Αρχείο ετικέτας Cyclades

Το δικό σου Αιγαίο

Το Αιγαίο δικό μου…

aigaio
Μια μέρα καινούργια ένα άγραφο ακόμη χαρτί. Κοιτάζεις στη λευκή σελίδα αναρωτιέσαι πως ν’ αρχίσει αυτή η εξιστόρηση… Ήχοι… ο ήχος από ένα μακρινό Αιγαίο ξυπνάει τις μνήμες τυλιγμένες στην αχλή μιας μακρινής φωτογραφίας που η αίσθηση της είναι τόσο ζωντανή σα να ‘ταν από ένα κοντινό χθες. Πάρος, Άνδρος, Τήνος, Σίφνος, Σκύρος, Μύκονος… Ρόδος… Μεγαλόπρεπες βουνών πλαγιές αγκαλιασμένες με τη θάλασσα σβήνουν σε ζεστές αμμουδιές. Το κύμα απαλά τους τραγουδάει δοξάζοντας τη μέρα που έφθασε καινούργια και ολόλαμπρη. Για λίγο ένα ζευγάρι γλάρων σχίζει το άπλετο γαλάζιο.

krinakia_aigaio
Το καλοκαίρι είναι εδώ κι εσύ είσαι όμως εδώ! Τι ευκολότερο να το αδράξεις ν’ αφήσεις τα πάντα πίσω γιατί σίγουρα δεν υπάρχει τίποτα πίσω καθώς αυτά έχουν περάσει και το σήμερα φοράει το μανδύα του λευκού και του γαλάζιου στεφανωμένο στη χρυσή του κόμη με το στεφάνι του ενός και μοναδικού Αιγαίου πλεγμένο με τις χρυσές βελόνες του ήλιου, σε πλέξη με κρινάκια της θάλασσας σκίνα και θυμάρι.

Τι έχει αυτός ο άνθρωπος που περπατάει στη λαμπρότητα του ουρανού δίπλα στο δροσερό παφλασμό της θάλασσας; τον εαυτού του μόνο – απαλλαγμένο απ’ τις σκοτούρες και τις θλίψεις ενός χειμώνα που πέρασε κι έφυγε -ας το σκεφτεί- με όλες τις σκέψεις και τις απογοητεύσεις του χθες. Σήμερα η καινούργια μέρα είναι εδώ, ασφυκτικά παρούσα τόσο μεγαλόπρεπη.
Ναι αρκεί η άφιξη της να σκορπίσει τα πέπλα της μαύρης νύχτας, το γαλάζιο τούλι της να φέρει τη γαλήνη και τη χαρά.

aigaio_bigalisΤου Αιγαίου τα μπλουζ είναι εδώ να σε συντροφεύουν όλο το καλοκαίρι…

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το καλοκαίρι των ζωγράφων

Το Καλοκαιρι των Ζωγραφων – Οια Σαντορινη

Τρεις καλλιτέχνες, ο Αλέκος Φασιανός, ο Γιώργος Σταθόπουλος και ο νεότερος Απόστολος Χαντζαράς, συνομιλούν στον Λυκαβηττό με την ευκαιρία της κοινής τους έκθεσης στη Σαντορίνη.

Γιώργος Σταθόπουλος
Γιώργος Σταθόπουλος
Το καλοκαίρι ευνοεί τις παρέες. Και αυτή η παρέα στη «Βεράντα», απέναντι στο τελεφερίκ του Λυκαβηττού, είχε έντονη καλοκαιρινή διάθεση. Την αποτελούσαν οι καθιερωμένοι ζωγράφοι Αλέκος Φασιανός και Γιώργος Σταθόπουλος, ο «μικρός» της παρέας Απόστολος Χαντζαράς, η ιστορικός τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη, η Λητώ Πιτυρή της καινούργιας αίθουσας τέχνης «Κρατήρας» στην Οία της Σαντορίνης.
Συνήθως οι δημιουργοί δεν μιλούν στις παρέες τους για την τέχνη τους. «Οταν είμαστε μεταξύ μας», λέει ο Αλέκος Φασιανός, «δεν μιλάμε για ζωγραφική. Λέμε διάφορα, καθημερινά. Μα και αυτό είναι σημαντικό, γιατί λύνει προβλήματα. Κάποιους κατακρίνουμε, άλλους διαπομπεύουμε, άλλους κοροϊδεύουμε και χαιρόμαστε με αυτά».
Γ. Σταθόπουλος: «Αυτό γινόταν πάντα. Εγώ, όπως και ο Αλέκος, είχαμε δει τους μεγάλους που φύγανε, τον Ελύτη, τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο. Ολοι αυτοί, εκεί στου «Φλόκα» που πηγαίνανε, για τι νομίζεις ότι μιλούσαν; Για μουσική ή για ποίηση; Ποτέ δεν μιλούσαν γι’ αυτά. Πείραζε ο ένας τον άλλον…».
Αλ. Φασιανός: «Είχαν έρθει κάποιες κοπέλες για να δουν τον Ελύτη, αλλά απόρησαν που δεν άκουγαν κάτι σημαντικό. «Τι νομίζετε, ποιήματα θα διαβάζουμε εδώ;» τους είπε ο Ελύτης. Γελούσαν, κορόιδευαν ο ένας τον άλλον, κουτσομπόλευαν, αλλά έξυπνα πράγματα».
Αυτή τη φορά όμως η παρέα ξέφυγε από τα καθιερωμένα και ξεστράτισε σε κουβέντες για την τέχνη. Εξάλλου αυτό συνέβαινε και στην παρέα των μεγάλων που οι ζωγράφοι θυμήθηκαν.
Γ. Σταθόπουλος: «Εγώ θυμάμαι μια κουβέντα που παρακολούθησα παλιά μεταξύ του Ελύτη και του Γκάτσου. Ο Ελύτης ήταν λίγο μελαγχολικός και έλεγε στον Γκάτσο: «Τι νόημα έχουν αυτά που κάνουμε; Αφού βλέπεις πώς είναι ο κόσμος». Και ο Γκάτσος του απάντησε: «Δεν τα κάνουμε για τον κόσμο. Για εμάς τα κάνουμε». Ηταν μια σπουδαία κουβέντα, σοφή».
Αλ. Φασιανός: «Και ο Ελύτης το ήξερε αυτό, απλώς διερωτάτο. Αμα δεν υπάρχει κοινό, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Αν είσαι σε ένα νησί μόνος σου…».
Ο Φασιανός θυμήθηκε τις εποχές που τα νησιά ήταν έρημα χειμώνα – καλοκαίρι: «Τα νησιά έχουν πάρει τώρα την έννοια του καλοκαιριού. Παλιότερα δεν πήγαινε κανείς καμιά εποχή. Φοβούνταν τις ερημιές. Πήγα στην Υδρα το 1954 και ήταν όλα γκρεμισμένα. Είχε οχιές πάνω στα χαλάσματα. Δεν σκεπτόταν κανείς να πάει εκεί. Εμείς πηγαίναμε από έρωτα. Μας άρεσε ο τρόπος που χτίζανε, ακόμα και τα χαλάσματα μας συγκινούσαν. Ενα ωραίο σπίτι είναι πάντα ωραίο, ακόμη και χαλασμένο. Εχει να σου δώσει πράγματα. Οπως ένα έργο τέχνης. Τα κακά έργα τέχνης είναι άσχημα και όταν καταστρέφονται».
Το νόημα της παρέας
Τώρα όμως οι ζωγράφοι δεν είναι μόνοι τους στα νησιά. Με την ευκαιρία των θερινών διακοπών των άλλων εκθέτουν τα έργα τους μπροστά σε μεγάλο κοινό. Αλλά οι ίδιοι δεν κάνουν διακοπές, όπως λέει ο Σταθόπουλος. Και ο Φασιανός σχολιάζει: «Ούτε εγώ κάνω διακοπές. Από τι να διακόψω; Από τη χαρά που έχω να ζωγραφίζω; Τρελός είμαι;».
Κουβέντα στην κουβέντα, όμως, αποφάσισαν να πάνε εφέτος στη Σαντορίνη και να κάνουν την έκθεση στον «Κρατήρα». Απέναντι βρίσκεται το Ακρωτήρι, η πολιτεία της εποχής του Χαλκού που διατηρήθηκε κάτω από τη στάχτη του ηφαιστείου. Μέσα στα σπίτια διατηρήθηκαν εξαιρετικές τοιχογραφίες. Ο Φασιανός είχε γράψει ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ήταν ευτυχισμένοι, αφού ζούσαν κάθε μέρα μέσα στην ομορφιά.
Αλ. Φασιανός: «Χαίρονταν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρεις τι διαφορά έχουν οι τοιχογραφίες από τις άλλες της κλασικής εποχής; Απεικονίζουν το καθημερινό. Εκαναν κοινωνική ζωγραφική. Δεν ζωγράφιζαν θεούς και τέτοια, αλλά ωραίες κοπέλες, πολύχρωμα λουλούδια, κρίνους, ζώα».
Γ. Σταθόπουλος: «Το μυστικό ξέρεις ποιο είναι; Αμα σου δίνει χαρά αυτό που κάνεις την ώρα που το κάνεις, όταν πετυχαίνεις κάτι και σου αρέσει, να είσαι σίγουρος ότι αυτό θα αρέσει και σε άλλους ανθρώπους. Οταν σου γίνεται βάσανο, σβήνεις, παιδεύεσαι, δεν σου αρέσει, ε, τότε θα παιδεύεται και ο άλλος που θα το δει».
Αλ. Φασιανός: «Οταν πρωτοπήγα στο Παρίσι το 1960 όλοι έκαναν αφηρημένη τέχνη. Λες και είχαν συμφωνήσει. Εγώ ζωγράφιζα πολύ παραστατικά και με δείχνανε: αυτός ζωγραφίζει ακόμη με πινέλα. Είχα ένα άγχος φοβερό. Ελεγα, μήπως πρέπει και εγώ να ζωγραφίζω έτσι; Αρχισα να παραμορφώνω τα πράγματα, αλλά όταν έκανα τα δικά μου, ευχαριστιόμουν. Λέω «εγώ θα κάνω τα δικά μου και αν αποτύχω, τουλάχιστον θα είμαι ευχαριστημένος»».
Γ. Σταθόπουλος: «Η ζωγραφική γίνεται για τους ζωγράφους που δεν ζωγραφίζουν. Οταν ο άλλος επικοινωνεί και αγαπά αυτό το έργο που βλέπει, έχει μέσα του τη ζωγραφική διάσταση. Απλώς δεν μπαίνει στη διαδικασία να ζωγραφίσει. Επιλέγει το έργο και λέει «αυτό μου αρέσει». Κάτι του λέει. Η τέχνη δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τον καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης έρχεται να αποκαλύψει κάτι που έχουμε μέσα μας. Ακούμε ένα τραγούδι από την άλλη άκρη του κόσμου, δεν καταλαβαίνουμε τι λέει, αλλά μας αγγίζει και μας συγκινεί. Γιατί; Γιατί το έχουμε και εμείς, είναι δικό μας. Ο καλλιτέχνης έρχεται να σου δείξει αυτό που έχεις μέσα σου. Είναι δικό σου, δεν είναι δικό μου. Είναι και δικό μου, είναι και δικό σου. Αυτό είναι το μεγαλείο της τέχνης, γι’ αυτό η τέχνη ανήκει σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά».
Αλ. Φασιανός: «Οταν είσαι δημιουργός, πρέπει να ανακαλύψεις έναν τρόπο για να σε κατανοήσει ο άλλος, και μάλιστα έναν τρόπο που δεν έχει παρουσιαστεί ξανά. Ο Θεός όταν δημιούργησε τη θάλασσα με τα ψάρια ευχαριστήθηκε. Δημιουργία είναι κάτι που δεν υπήρχε πριν. Κάθε φορά θαύμαζε και ο ίδιος αυτό που έκανε και, όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη, «είδεν ο Θεός ότι καλόν είναι»».
Γ. Σταθόπουλος: «Θέλει να πει ότι είναι Θεός».

Με αυτή την ατάκα του Γ. Σταθόπουλου η παρέα επανέρχεται στη φυσιολογική της κατάσταση, αφού πρώτα δημιούργησε μια κατάσταση. «Εντελώς τυχαία» σχολιάζει ο Γ. Σταθόπουλος. «Οργανώθηκε αυτή η έκθεση επειδή βρισκόμαστε, μιλάμε και κάνουμε παρέα. Δεν έχει κανένα άλλο νόημα. Εχει το νόημα της παρέας. Τα πιο πολλά πράγματα, τα πιο σπουδαία πράγματα γίνονται έτσι».

Απόστολος Χαντζαράς: «Η ζωγραφική είναι σαν την όραση»
Ο Απόστολος Χαντζαράς είναι ο «μικρός» της παρέας. Η συμμετοχή του σε μια έκθεση με τον Αλέκο Φασιανό και τον Γιώργο Σταθόπουλο, φημισμένους για την ελληνικότητα της ζωγραφικής τους, είναι γι’ αυτόν μια υπόσχεση: «Υπόσχεση στους ίδιους, αλλά και σε όλους που λατρεύουν το έργο τους: ότι θα γίνεις και εσύ καλός». Ετσι η ζωγραφική συνεχίζει τον δρόμο της.

«Για μένα», λέει, «η ζωγραφική δεν διακόπτεται, είναι μια συνεχής άσκηση του νου. Είναι σαν την όραση. Απλώς καλοκαίρι σημαίνει καλός καιρός, καλή διάθεση. Το θέρος διακόπτει τη ροή των πραγμάτων και αυξάνει τα ερεθίσματα. Ειδικά το ελληνικό καλοκαίρι, που δεν είναι στεγνό, αλλά ουτοπικό. Είναι μαγευτικό, κάτι μεταξύ Παραδείσου και πραγματικότητας. Εχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ένα τζιτζίκι, ένα σύκο, μια φραγκοσυκιά, όλα ατα σύμβολα του Αιγαίου. Αν ήθελα να ζωγραφίσω το Αιγαίο θα έβαζα οπωσδήποτε μέσα στον πίνακα και δυο καππαρόφυλλα για να εκτινάξουν τη γεύση του. Ζωγραφίζοντας το πορτρέτο ενός ψαρά, είναι σαν να ζωγραφίζεις το τοπίο των νησιών. Οι ρυτίδες του μοιάζουν με τις ξερολιθιές και το μουστάκι του σαν δυο ματσάκια θυμάρι. Οταν έχεις μέσα σου την αρχαία τέχνη και βλέπεις τη φεγγαράδα να απλώνεται αθόρυβα πάνω στο τοπίο, νιώθεις σαν να σου δίνει το χέρι του το παρελθόν. Οπου να ‘ναι θα βγει ο Παν να χορέψει με κάποια νύμφη στη μέση της Καλντέρας».

Η έκθεση ζωγραφικής των Αλ. Φασιανού, Γ. Σταθόπουλου και Απ. Χαντζαρά θα πραγματοποιηθεί στη νέα αίθουσα τέχνης «Κρατήρας» (τη σχεδίασαν οι αρχιτέκτονες Λητώ Πιτυρή, Ντιάνα Μάρκου και Κλέλια Κανελοπούλου) στην Οία της Σαντορίνης. Θα διαρκέσει ως τις 2 Σεπτεμβρίου.

Πηγή: tovima gr / culture (12/8/’12)

Αιώνια Τήνος

Τηνος – Κατοικια κουκιδα στο πελαγος

Tinos
Τήνος – Κατοικία

Ο μελλοντικός επισκέπτης της Τήνου φαντάζεται πως Τήνος είναι το νησί της Μεγαλόχαρης. Η εκκλησία, η θαυματουργή εικόνα, τα τάματα, οι πιστοί που συρρέουν κατά το 15Αύγουστο, ημέρα γιορτής της εκκλησίας.

Όμως η Τήνος είναι πολλά περισσότερα —το νησί των μαρμαράδων, των γλυπτών με προεξάρχοντα τον Γιαννούλη Χαλεπά.
Στον Πύργο, χωριό της καταγωγής του, κάτω απ’ τον πλάτανο της πλατείας βρίσκεσαι σ’ ένα ξεχασμένο μιας άλης εποχής, ολοζώντανο τώρα σκηνικό: Οι δίσκοι με τα εδέσματα του καφενείου πηγαινοέρχονται: καφέδες, γαλακτομπούρεκα, δροσερά νερά, αναψυκτικά. Οι αυλές ολάνθιστες μεσ’ τις βουκαμβίλιες και τους ιβίσκους, τις αγγελικές και τ’ αγιοκλήματα. Στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια πολλά τα μαγαζάκια με τη προσεγμένη πραμάτεια. Αυτά στα ορεινά χωριά και άλλα πολλά θαυμαστά.

Όμως η Τήνος είναι το νησί του απέραντου γαλάζιου. Κάτω στις παραλίες η θάλασσα απλώνεται μέσα στο εκτυφλωτικό γαλάζιο του ουρανού. Το φως ζώνει από παντού το νησί καθώς διαχέεται στα ψηλά βουνά του και στη ηλιοφώτιστη θάλασσα που τα περιβάλλει. Τίποτε δε διασπά το απέραντο γαλάζιο.Τήνος φωνή κρυφή και δόξα του Αιγαίου.

Φωτό από Σπιτόγατος

Τήνος το νησί του Χαλεπά

Τηνος – το νησι του Γιαννουλη Χαλεπα

tinos_paxiaAmmos
Τήνος – Παραλία Παχιά (ή Πλατιά) Άμμος

Ένα εκπληκτικό μέρος. Το λένε και Νησί των Ανέμων. Τι να πρωτοθαυμάσεις; Τις απέραντες χρυσές αμμουδιές, τη διαυγή θάλασσα, τα ορεινά χωριουδάκια; Το ένα συναγωνίζεται το άλλο σε καλαισθησία, φιλοξενία, ησυχία.

Φάγαμε στον Πύργο γαλακτομπούρεκο, στα Κιόνια στα Τσαμπιά καρυδόπιττα – γλυκά άφθαστων νοικοκυρών! Αν πεις για τα φαγητά – όλα απλά, φρέσκα υλικά, γεύση που δε αντιπαραβάλεται με κανένα εστιατόριο της Αθήνας!

Η γραφικότητα του νησιού συναρπάζει, οι γλυκιές ψαλμωδίες που ξεχύνονται στην οδό Ευαγγελίστριας από τη Μητρόπολη νανουρίζουν γλυκά και ησυχάζουν το πνεύμα. Το βράδυ μια βόλτα στα σοκάκια με τα μύρια μαγαζάκια όπου πωλούνται είδη πάσης φύσεως αλλά σταθερής καλαισθησίας είναι μια ευχάριστη εμπειρία. Ο κόσμος δε σπρώχνει, δεν υπήρχε συνωστισμός, μπορούσες να περπατήσεις, να καθίσεις, να φας παντού άνετα.

Στα Υστέρνια το μπάνιο ήταν υπέροχο κάτω στην παραλία του νησιού. Αν και απόκρημνη παραλία μόλις κατέβεις αποζημιώνεσαι με το υπέροχο λιμανάκι – όρμο που τα σπίτια του ακουμπούν στο κύμα. Εκεί και ένα μικρό ταβερνάκι με ωραίους μεζέδες ψαρικών. Το ίδιο και στον Πάνορμο επίνειο του Πύργου. Οι ξένοι είναι πολλοί εκεί ιδίως Γάλλοι μάλιστα επισκεφθήκαμε και μια έκθεση χαρακτικής που αναπαραστούσε σκηνές από τη γειτονική του Παρισιού πόλη Reims.

Ο ζωγράφος μένει μόνιμα απ’ ότι φαίνεται στον Πύργο συνεχίζοντας θα ‘λεγες, την παράδοση των καλλιτεχνών του μαρμάρου του Πύργου, των ζωγράφων – όλων των ξένων περιηγητών που μαγεμένοι από την απλότητα, την άγρια ομορφιά του πελάγους του τρίτου αυτού νησιού των Κυκλάδων προς τη κάθοδο του Αιγαίου πελάγους, που αποφάσισαν να μείνουν δια παντός εκεί.
«Tinos oui, c’ est magnifique! Un il Grec absolument blanc et bleu dans l’ archipelague de Cyclades!» θα γράφανε στις καρτ-ποστάλ που θα στέλνανε στη πατρίδια τους. «Je pense y rester la-bas pour toujours!»

Οι περιστεριώνες, τα μαρμάρινα γείσα των παράθυρων καθώς και τα καφασωτά, οι στρογγυλοί φεγγίτες με το μαρμάρινο ακτινωτό ρόδο, οι πέτρινοι φράκτες και τοίχοι, οι ξερολιθιές, οι βουκαμβίλιες —παντού υπήρχαν στοιχεία της ντόπιας τέχνης και αρχιτεκτονικής.

Η Τήνος – το νησί του Γιαννούλη Χαλεπά, του Νικφόρου Λύτρα και πόσων άλλων καλλιτεχνών δεν θ’ αφήσει ποτέ τον επισκέπτη να φύγει χωρίς να την έχει βάλει στην καρδιά του.
Μια βόλτα στην προκυμαία της χώρας συναρπάζει με τον άνεμο που φυσάει δυνατός μέσα από τα στενά, τα παλιά σπίτια, τα εστιατόρια και τα κέντρα της παραλίας, προτού ξεχυθεί με ορμή ενωνόμενος με τη δύναμη και την απεραντωσύνη της  μαγευτικής αυτής θάλασσας που περιβάλλει το νησί και του χαρίζει όλες της τις χάρες και τις λάμψεις.

Andros – Η Αρμονια των Αντιθεσεων

Andros
Άνδρος – Γαύριο Χώρα

Σε απόσταση δύο ωρών με πλοίο (ferry-boat) από Ραφήνα (όπου άνετα μπορείς να πιεις τον καφέ σου χαζεύοντας την κίνηση των πλοίων) – η Άνδρος περιμένει τον επισκέπτη να του γνωρίσει τις μοναδικές της ομορφιές: Νερά, πράσινο (πλατάνια, λεύκες), παραδοσιακή Αρχιτεκτονική. Στη χώρα (άνω Άνδρος), βρίσκεται και το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Ελίζας και Βασίλη Γουλανδρή, με συχνή ανανέωση των εκθέσεων του με σύγχρονες εικαστικές δημιουργίες.

Κυκλαδίτικο, θαλασσοδαρμένο νησί με ανέμους που πολλές φορές είναι ιδιαίτερα ισχυροί – κάτι που αποτρέπει τους «σκαφάτους» για την πλεύση τους προς το νησί, γαστριμαργικές εκπλήξεις, ησυχία μέσα στο απέραντο γαλάζιο. Οι Ανδριώτες θέλουν να διατηρήσουν πάση θυσία τον παραδοσιακό χαρακτήρα του νησιού τους, την πολιτιστική τους κληρονομιά, το σεβασμό στην παράδοση των Γραμμάτων και Τεχνών – έτσι το Μουσείο Γουλανδρή που εδρεύει στη Χώρα αποκτά ταυτόσιμο χαρακτήρα με την Άνδρο – χώρα με πολιτιστικό χαρακτήρα εξέχοντα μέσα στις Κυκλάδες, εφάμιλλου της Σύρου.

Γεράνι
Άνδρος Γαύριο – Γεράνι

Χαρακτηριστικά προϊόντα το νερό Σάριζα όπου πηγάζει από τις ομώνυμες πηγές του νησιού, τα αμυγδαλωτά, οι περίφημες ομελέτες «φουρτάλιες» ή φρουτάλιες – με αυγά, ελαιόλαδο, τηγανιτές πατάτες (σε στρογγυλές λεπτές φέτες), λουκάνικα, τυρί τριμμένο (Βολάκι Ανδριώτικο), δυόσμος. Χαρακτηριστικό τους – (εστιατόριο στην παραλία Νεμπορίου) το μεγάλο μέγεθος, η αφρατότητα (4 τουλάχιστον αυγά) – με μπόλικο κομμένο σε φέτες, χωριάτικο λουκάνικο.

Παραλίες: Μπατσί, Άγιος Πέτρος (σε μικρή απόσταση από το κεντρικό λιμάνι του Γαυρίου).
Πρόταση Διαμονής: Χώρα Άνδρου – Αρχοντικό Ελένη – παραδοσιακός Ξενώνας - Γ. Εμπειρίκου 9, Χώρα Άνδρου
Bungalows Chryssa Γαύριο - Άνδρος

Χάρτης: Προβολή Andros Gavrio σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Ατακτη – Markos Vamvakaris

Μαρκος Βαμβακαρης

Το φεγγάρι καθρεφτιζόταν νωχελικό, αργόσυρτο,καθώς ασήμωνε τα μαύρα νερά δίπλα στα άσπρα νοτισμένα από το κύμα σπίτια.
Ήχοι – απόηχοι, μιας άλλης εποχής διστακτικά συντρόφευαν τούτη τη νύχτα – όλες τις τωρινές, τις άδειες από ατόφια, γνήσια αισθήματα – έτσι καθώς μπερδεμένες κυλούσαν στη βιάση τους. Νύχτες… νύχτες ασημοστόλιστες και φεγγαρολουσμένες εις μάτην – δεν δίνουν ποτέ, αυτό που κρύβουν στα τόσα στολίδια τους —κλεισμένα μυστικά στα βάθη τους κρύβουν.

Μάρκος Βαμβακάρης: «Όσοι γεννούν πρωθυπουργοί, όλοι τους θα πεθάνουν. Τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν
Μάρκος Βαμβακάρης
Μάρκος Βαμβακάρης – 1905 Άνω Σύρος – 1972 Αθήνα

Ήθελα να σ’ αντάμωνα, να σου ‘λεγα καμπόσα
κι αν δε σου γύριζα το νου
αχ να μου ‘κοβαν τη γλώσσα
Δε σε θέλω, δε σε θέλω πια δε σ’ αγαπώ
δε σε θέλω και πάρε και δρόμο και τράβα στο καλό.
Μου το ‘πανε οι μάγισσες κι όλες οι καφετζούδες
μου το ‘πε μια απ’ την Αίγυπτο
αχ με τις φαρδιές πλεξούδες
Και τι δεν έκανα για σε για να σε διορθώσω
μα εσύ είσαι τόσο άτακτη
αχ στρίψε για να γλυτώσω.

Εκείνη τη νύχτα – ίσως στην Μπέλλα Γκράτσια ή στην Παρακοπή, ο Μάρκος πήρε το μπουζούκι του και τραγούδησε με τη κοφτή φωνή του μια μελωδία που θα ‘μενε αξέχαστη για το λιτό, λεβέντικο ύφος της και τη μαεστρία της εκδήλωσης του νοήματος της —κι ήταν ένα μυστικό που αποκαλύφθηκε μέσα στην ίδια μ’ αυτή νύχτα, που ήταν όμως αλλοτινή.

Αζόλιμνος, Σύρος, Αύγουστος 2009

Μάρκος Βαμβακάρης – Η μεγαλύτερη αξία στο ρεμπέτικο τραγούδι —Πέθανε την εποχή της Χούντας (8/2/’72) αδυνατώντας να ανταπεξέλθει η οικογένεια του στα έξοδα της κηδείος!
Σχετικό Άρθρο
Μάρκος Βαμβακάρης Αυτοβιογραφία (2): Αγγελική Βέλλου Κάϊλ
Μάρκος Βαμβακάρης Αυτοβιογραφία (1) Αγγελική Βέλλιου Κάϊλ

Kini Syros

Συρος – Bella Grazia και Παρακοπη

Kini_Panora2
Σύρος – Παραλία Κίνι από ψηλά

Μια θαυμάσια παραλία ήταν εκείνη του Κίνι στην Άνω Σύρο. Ξεκινήσαμε από τον Φοίνικα στις 11 π. μ. Η διαδρομή ήταν πολύ ευχάριστη.
Περάσαμε από Παρακοπή (τόπος Μουσείου Μάρκου Βαμβακάρη) χωρίς να μπούμε (μια άλλη φορά σκέφτηκα)… Μετά ο δρόμος άρχισε να γίνεται ανηφορικός – άρχισαν οι στροφές του βουνού – στο μέσον της ανηφορικής διαδρομής αντικρύσαμε το Κίνι!

Μια θαυμάσια κωμόπολη απλωνόταν στο κάτω πέρας του ορίζοντα καθώς ενωνόταν με τη θάλασσα. Στην παραλία, ομπρέλες από ξερά φύλλα καλαμιού, δίπλα στον στενό παραλιακό δρόμο με τους χαμηλούς φοίνικες γεμάτο εστιατόρια, καφενεδάκια, κι ένα μπαράκι απ’ όπου ακουγόταν η μουσική… Η γοργόνα με το ναύτη στην αγκαλιά της έργο του γλύπτη Ξενούλη στο συντριβάνι, που δρόσιζε ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα. Κάναμε το μπάνιο μας και μετά στο εστιατόριο.

Η κολοκυθόπιττα, το κρασί, τα χόρτα με φόντο την παραλία του Κίνι γινόντουσαν ακόμη πιο εύγευστα… Ξενοδοχεία με γαλλικά ονόματα (πολλοί στη Σύρο είναι καθολικοί) ένα που θυμάμαι Francoise – το άλλο – όπου θα ‘ταν μια μελλοντική ωραία διαμονή, δεν το θυμάμαι τώρα… Όμως το Κίνι θα ‘ναι πάντα μέσα στην καρδιά μου για το ωραίο τοπίο του, το γαλάζιο τ’ ουρανού και της θάλασσας, την ηρεμία και τη φιλοξενία του μέσα στο απέριττο τοπίο της παραλιακής Άνω Σύρου.