκίνοι, Ταχυδακτυλουργοί – Ένας κόσμος σαν από τσίρκο βγαλμένος

Pablo Picasso Arlequin
Pablo Picasso – Arlequin

Βλέποντας αυτό το πίνακα του Πικάσσο πολλές σκέψεις εγείρονται στο νου: Γιατί Αρλεκίνος, γιατί το πολύχρωμο φόντο, γιατί το τραπέζι του καφενείου, γιατί έχει στρέψει την πλάτη του, γιατί έχει το χέρι του στο μέτωπο…

Κατ’ αρχήν θα πρέπει ο Pablo Picasso να ζωγράφισε τον Αρλεκίνο γιατί η στολή του είναι μεγαλόπρεπη, είναι δημοφιλής στα τσίρκα και στους χορούς μεταμφιεσμένων. Η μεταμφίεση είναι το κλειδί της ερμηνείας του πίνακα. Ο μεταμφιεσμένος άνθρωπος σε αρλεκίνο, παλιάτσος της opera buffona. Μεταμφιέζεται και για καλό και για κακό. Καλό για να διασκεδάσει σε ένα bal masque, όταν στο τσίρκο χαίρεται με τα καμώματα του κλόουν, γελά με τα παραπατήματα του.
Ένας Αρλεκίνος έχει το συντροφό του – πάντα τη κολομπίνα, δεν είναι μόνος του στη σκηνή, γελάει και χαίρετα – συχνά χοροπηδάει σφουγγίζοντας κάποιο δάκρυ!
Ένας χορός μεταμφιεσμένων είναι το sine qua non στοιχείο της Αποκριάς. Σερπαντίνες, κομφετί, μάσκες, πούλιες, αστραφτερά στρας και ανάλαφρα ρόδινα και μπλε φτερά. Χορός και κέφι ως το πρωί!

Η άλλη ερμηνεία είναι του διφορούμενου – συχνά αρνητικού στοιχείου: Παίζουμε ρόλους –  ο ρόλος του παλιάτσου είναι ένας ρόλος που συχνά πια τον υποδύεται ο σύγχρονος άνθρωπος.
Αποτραβηγμένος μέσα σε μια εσωτερική μοναξιά, έχοντας στρέψει την πλάτη κατά βάθος σε φίλους και συντρόφους λόγω της ασυνενοησίας που επικρατει στις σχέσεις των ανθρώπων – όσο παραμένουν επιφανειακές, απομονωμένος στην εσωτερική του θλίψη σκέπτεται τον εαυτό του, το μέλλον του, τη πορεία του – τώρα που η γιορτή μοιάζει να έχει φτάσει στο τέλος της και ορθώνεται το ερώτημα: Και τώρα που χαμηλώνουν τα φώτα της σκηνής, «Τι μέλλει γενέσθαι;».

Μοναξιά, απομόνωση, ερημιά που ακολουθεί το τέλος της γιορτής, είναι ένα μονοπάτι που αν το καλοεξετάσεις είμαστε όλοι ταγμένοι στο τέλος τέλος  να ακολουθήσουμε.
Όμως όταν το τέλος των αυταπατών έρχεται πριν την ώρα του, σημαίνει και ο καιρός των αντιστάσεων – πρέπει κανείς να παλέψει, να αντισταθεί σε μια πρόωρη φθορά… Τουλάχιστον ας παραδεχθεί πως όλα όσα νόμιζε αληθινά αποδεικνύονται ψεύτικα: Υποσχέσεις, συμβόλαια, ακριβές γιορτές, διασκεδάσεις, φιλίες και ιδεολογίες – την ώρα που  κακό και καλό αναμειγνύνται επικίνδυνα, τα χρέη μένουν στάσιμα, οι υποχρεώσεις όλο και αυξάνονται καθώς το κόστος ζωής  παρά τις προβλέψεις βρίσκεται στην ανιούσα κάνοντας την ανασφάλεια – το συναίσθημα που αφαιρεί την ηρεμία και την εμπιστοσύνη στο αύριο, όλο να κερδίζει έδαφος…

Ιδίως τώρα που το πάρτυ τελείωσε κατά τη ρήση των Εταίρων το 2009 – «the party is over!», οι Έλληνες όλο και περισσότερο θα μοιάζουν με τον όμορφο Αρλεκίνο του ιδιοφυιούς Ισπανού ζωγράφου.

I don’t Understand

Δεν Καταλαβαινω…

chaiseLongueCapture
Chaise longue

Καθώς βρίσκομαι μακριά απ’ το κέντρο των εξελίξεων στην ωραία μου σαιζ-λονγκ, απολαμβάνοντας τον ανοιξιάτικο μεσημεριανό ήλιο, καθώς απαλά θροίζει το αεράκι αναδύοντας τις μοσχοβολιές απ’ τα γιασεμιά και τα κυκλάμινα στο μπαλκόνι μου,

Προσπαθώντας να σταθμίσω τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή του τόπου που λέγεται «Ελλάς το Μεγαλείο σου!»  αδυνατώντας να τα κατηγοριοποιήσω καθώς ο ένας λέει το ένα, ο άλλος το άλλο και κάποιοι άλλα αντ’ άλλων – ως και το «παλιάνθρωπος ο Καραμανλής» άκουσα, πράκτορας ο «Τζέφρυ Μινέϊκο» – λαδιάρης ο ένας, τρωκτικό ο άλλος, και ο κατάλογος των «κοσμητικών» επιθέτων δεν σταματά,

Τώρα που οι διαφημιστές τρίβουν τα χέρια τους με τις χρυσές δουλειές που θα κάνουν με τα μέσα που η ακροαματικότητά τους θ’ ανέβει στο ζενίθ – ραδιόφωνα τηλεοράσεις όλα με εκπομπές περί της επικείμενης χρεωκοπίας και της ανάγκης των μέτρων από το ΔΝΤ για να παρθεί το δάνειο, προσθήκη σ’ ένα ιλιγγιώδες χρέος – δάνειο που θα μας ξεχρεώσει εκ νέου χρεώνοντάς μας,

Λοιπόν τι συμβαίνει αναρωτιέμαι Οι αγορές που έφεραν την κρίση ή εμείς που φέραμε την κρίση στις αγορές;

Οι αγορές που κτυπούν τις αδύναμες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου ή εμείς που φέραμε τον εαυτό μας στη θέση του αδύναμου με τις ατασθαλίες, τις κλεψιές, τα ελλείμματα, τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος;
Σειρά λένε έχει η Πορτογαλία και η Ισπανία και η απάντηση είναι πως αυτές οι χώρες – τουλάχιστον η Ισπανία που είναι μια μεγάλη χώρα 50 και άνω εκατομυρίων με ισχυρή βιομηχανία, εξαγωγές,

Ενώ εδώ δεν παράγεται τίποτε σχεδόν ενώ εδώ δεν έχουμε βιομηχανία, ενώ εδώ διώχνουμε ως και τα κρουαζιερόπλοια για το ότι οι δικοί μας εργαζόμενοι στη ναυπηγοεπισκευαστική (βλ. Κανέλλη) είναι στην ανεργία ενώ το κρουαζιερόπλοιο τελούσε υπό ξένη σημαία – ανήκει σε ξένη εταιρεία, απλώς εδώ απλώς εκπροσωπείται από ελληνική και ως εκ τούτου από που κι ως που θα του πούμε εμείς τι πλήρωμα θα προσλαμβάνει;

Αυτά συμβαίνουν ενώ γράφω όμως αυτές τις γραμμμές η συμφωνία έκλεισε αλλά τώρα είναι που οι εταίροι κατάλαβαν πως πρέπει να ισχυροποιηθεί το τραπεζικό σύστημα για να απευθύνονται οι πληττόμενες μελλοντικά χώρες, αποφασίζοντας να το ενισχύσουν με κάμποσα δις. Όμως εδώ εμείς, μπήκαμε ήδη στη στούγκα του ΔΝΤ! που είναι προς εξακρίβωση αν θα είναι στρούγκα ή μελλοντικός hi-tech παράδεισος έστω και μετά από 5 και βάλε χρόνια.