Αρχείο ετικέτας painters

Η Άμπελος

ambeloscapture

Οίνος – Άμπελος: Απόσταγμα ύλης και πνεύματος. Ελάχιστο αντίδωρο ελληνικής παράδοσης

Πέντε είδη κρασιών από ποικιλίες σταφυλιών περιοχών της Ελλάδας γίνονται γραμματόσημα, κατόπιν ετικέτες κρασιών με ονομασία προέλευσης: Ξινόμαυρο, Ρομπόλα, Ασσύρτικο, Μοσχοφίλερο, Αγιωργίτικο με κατά την ίδια σειρά περιοχές καλλιέργειας και τρύγου: Νάουσα Μακεδονία, Κεφαλλονιά Ιόνιοι νήσοι, Σαντορίνη Νότιες Κυκλάδες, Μαντινεία, Νεμέα Πελοπόννησος —προς χάριν των φιλοτελιστών κατ’ αρχήν ΕΛΤΑ 2005, που σε συνεργασία με την εταιρεία ΙΝΟ (εμφιάλωση Θήβα) κυκλοφόρησε τη σειρά των αντίστοιχων κρασιών – τα οποία πωλούνταν εκείνη την εποχή σε μικρή συλλεκτική σειρά εκ πέντε κρασιών. (Κέντρο Φιλοτελισμού Βύσσης 2 & Αιόλου, Αθήνα).

ambelos2capture

garoufaliscapture
Χρήστος Γαφουφαλής – Ζωγράφος σειράς Άμπελος

Τα έργα που κοσμούν τα γραμματόσημα είναι του Αγρινιώτη ζωγράφου Χρήστου Γαρουφαλή που σε συνεργασία με τα ΕΛΤΑ ζωγράφισε τη σειρά «Άμπελος – Οίνος» των πέντε γραμματοσήμων που βγήκε το 2005.

Σε μια εποχή αντι-ζωγραφική, και μάλλον αλλιώτικη από τον υπερ-πολιτισμό δεν ξέρω τι μπορεί να ενδιαφέρουν σκέψεις περί ζωγραφικής.

Όσο άλλοι κυνηγούν τις «υπερ-αξίες» και άλλοι γνώσεις χωρίς επίγνωση τόσο αυτή θα ξεφεύγει σε εσωτερικές διαδρομές που οδηγούν στην «αποκάλυψη».

Το έργο τέχνης θα παραμένει μέσον επικοινωνίας μεταξύ δημιουργού – θεατή μια διαρκής απόπειρα συνομιλίας «εν σιγή». Μια απόπειρα διατηρώντας την πραγματικότητα, να εκφράσω τ’ ανέκφραστα… μήπως η «ανάγκη επικοινωνίας» μετουσιωθεί σε αντίσταση βλέμματος για τη σύγχρονη όραση μας, σε «αφύπνιση μνήμης» για το αύριο γράφει ο ζωγράφος τον Μάιο του 2005.

Αυτή είναι η ιστορία για πέντε ξεχασμένα μπουκαλάκια σ’ ένα ράφι της κουζίνας που είπα να ξεσκονίσω χθες… Σημείο αναφοράς τους μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας πριν κάποια χρόνια… !

Επεξεργασία, από αρχική πηγή thoasaitolos.gr

Ζωγραφικές Ετικέτες

Painting Labels

magnum_nanos
magnum_nanos2

«Την αρχιτεκτονική την είχα μέσα μου όπως είχα και το πάθος της ζωγραφικής από τότε που γεννήθηκα»
Ο Γιάννης Νάνος κατάγεται από την πόλη της Δράμας όπου γεννήθηκε το 1948. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Αθήνα ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική επηρεασμένος βαθιά από τον Υπερρεαλιστή ζωγράφο και ποιητή Νίκο Εγγονόπουλο.

Το πολυτεχνείο υπήρξε ο χώρος της καλλιτεχνικής και αργότερα επαγγελματικής δραστηριότητας του Γιάννη Νάνου όπου συμμετέχει ήδη από τα πρώτα χρόνια των σπουδών του σαν συνεργάτης αρχιτέκτων σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και μελέτες.

Με τη διπλωματική του εργασία «Αρχιτεκτονικός Προσχεδιασμός» παίρνει το πτυχίο του αρχιτέκτονα μηχανικού το 1973 και ταυτόχρονα το πρώτο βραβείο της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας. Η μελετητική εταιρεία Ευπαλίνος γίνεται ο χώρος της μετέπειτα αρχιτεκτονικής δραστηριότητας του Νάνου με πληθώρα κτηριακών έργων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα δραστηριοποιείται και στο χώρο της ζωγραφικής με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με καλές κριτικές από την Ελένη Βακαλό και διακρίσεις στις γκαλερί Στοά Τέχνης 13, Ώρα και την Ελληνοαμερικανική Ένωση. Το 1980 Εγκαθίσταται στη Δράμα και γνωρίζει τον Κώστα Λαζαρίδη με τον οποίο θα ακολουθήσει μια μακρόχρονη συνεργασία η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Συνεργάτης αρχιτέκτων και καλλιτεχνικός σύμβουλος της εταιρείας «Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη Α.Ε.» συμμετέχει από το 1989 με το έργο του τόσο στον καλλιτεχνικό όσο και στον αρχιτεκτονικό τομέα, στην ίδρυση, καθιέρωση και στα οράματα αυτής της εταιρίας. Η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική δεν ήταν ποτέ η διπλή ιδιότητα του Γ. Νάνου αλλά η ενιαία δραστηριότητα δύο τρόπων έκφρασης.

Άλλες συνεργασίες του Γιάννη Νάνου είναι με το τσίπουρο Ηδωνικό (δες έργο)

domaine-lazaridi gr Magnum Collector’s, Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη – Δράμα

Το καλοκαίρι των ζωγράφων

Το Καλοκαιρι των Ζωγραφων – Οια Σαντορινη

Τρεις καλλιτέχνες, ο Αλέκος Φασιανός, ο Γιώργος Σταθόπουλος και ο νεότερος Απόστολος Χαντζαράς, συνομιλούν στον Λυκαβηττό με την ευκαιρία της κοινής τους έκθεσης στη Σαντορίνη.

Γιώργος Σταθόπουλος
Γιώργος Σταθόπουλος
Το καλοκαίρι ευνοεί τις παρέες. Και αυτή η παρέα στη «Βεράντα», απέναντι στο τελεφερίκ του Λυκαβηττού, είχε έντονη καλοκαιρινή διάθεση. Την αποτελούσαν οι καθιερωμένοι ζωγράφοι Αλέκος Φασιανός και Γιώργος Σταθόπουλος, ο «μικρός» της παρέας Απόστολος Χαντζαράς, η ιστορικός τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη, η Λητώ Πιτυρή της καινούργιας αίθουσας τέχνης «Κρατήρας» στην Οία της Σαντορίνης.
Συνήθως οι δημιουργοί δεν μιλούν στις παρέες τους για την τέχνη τους. «Οταν είμαστε μεταξύ μας», λέει ο Αλέκος Φασιανός, «δεν μιλάμε για ζωγραφική. Λέμε διάφορα, καθημερινά. Μα και αυτό είναι σημαντικό, γιατί λύνει προβλήματα. Κάποιους κατακρίνουμε, άλλους διαπομπεύουμε, άλλους κοροϊδεύουμε και χαιρόμαστε με αυτά».
Γ. Σταθόπουλος: «Αυτό γινόταν πάντα. Εγώ, όπως και ο Αλέκος, είχαμε δει τους μεγάλους που φύγανε, τον Ελύτη, τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο. Ολοι αυτοί, εκεί στου «Φλόκα» που πηγαίνανε, για τι νομίζεις ότι μιλούσαν; Για μουσική ή για ποίηση; Ποτέ δεν μιλούσαν γι’ αυτά. Πείραζε ο ένας τον άλλον…».
Αλ. Φασιανός: «Είχαν έρθει κάποιες κοπέλες για να δουν τον Ελύτη, αλλά απόρησαν που δεν άκουγαν κάτι σημαντικό. «Τι νομίζετε, ποιήματα θα διαβάζουμε εδώ;» τους είπε ο Ελύτης. Γελούσαν, κορόιδευαν ο ένας τον άλλον, κουτσομπόλευαν, αλλά έξυπνα πράγματα».
Αυτή τη φορά όμως η παρέα ξέφυγε από τα καθιερωμένα και ξεστράτισε σε κουβέντες για την τέχνη. Εξάλλου αυτό συνέβαινε και στην παρέα των μεγάλων που οι ζωγράφοι θυμήθηκαν.
Γ. Σταθόπουλος: «Εγώ θυμάμαι μια κουβέντα που παρακολούθησα παλιά μεταξύ του Ελύτη και του Γκάτσου. Ο Ελύτης ήταν λίγο μελαγχολικός και έλεγε στον Γκάτσο: «Τι νόημα έχουν αυτά που κάνουμε; Αφού βλέπεις πώς είναι ο κόσμος». Και ο Γκάτσος του απάντησε: «Δεν τα κάνουμε για τον κόσμο. Για εμάς τα κάνουμε». Ηταν μια σπουδαία κουβέντα, σοφή».
Αλ. Φασιανός: «Και ο Ελύτης το ήξερε αυτό, απλώς διερωτάτο. Αμα δεν υπάρχει κοινό, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Αν είσαι σε ένα νησί μόνος σου…».
Ο Φασιανός θυμήθηκε τις εποχές που τα νησιά ήταν έρημα χειμώνα – καλοκαίρι: «Τα νησιά έχουν πάρει τώρα την έννοια του καλοκαιριού. Παλιότερα δεν πήγαινε κανείς καμιά εποχή. Φοβούνταν τις ερημιές. Πήγα στην Υδρα το 1954 και ήταν όλα γκρεμισμένα. Είχε οχιές πάνω στα χαλάσματα. Δεν σκεπτόταν κανείς να πάει εκεί. Εμείς πηγαίναμε από έρωτα. Μας άρεσε ο τρόπος που χτίζανε, ακόμα και τα χαλάσματα μας συγκινούσαν. Ενα ωραίο σπίτι είναι πάντα ωραίο, ακόμη και χαλασμένο. Εχει να σου δώσει πράγματα. Οπως ένα έργο τέχνης. Τα κακά έργα τέχνης είναι άσχημα και όταν καταστρέφονται».
Το νόημα της παρέας
Τώρα όμως οι ζωγράφοι δεν είναι μόνοι τους στα νησιά. Με την ευκαιρία των θερινών διακοπών των άλλων εκθέτουν τα έργα τους μπροστά σε μεγάλο κοινό. Αλλά οι ίδιοι δεν κάνουν διακοπές, όπως λέει ο Σταθόπουλος. Και ο Φασιανός σχολιάζει: «Ούτε εγώ κάνω διακοπές. Από τι να διακόψω; Από τη χαρά που έχω να ζωγραφίζω; Τρελός είμαι;».
Κουβέντα στην κουβέντα, όμως, αποφάσισαν να πάνε εφέτος στη Σαντορίνη και να κάνουν την έκθεση στον «Κρατήρα». Απέναντι βρίσκεται το Ακρωτήρι, η πολιτεία της εποχής του Χαλκού που διατηρήθηκε κάτω από τη στάχτη του ηφαιστείου. Μέσα στα σπίτια διατηρήθηκαν εξαιρετικές τοιχογραφίες. Ο Φασιανός είχε γράψει ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ήταν ευτυχισμένοι, αφού ζούσαν κάθε μέρα μέσα στην ομορφιά.
Αλ. Φασιανός: «Χαίρονταν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρεις τι διαφορά έχουν οι τοιχογραφίες από τις άλλες της κλασικής εποχής; Απεικονίζουν το καθημερινό. Εκαναν κοινωνική ζωγραφική. Δεν ζωγράφιζαν θεούς και τέτοια, αλλά ωραίες κοπέλες, πολύχρωμα λουλούδια, κρίνους, ζώα».
Γ. Σταθόπουλος: «Το μυστικό ξέρεις ποιο είναι; Αμα σου δίνει χαρά αυτό που κάνεις την ώρα που το κάνεις, όταν πετυχαίνεις κάτι και σου αρέσει, να είσαι σίγουρος ότι αυτό θα αρέσει και σε άλλους ανθρώπους. Οταν σου γίνεται βάσανο, σβήνεις, παιδεύεσαι, δεν σου αρέσει, ε, τότε θα παιδεύεται και ο άλλος που θα το δει».
Αλ. Φασιανός: «Οταν πρωτοπήγα στο Παρίσι το 1960 όλοι έκαναν αφηρημένη τέχνη. Λες και είχαν συμφωνήσει. Εγώ ζωγράφιζα πολύ παραστατικά και με δείχνανε: αυτός ζωγραφίζει ακόμη με πινέλα. Είχα ένα άγχος φοβερό. Ελεγα, μήπως πρέπει και εγώ να ζωγραφίζω έτσι; Αρχισα να παραμορφώνω τα πράγματα, αλλά όταν έκανα τα δικά μου, ευχαριστιόμουν. Λέω «εγώ θα κάνω τα δικά μου και αν αποτύχω, τουλάχιστον θα είμαι ευχαριστημένος»».
Γ. Σταθόπουλος: «Η ζωγραφική γίνεται για τους ζωγράφους που δεν ζωγραφίζουν. Οταν ο άλλος επικοινωνεί και αγαπά αυτό το έργο που βλέπει, έχει μέσα του τη ζωγραφική διάσταση. Απλώς δεν μπαίνει στη διαδικασία να ζωγραφίσει. Επιλέγει το έργο και λέει «αυτό μου αρέσει». Κάτι του λέει. Η τέχνη δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τον καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης έρχεται να αποκαλύψει κάτι που έχουμε μέσα μας. Ακούμε ένα τραγούδι από την άλλη άκρη του κόσμου, δεν καταλαβαίνουμε τι λέει, αλλά μας αγγίζει και μας συγκινεί. Γιατί; Γιατί το έχουμε και εμείς, είναι δικό μας. Ο καλλιτέχνης έρχεται να σου δείξει αυτό που έχεις μέσα σου. Είναι δικό σου, δεν είναι δικό μου. Είναι και δικό μου, είναι και δικό σου. Αυτό είναι το μεγαλείο της τέχνης, γι’ αυτό η τέχνη ανήκει σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά».
Αλ. Φασιανός: «Οταν είσαι δημιουργός, πρέπει να ανακαλύψεις έναν τρόπο για να σε κατανοήσει ο άλλος, και μάλιστα έναν τρόπο που δεν έχει παρουσιαστεί ξανά. Ο Θεός όταν δημιούργησε τη θάλασσα με τα ψάρια ευχαριστήθηκε. Δημιουργία είναι κάτι που δεν υπήρχε πριν. Κάθε φορά θαύμαζε και ο ίδιος αυτό που έκανε και, όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη, «είδεν ο Θεός ότι καλόν είναι»».
Γ. Σταθόπουλος: «Θέλει να πει ότι είναι Θεός».

Με αυτή την ατάκα του Γ. Σταθόπουλου η παρέα επανέρχεται στη φυσιολογική της κατάσταση, αφού πρώτα δημιούργησε μια κατάσταση. «Εντελώς τυχαία» σχολιάζει ο Γ. Σταθόπουλος. «Οργανώθηκε αυτή η έκθεση επειδή βρισκόμαστε, μιλάμε και κάνουμε παρέα. Δεν έχει κανένα άλλο νόημα. Εχει το νόημα της παρέας. Τα πιο πολλά πράγματα, τα πιο σπουδαία πράγματα γίνονται έτσι».

Απόστολος Χαντζαράς: «Η ζωγραφική είναι σαν την όραση»
Ο Απόστολος Χαντζαράς είναι ο «μικρός» της παρέας. Η συμμετοχή του σε μια έκθεση με τον Αλέκο Φασιανό και τον Γιώργο Σταθόπουλο, φημισμένους για την ελληνικότητα της ζωγραφικής τους, είναι γι’ αυτόν μια υπόσχεση: «Υπόσχεση στους ίδιους, αλλά και σε όλους που λατρεύουν το έργο τους: ότι θα γίνεις και εσύ καλός». Ετσι η ζωγραφική συνεχίζει τον δρόμο της.

«Για μένα», λέει, «η ζωγραφική δεν διακόπτεται, είναι μια συνεχής άσκηση του νου. Είναι σαν την όραση. Απλώς καλοκαίρι σημαίνει καλός καιρός, καλή διάθεση. Το θέρος διακόπτει τη ροή των πραγμάτων και αυξάνει τα ερεθίσματα. Ειδικά το ελληνικό καλοκαίρι, που δεν είναι στεγνό, αλλά ουτοπικό. Είναι μαγευτικό, κάτι μεταξύ Παραδείσου και πραγματικότητας. Εχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ένα τζιτζίκι, ένα σύκο, μια φραγκοσυκιά, όλα ατα σύμβολα του Αιγαίου. Αν ήθελα να ζωγραφίσω το Αιγαίο θα έβαζα οπωσδήποτε μέσα στον πίνακα και δυο καππαρόφυλλα για να εκτινάξουν τη γεύση του. Ζωγραφίζοντας το πορτρέτο ενός ψαρά, είναι σαν να ζωγραφίζεις το τοπίο των νησιών. Οι ρυτίδες του μοιάζουν με τις ξερολιθιές και το μουστάκι του σαν δυο ματσάκια θυμάρι. Οταν έχεις μέσα σου την αρχαία τέχνη και βλέπεις τη φεγγαράδα να απλώνεται αθόρυβα πάνω στο τοπίο, νιώθεις σαν να σου δίνει το χέρι του το παρελθόν. Οπου να ‘ναι θα βγει ο Παν να χορέψει με κάποια νύμφη στη μέση της Καλντέρας».

Η έκθεση ζωγραφικής των Αλ. Φασιανού, Γ. Σταθόπουλου και Απ. Χαντζαρά θα πραγματοποιηθεί στη νέα αίθουσα τέχνης «Κρατήρας» (τη σχεδίασαν οι αρχιτέκτονες Λητώ Πιτυρή, Ντιάνα Μάρκου και Κλέλια Κανελοπούλου) στην Οία της Σαντορίνης. Θα διαρκέσει ως τις 2 Σεπτεμβρίου.

Πηγή: tovima gr / culture (12/8/’12)

Ζωγραφική υπεράνω Φιλοσοφίας

Ο Bernard-Henri Lévy —εξέχων Γάλλος διανοητής, οργάνωσε μια μοναδική έκθεση με θέμα τη Φιλοσοφία στη Ζωγραφική. Αφορά 160 ζωγραφικά έργα με θέματα που άπτονται της Φιλοσοφίας. 160 έργα μεγάλων ζωγράφων είτε αναδεικνύοντας τη φρίκη του πολέμου, είτε τον έρωτα. Τη δύναμη της εκκλησίας, του ηγεμόνα, του πλούτου ή της δόξας.

A storefront with ivy - Saint-Paul de Vence, Alpes-Maritimes department, France. (Photo credit: Wikipedia)
A storefront with ivy – Saint-Paul de Vence, Alpes-Maritimes department, France. (Photo credit: Wikipedia)

Στη Νότιο Γαλλία, στην Μεσαιωνική κωμόπολη Saint-Paul de Vence, βρίσκεται η γκαλερί Maeght, όπου τα έργα που έφθασαν εκεί από τα γνωστότερα Μουσεία του κόσμου, εκτίθενται.
Το χωριό, ήσυχο αλλά και τουριστικό ορεινό θέρετρο σε απόσταση αναπνοής από το αεροδρόμιο της Νίκαιας, θα τύχει της κοσμοσυρροής των Γάλλων αλλά και άλλων εθνικοτήτων τουριστών, που θα σπεύσουν να θαυμάσουν τα εκτιθέμενα ζωγραφικά έργα, αλλά και την ομορφιά του τοπίου των Γαλλικών Μεσογειακών Άλπεων. Η κωμόπολη έχει πλούσιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, μιας και ‘κει εκτίθενται σε δρόμους και πλατείες έργα γνωστών Γάλλων γλυπτών (Folon, Tobiasse, César, Niky de Saint-Phalle).
H ευρύτερη περιοχή αποκαλούμενη Γαλλική Ριβιέρα συνορεύει προς Ανατολάς με τη ΒΔ πλευρά της Ιταλίας – εκεί απ’ όπου ξεκινά και η λεγόμενη ταλική Ριβιέρα. Εκεί βρίσκεται και το Eze, ορεινό επίσης χωριό όπου διέμενε προς το τέλος της ζωή του ο Γερμανός φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε.

Καννες (Cannes) – (Μεσογειακες Αλπεις) Saint-Paul-de-Vence

English: Bernard-Henri Lévy at Tel Aviv Univer...
English: Bernard-Henri Lévy at Tel Aviv University. Photo by Itzik Edri. (Photo credit: Wikipedia)

Απόσταγμα ετών ενασχόλισης του —αρχικά με τη Λογοτεχνία κατόπιν με τη Φιλοσοφία και την Πολιτική, κατέληξε στο συμπέρασμα πως μόνο η Ζωγραφική μπορεί να αποδώσει επαρκώς και με ακρίβεια , τα προβλήματα του κόσμου και των κοινωνιών. Αναφέρει χαρακτηριστικά το έργο «Γκουέρνικα» του Πάμπλο Πικάσσο, για το πως αναπαριστά με ακρίβεια μοναδική, όλη τη φρίκη του πολέμου.

Παράλληλα με την έκθεση κυκλοφορεί και το σχετικό βιβλίο του ιδίου, με όλα τα ζωγραφικά έργα μαζί με τη φιλοσοφική τους ερμηνεία. Επίσης: ένα άρθρο του για την Αλήθεια, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 11 Νοεμβρίου τρέχοντος (2013) έτους. Περισσότερα