Έρχομαι από την πραγματικότητα

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture

Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα κέντρο με στριπτήζ. Αυτοκίνητα μεγάλα παρκαρισμένα στο δρόμο, αραιοί διαβάτες ενώ η βροχή έπεφτε σιγανά και μονότονα.

Σ’ ένα τέτοιο μπαρ «The Sewer», έπαιζε και ο τραγουδιστής Σίξτο Ντιάζ Ροντρίγκεζ. Έμπαινες μέσα σ’ ένα σύννεφο καπνού καθώς ερχόσουν πάλι μέσα από ένα σύννεφο ομίχλης που πλανιόταν στην πόλη, σκεπάζοντας τον ποταμό Ντητρόιτ με τους ήχους από τις μαούνες που ανεβοκατέβαιναν, διηγείται ένας που τον γνώριζε. Στο βάθος καθόταν εκείνος με την πλάτη στο κοινό, κρατώντας τη κιθάρα του. Η μουσική του σε συνέπαιρνε, κάθε ήχος που έβγαινε από την κιθάρα του – Ήταν απίστευτο.

rodriguez2capture

Sixto Diaz Rodriguez – Μπροστά από ξενοδοχείο στο Ντητρόιτ

Ο Σίξτο Ροντρίγκεζ υπήρξε αυτοδίδακτος μουσικός. Πάντα στους δρόμους του Ντητρόιτ με το καπέλο του και τις μπότες να περπατάει σκυφτός, την κιθάρα του κρεμασμένη στην πλάτη.
Η πραγματικότητα της πόλης τον απορροφούσε πλήρως, ήθελε αυτά που αισθανόταν να τα βάλει στο χαρτί κι έτσι βγήκαν οι στίχοι της μουσικής του. «Ερχομαι από την πραγματικότητα» ονόμασε ένα άλμπουμ του και αυτή η πραγματικότητα της πόλης του με τα μπαρ, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις φωτεινές νέον επιγραφές, τη δουλειά στα εργοστάσια, τις καμινάδες με τους καπνούς που διασπούσαν την ομίχλη του χειμώνα ήταν κινητήριος δύναμις για τους στίχους του. Το πυκνό χιόνι στους δρόμους και το κρύο, ο κόσμος που έμπαινε στο μπαρ για να ζεσταθεί και να πιει μια μπίρα να ξεχάσει τα προβλήματα του, την έλειψη της δουλειάς από την οποία μπορεί να υπέφερε…
Ένας κόσμος πραγματικός αλλά ξεχασμένος από την υπόλοιπη ευημερούσα κοινωνία, ήταν εκείνη την εποχή κι ο εργατόκοσμος του Ντητρόιτ. Εκεί ανήκε και ο Ροντρίγκεζ – με προγόνους Μεξικάνους που ήρθαν στην Αμερική για κάτι καλύτερο.


Ο ίδιος γεννήθηκε στο Ντητρόιτ του Μίτσιγκαν. Για ένα διάστημα δούλεψε εκτός από τις οικοδομές και άλλες χειρονακτικές εργασίες και στο εργοστάσιο της Κάντιλακ. Όμως παράλληλα, ο Σίχτο Ντιάζ Ροντρίγκεζ πήγαινε και στο πανεμπιστήμιο του Wayne όπου και τελείωσε το 1981 παίρνοντας δίπλωμα της Φιλοσοφίας.

Στο ίδιο Ρεύμα της Αμφισβήτησης Στις ΗΠΑ οι δίσκοι δεν πήγαν και πολύ καλά όμως (ποιος ξέρει γιατί; Μήπως γιατί προωθούσαν την ίδια εποχή, τον Bob Dylan – κιθαρίστας κι αυτός, με τον οποίον είχαν το ίδιο στυλ και μουσικής και φωνής) … Εκείνον πάντως ποτέ δεν τον ενδιέφερε να αναγνωρισθεί, να κάνει χρήματα ή να βρει τη δόξα. Συνέχισε μόνος με την κιθάρα του, το καπελάκι, τα μαύρα γυαλιά να παίζει στα μπαρ του Ντητρόιτ. Η δουλειά που δήλωνε ως κύρια, ήταν χειροτέχνης στο κλάδο των κατασκευών – επσκευών κτιρίων. Όταν ρωτήθηκε από το δημοσιογράφο τι δουλειά έκανε, είχε απαντήσει «Μ’ αρέσει η χειρονακτική εργασία, οι οικοδομές, το χτίσιμο, το καθάρισμα από τις κατεδαφίσεις«. Δεν τον ενδιέφερε να αγκυροβολήσει στα πλούτη και τη δόξα.

rodriguezbancapture

Sixto Diaz Rodriguez – Στα σκαλιά του σπιτιού του

«Εκείνη την εποχή στο Ντητρόιτ ζούσαμε σε απίστευτες συνθήκες. Αλλάξαμε σπίτι και 25 φορές. Αυτά δεν ήταν σπίτια κανονικά – ένα μέρος για να κοιμηθείς ήταν!» εξομολογείται μία από τις κόρες του.
Συνεχίζοντας: «Ποτέ δεν τον ενδιέφερε να κάνει χρήματα. Ούτε οι ανέσεις ούτε η φήμη και η δόξα«.

Νότιος Αφρική Στο Γιοχάνεσμπουργκ αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως το Κέηπ Τάουν, είχε γίνει γνωστός εντελώς τυχαία: κάποια κοπέλα είχε μαζί της ένα δισκάκι με το άλμπουμ του «Cold Fact». Κάποιοι το άκουσαν, το αντέγραψαν γιατί τους άρεσε, κι έτσι κυκλοφόρησε σε πολλά αντίτυπα.


Όταν πήγανε στο Γιοχάνεσμπουργκ – όπου ήδη είχε γίνει πολύ γνωστός, για συναυλίες, ήταν σαν να ξαναζούσε ο Έλβις στη σκηνή: τέτοια ήταν η υποδοχή, τόσο θερμή – που το χειροκρότημα πριν ξεκινήσει να παίζει, διαρκούσε και 15 λεπτά. Πήρε την κιθάρα και άρχισε να τραγουδάει και κάτω το νεανικό ακροατήριο παραληρούσε από ενθουσιασμό.
Καθώς συνέχιζε με τον «Sugar Man«, οι στίχοι, το παίξιμο της κιθάρας, η μουσική, συνέπαιρναν ένα κοινό που επικοινωνούσε μαζί του με έναν γνήσιο παλμό σα να τον ήξερε από χρόνια.

Όμως εκείνον σα να μην τον είχε αλλάξει σε τίποτε η επιτυχία. Καθώς συνεχίζει η κόρη του:Το βράδυ καθώς έμεναν στα καλύτερα ξενοδοχεία παρ’ όλα τα ωραία κρεβάτια, εκείνος κοιμόταν στον καναπέ:  «δεν θέλω να βάλω άλλον στον κόπο να μου φτιάξει το κρεβάτι» έλεγε. Τόσο απλός και σεμνός ήταν ο πατέρας μου.
O Σίξτο Ροντρίγκεζ δεν έψαχνε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που αλήθεια ήταν: Ένας απλός άνθρωπος που ερχόταν από την πραγματικότητα.

Η ζωή του Sixto Diaz Rodriguez έγινε γνωστή από την ταινία ντοκυμαντέρ «Searching for the Sugar man» (Ψάχνοντας τον Sugar Man) —Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012, του Σουηδού (δυστυχώς, όχι πια εν ζωή) Malik Bendjelloul.

Ένα αξέχαστο τρίο

rebetikotrio

Χρηστάκης, Σωτηρία Μπέλλου, Γιώργος Μητσάκης

Σωτηρία Μπέλλου, Γιώργος Μητσάκης, Χρηστάκης να που χαμογελούν με περίσσια χάρη στον φακό! Αυτοί έφυγαν στους ουρανούς πια, όμως η συνεισφορά τους στο ελληνικό τραγούδι και δη το ρεμπέτικο παραμένει ακατάλυτη. Τι κι αν βγουν δεκάδες άλλοι τραγουδιστές σε τίποτα δεν μπορούν να επισκιάσουν ένα άστρο που στη λαμπρότητα της λάμψης του τύλιξε με ζεστασιά και ελπίδα ό,τι ήταν κάτω από τις ακτίνες του.

Σαν βρεθείς εκεί όπου παίζουν τα μπαγλαμαδάκια ξεχνάς τα πάντα κάτω από τους ήχους μιας μουσικής – που έχοντας αποτινάξει όλα τα επίπλαστα του κόσμου αυτού παραμένει αγνή και γνήσια σαν το χαμόγελο αυτών που πίστεψαν σ’ αυτό που έκαναν όχι για να βγάλουν χρήματα ή να αποκτήσουν φήμη αλλά για να αφουγκραστούν τους κτύπους της καρδιάς τους, τον ήχο της, να μεταδώσουν τα μεράκια τους, να τα μοιραστούν απλόχερα. Αξέχαστοι τραγουδιστές, μια νεότητα αφιερωμένη στο τραγούδι, μια ορμή νεανική αφιερωμένη στην Ελλάδα και στους Έλληνες.

Όταν παίζουν τα μπαγλαμαδάκια…

«Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια παίζουν τα μπαγλαμαδάκια Καλέ παίζουν τα μπαγλαμαδάκια μάνα μου αχ! …τι μεράκια Μάνα μου αχ! …τι μεράκια παίζουνε τα μπαγλαμαδάκια.
Όταν ακούω μπαγλαμάδες όταν ακούω μπαγλαμάδες Καλέ όταν ακούω μπαγλαμάδες έξω φτώχεια και νταλκάδες
Έξω φτώχεια και νταλκάδες όταν ακούω μπαγλαμάδες. Μιά σταλίτσα οργανάκι μιά σταλίτσα οργανάκι Καλέ μιά σταλίτσα οργανάκι πως με φέρνει στο μεράκι Πως με φέρνει στο μεράκι μιά σταλίτσα οργανάκι.»

Ο Χρηστάκης στα Δειλινά

christakis

Χρηστάκης (Κωνσταντινούπολη 1924 – Καβάλα 1991) – Δεν είσαι εντάξει

Ο Χρήστος Σύρπος ήταν ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Χρηστάκης. Μεγάλες του επιτυχίες υπήρξαν το «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί«, «Έμαθα πως είσαι μάγκας» (στίχοι Στράτος Κουγιουμτζής), «Είναι το κρύο τσουχτερό«, «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ» (στίχοι Στέλιος Ζαφειρίου). Ήταν βέβαιο πως αν πήγαινες στο κέντρο όπου εμφανιζόταν θα περνούσες πολύ ευχάριστα γιατί σαν γνήσιος άνθρωπος της γειτονιάς ήξερε να συμμετέχει στο χώρο και να επικοινωνεί με τον κόσμο – εξ ου και το προσωνύμιο του Χρηστάκης, ο δικός μας άνθρωπος, ο καλός μας φίλος. Το κέφι άναβε πάντα στα τραπέζια όπου ο κόσμος έχοντας τελειώσει το φαγητό έπινε σιγά σιγά το κρασί του και όλο ακουγόταν «Να μου ζήσεις Χρηστάκη!«.

Σύντομο Βιογραφικό

christakis3

Χρηστάκης – Θα ζήσω ελεύθερο πουλί

Ο Χρήστος Σύρπος γεννήθηκε κι αυτός στην Κωνσταντινούπολη (1924) όπως ο ομότεχνος του Γιώργος Μητσάκης. Αργότερα μετοίκησαν οικογενειακώς και σαν τόπο εγκατάστασης επέλεξαν τη Δράμα. Στην αρχή δούλευε ως υδραυλικός αλλά αφού γνώρισε τον ρεμπέτη Κώστα Καπλάνη μπήκε στο λαϊκό τραγούδι.

Για 17 χρόνια (1950-1967) ήταν δεύτερη φωνή, παίζοντας κιθάρα και μπαγλαμαδάκι, πλάι σε μεγάλα ονόματα της εποχής, Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, κ.ά. διάστημα που του επέτρεψε να κερδίζει κάποια χρήματα και να επιβιώνει στο χώρο.

christakis2

Χρηστάκης – Να χαρείς τα μάτια σου καλέ

Τα χρόνια της επιτυχίας

Το 1967 ήταν η χρονιά που εμφανίστηκε μόνος στην πίστα γι’ αυτό και τον έχουν συνδέσει με τη δικτατορία καθώς έγινε τότε γνωστός σαν επικεφαλής τραγουδιστής, στο σχήμα του κέντρου όπως στα γνωστά Δειλινά της παραλιακής οδού της Γλυφάδας. Τα Δειλινά γνώρισαν μεγάλες δόξες στην εποχή του. Το κέντρο ήταν από τα καλύτερα του είδους και πήγαιναν γνωστοί της αθηναϊκής νύχτας αλλά και απλοί άνθρωποι ν’ ακούσουν το περίφημο «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί», το «Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια» και τις άλλες επιτυχίες του.

Μετά τη μεταπολίτευση έπεσε σε αφάνεια: τότε κυριάρχησε το πολιτικό τραγούδι και το ελαφρολαϊκό. Επέστρεψε στη Βόρεια Ελλάδα, στην Καβάλα, όπου τραγουδούσε για τα προς το ζην απλώς, σε ένα μαγαζί της πόλης. Η εποχή των μεγάλων πιστών είχε παρέλθει οριστικά. Στην Καβάλα τον βρήκε και το τέλος της ζωής του (1981) μέσα στο ΙΚΑ από εγκεφαλικό.

πληροφορίες: sansimera.gr, elwikipedia.org

Σταφύλι

Η Άμπελος

ambeloscapture

Οίνος – Άμπελος: Απόσταγμα ύλης και πνεύματος. Ελάχιστο αντίδωρο ελληνικής παράδοσης

Πέντε είδη κρασιών από ποικιλίες σταφυλιών περιοχών της Ελλάδας γίνονται γραμματόσημα, κατόπιν ετικέτες κρασιών με ονομασία προέλευσης: Ξινόμαυρο, Ρομπόλα, Ασσύρτικο, Μοσχοφίλερο, Αγιωργίτικο με κατά την ίδια σειρά περιοχές καλλιέργειας και τρύγου: Νάουσα Μακεδονία, Κεφαλλονιά Ιόνιοι νήσοι, Σαντορίνη Νότιες Κυκλάδες, Μαντινεία, Νεμέα Πελοπόννησος —προς χάριν των φιλοτελιστών κατ’ αρχήν ΕΛΤΑ 2005, που σε συνεργασία με την εταιρεία ΙΝΟ (εμφιάλωση Θήβα) κυκλοφόρησε τη σειρά των αντίστοιχων κρασιών – τα οποία πωλούνταν εκείνη την εποχή σε μικρή συλλεκτική σειρά εκ πέντε κρασιών. (Κέντρο Φιλοτελισμού Βύσσης 2 & Αιόλου, Αθήνα).

ambelos2capture

garoufaliscapture

Χρήστος Γαφουφαλής – Ζωγράφος σειράς Άμπελος

Τα έργα που κοσμούν τα γραμματόσημα είναι του Αγρινιώτη ζωγράφου Χρήστου Γαρουφαλή που σε συνεργασία με τα ΕΛΤΑ ζωγράφισε τη σειρά «Άμπελος – Οίνος» των πέντε γραμματοσήμων που βγήκε το 2005.

Σε μια εποχή αντι-ζωγραφική, και μάλλον αλλιώτικη από τον υπερ-πολιτισμό δεν ξέρω τι μπορεί να ενδιαφέρουν σκέψεις περί ζωγραφικής.

Όσο άλλοι κυνηγούν τις «υπερ-αξίες» και άλλοι γνώσεις χωρίς επίγνωση τόσο αυτή θα ξεφεύγει σε εσωτερικές διαδρομές που οδηγούν στην «αποκάλυψη».

Το έργο τέχνης θα παραμένει μέσον επικοινωνίας μεταξύ δημιουργού – θεατή μια διαρκής απόπειρα συνομιλίας «εν σιγή». Μια απόπειρα διατηρώντας την πραγματικότητα, να εκφράσω τ’ ανέκφραστα… μήπως η «ανάγκη επικοινωνίας» μετουσιωθεί σε αντίσταση βλέμματος για τη σύγχρονη όραση μας, σε «αφύπνιση μνήμης» για το αύριο γράφει ο ζωγράφος τον Μάιο του 2005.

Αυτή είναι η ιστορία για πέντε ξεχασμένα μπουκαλάκια σ’ ένα ράφι της κουζίνας που είπα να ξεσκονίσω χθες… Σημείο αναφοράς τους μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας πριν κάποια χρόνια… !

Επεξεργασία, από αρχική πηγή thoasaitolos.gr

Πήδημα στο κενό

Εντοπίστηκαν οστά των καταδρομέων του Noratlas

Κύπρος, Ιούλιος 1974: Τουρκική εισβολή – Έπεσε η «αυλαία» για έναν ηρωϊκό καταδρομέα: Αντάμα με τους συντρόφους του ο Θανάσης Ζαφειρίου

katadromeisCyprusCapture

28 Έλληνες καταδρομείς και 4 μέλη του πληρώματος

Όλα έγιναν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η άτρακτος, διάτρητη από τα αντιαεροπορικά βλήματα, είχε γεμίσει καπνούς. Φλόγες ξεπηδούσαν τους κινητήρες του αεροπλάνου, και οι κραυγές των χτυπημένων συμπολεμιστών έκαναν εφιαλτική την ατμόσφαιρα.

Το βαρύ NORATLAS κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς το λόφο, και τη συντριβή, και ο καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου, όρθιος στην πόρτα της ατράκτου, έπρεπε να “αποφασίσει” με ποιον τρόπο θα πεθάνει: κάρβουνο στα φλεγόμενα συντρίμμια του αεροπλάνου ή κομματιασμένος στο έδαφος από μια βουτιά στο κενό.

Πολυτέλεια να σκεφθεί και να αποφασίσει δεν είχε φυσικά, καθώς έβλεπε με τρόμο το έδαφος να ‘ρχεται κατά πάνω του και το αεροσκάφος ασυγκράτητο να σπεύδει να συναντήσει τη βραχώδη πλαγιά “καταπίνοντας” με ανατριχιαστική “βουλιμία” τα τελευταία μέτρα που χώριζαν τον ουρανό από τη γη. Και τους τριάντα τρεις επιβαίνοντες από τον θάνατο.

Το ένστικτο, αυτό που στις πιο κρίσιμες στιγμές οδηγεί τον άνθρωπο, του “είπε”: πήδα! Και το έκανε. Έκτοτε δεν θυμάται τίποτα. Δεν άκουσε τον τρομερό χτύπο από την πρόσκρουση και συντριβή, δεν είδε τα πτώματα των συμπολεμιστών του να εκτινάσσονται, ούτε τις φλόγες που τύλιξαν ένα μέρος του αεροπλάνου. Ξύπνησε πολλές μέρες αργότερα σε κάποιο νοσοκομείο, αλλά και πάλι είχε ένα τεράστιο κενό στη μνήμη του.

katadromeisCyprus2Capture

Καταδρομείς της Αεροπορίας εν ώρα σχόλης

Ως εκ θαύματος ο Θανάσης Ζαφειρίου θα επιζήσει, μόνος αυτός. Οι άλλοι, είκοσι οχτώ Έλληνες καταδρομείς και τέσσερα μέλη του πληρώματος, εκ των οποίων οι δυο πιλότοι, θα βρουν ακαριαίο θάνατο κατά την συντριβή.

Θα χρειαστεί όμως πολύς καιρός και η βοήθεια γιατρών και άλλων ειδικών για να “συναρμολογήσει” στη μνήμη του ο τυχερός -πώς αλλιώς να τον χαρακτηρίσει κανείς;- καταδρομέας από τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης τα συντρίμμια αυτής της τραγωδίας, η οποία θα τον ακολουθήσει, όχι με τον καλύτερο τρόπο, στην μετέπειτα ζωή του.

Ήταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου του 1974, όταν δεκαπέντε μεταγωγικά στρατιωτικά αεροσκάφη NORATLAS απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Σούδας με προορισμό τη φλεγόμενη Κύπρο.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής προωθούνταν προς τα ενδότερα της νήσου και η στρατιωτική χούντα της Αθήνας αποφάσισε σε να στείλει δυνάμεις καταδρομών για να υπερασπιστούν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Στην επιχείρηση δόθηκε η κωδική ονομασία ΝΙΚΗ και εντολή να πετούν με “σιγή ασυρμάτου”, απόλυτης σιωπής δηλαδή, ενώ με το που απογειώθηκαν τα αεροσκάφη μεταφέροντας περισσότερους από τετρακόσιους καταδρομείς, από το αρχηγείο αεροπορίας στην Αθήνα εστάλη στην εθνοφρουρά στην Κύπρο κωδικοποιημένο μήνυμα ότι “έρχονται δεκαπέντε πορτοκάλια”.

Φτάνοντας στην Λευκωσία το σμήνος, και ξεκινώντας τη διαδικασία προσέγγισης και προσγείωσης, διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν ενημερωθεί όλες οι φρουρές για το σχέδιο, με αποτέλεσμα να υποδεχθούν τα αεροσκάφη με πολυβολισμούς.

Τα δυο πρώτα NORATLAS θα καταφέρουν να προσγειωθούν, το τρίτο, όμως, στο οποίο επέβαινε και ο Ζαφειρίου, θα δεχθεί συντριπτικά πλήγματα και ακυβέρνητο θα καρφωθεί και θα συντριβεί στο λόφο της Μακεδονίτισσας, λίγα χιλιόμετρα από τον διάδρομο προσγείωσης.

Με περιπετειώδη τρόπο θα καταφέρουν να προσγειωθούν και τα υπόλοιπα NORATLAS, η τραγωδία όμως της κατάρριψης θα σφραγίσει την ηρωική προσπάθεια των Κυπρίων και Ελλήνων στρατιωτών να αποκρούσουν τους εισβολείς.

Εκσκαφείς και μπουλντόζες επιχωμάτωσαν τα συντρίμμια του αεροσκάφους, στα οποία βρίσκονταν θαμμένοι και οι σοροί των Ελλήνων στρατιωτών, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος έκρηξης των πυρομαχικών που μετέφερε στην άτρακτό του.

Χρειάστηκε να περάσουν σαράντα ένα χρόνια και να καταβληθούν ιδιαίτερα προσεκτικές προσπάθειες, ώστε να ανασκαφούν τα συντρίμμια και να ανασυρθούν τα ανθρώπινα οστά.

Η όλη διαδικασία, που περιλάμβανε ταυτοποίηση και ενταφιασμό με μεγάλες τιμές, στον παρακείμενο Τύμβο της Μακεδονίτισσας, ολοκληρώθηκε τον περασμένο Ιούνιο.

Η αυλαία της τραγικής αυτής υπόθεσης θα πέσει, προχθες το βράδυ, με τον θάνατο στο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλευόταν, του μοναδικού επιζήσαντα, καταδρομέα Θανάση Ζαφειρίου.

Από mignatiou.com

Γιώργος Μητσάκης – Ο δάσκαλος

mitsakisCapture

Γιώργος Μητσάκης Κωνσταντινούπολη 1921 – Αθήνα 1993

Όταν καπνίζει ο λουλάς *- Αυτό το τραγούδι δεν είναι όπως θα περίμενε κανείς του Βασίλη Τσιτσάνη καθώς είναι γνωστά τραγούδια του με ανάλογο «μάγκικο» περιεχόμενο. Είναι του – πιο πίσω στη λίστα των ρεμπετών συνθετών, ευρισκόμενου Γιώργου Μητσάκη. Το άκουσα σε μια μουσική εκπομπή της Ε.Τ. από έναν σύγχρονο τραγουδιστή. Ήταν μια εκπομπή αφιερωμένη στις παλιές ελληνικές ταινίες και είχε μαζί του ο παρουσιαστής αρκετούς από αυτούς και δη το Γιάννη Βόγλη πριν μας αφήσει. Ήταν η Μάρθα Καραγιάννη, η Άννα Φόνσου, η τραγουδίστρια Ελένη Ροδά, ο Φώτης Μεταξόπουλος που σηκώθηκε και χόρεψε ένα πολύ ωραίο χασάπικο! Κάποια στιγμή στη συζήτηση είπε πολύ εύστοχα «Εγώ δεν μετρώ τα χρόνια από τα 45. Τόσο είμαι και θα είμαι για πάντα».

Λοιπόν ένας τραγουδιστής από τη συντροφιά αυτή τραγούδησε το «Όταν καπνίζει ο λουλάς«. Στη συντροφιά έγινε ένα θαύμα: ένα φως είχε φωτίσει τα πρόσωπα όλων με ακτίνες χαράς και συμμετοχής στο θέμα του τραγουδιού. Αλήθεια έτσι συμβαίνει: ποιος ακούγοντας το τραγούδι αυτό καπνίζει λουλά – μπορεί και να μη ξέρει τι θα πει η λέξη αυτή. Όμως η διάνοια η καλλιτεχνική του Γιώργου Μητσάκη το έκανε κοινωνό σε όλους – ένα θέμα που δεν έχει σχέση με κανέναν κι όμως όλοι ταυτίζονται με αυτό. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η ιδιότητα μιας ιδιοφυίας Να σε κάνει συμμέτοχο χωρίς όρους και αναστολές στη φαντασίωση ή στην εμπειρία της! Να παραδίδεσαι στο ταλέντο της! – ανάλογα βέβαια στον τομέα που βρίσκεται πάντα!

Ο Γιώργος Μητσάκης ήρθε από πολύ μικρός στην Ελλάδα, 14 ετών. Αρχικά η οικογένεια του εγαταστάθηκε στην Καβάλα – το 1935, κατόπιν μετεγκαστάθηκαν σ’ ένα χωριό κοντά στο Βόλο. Εκεί πρωτοήρθε σε επαφή με το λαϊκό τραγούδι. Στη Θεσσαλονίκη αργότερα γνωρίζεται με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Το 1939 κατεβαίνει στην Αθήνα για να εγκατασταθεί στον Πειραιά τον οποίον και αγάπησε. «Έδινα την ερώτηση κι αμέσως την απάντηση» λέει, «παίζαμε για τους απλούς, λαϊκούς ανθρώπους» κι όταν κάποιος μου φώναζε «Μητσάκη, δάσκαλε παίξε και κανα βασανισμένο» «έπιανα αμέσως το τραγούδι: «απόψε άρχισε να βρέχει κι ο νους μου σε σένα πάλι τρέχει». Μπαγλαμά τότε έπαιζε μαζί μας και ο τυφλός Στέλιος Χρυσίνης.

*λουλάς = ναργιλές, αργιλές (τούρκικη λέξη)

Το εστιατόριο στο δάσος

Ένα εξοχικό εστιατόριο είναι ό,τι πρέπει για να ξαποστάσεις από μια βόλτα στην εξοχή – αν είναι χειμώνας θα βρεις το δάσος χιονισμένο, αν είναι καλοκαίρι τα δένδρα μέσα στα φουντωμένα φυλλώματα, τους ήχους από τα πουλιά, τα αρώματα από τα φυτά καθώς οι αχτίδες του ήλιου θα λάμπουν ανάμεσα στο κορφές τους. Όμως το βράδυ, πάντα θα λαμπιρίζουν τα φώτα της εισόδου στο οίκημα όπου στεγάζει το παραμυθένιο εστιατόριο και σένα σαν τη Κοκκινοσκουφίτσα, αντί για το λύκο, θα σε υποδεχτεί η πολυπόθητη ξύλινη πόρτα που θα διασχίσεις αν ήσουν τυχερός, για να βρεθείς εκεί όπου διεθνείς τερψιλαρύγγιοι, μέσα από τα άδυτα των επωνύμων γεύσεων ευφραίνονται!

Το εστιατόριο στο δάσος

Earlton-restauCaptureΣε απόσταση 100 μιλίων από την καρδιά της Νέας Υόρκης – το Μανχάταν, προς βορρά, στο Earlton – μια αγροτική περιοχή, σ’ έναν καταπράσινο κήπο φάρμα, ορθώνεται η ξύλινη σιλουέτα με την επικλινή στέγη, του εστιατορίου Damon Baehrel όπου για να δειπνήσεις θα χρειαστεί να μπεις οπωσδήποτε σε λίστα αναμονής.

Το ξύλινο οίκημα στεγάζει την επιχείρηση όπου στο ισόγειο είναι το εστιατόριο και η κουζίνα: εκεί κατασκευάζονται τα εδέσματα – όλα με υλικά που καλλιεργούνται μέσα στο αγρόκτημα: από τα αρωματικά χόρτα ως το φίνο απεριτίφ. Ό,τι χρησιμοποιείται στην κουζίνα καλλιεργείται στο αγρόκτημα: αυτή είναι η φιλοσοφία του εστιατορίου. Στο υπόγειο το κελάρι και η κάβα ενώ η κατοικία των ιδιοκτητών του εστιατορίου, δηλαδή του chef Damon Baehrel, στον επάνω όροφο.
EarltonChefCaptureΛοιπόν σε αυτό το εστιατόριο όλα ετομάζονται από τα χέρια του Damon Baehrel ο οποίος διηγείται πως από μικρός είχε την έντονη μανία να ρωτάει για ό,τι εφύετο τη μητέρα του – αγάπη για τη φύση και τα προϊόντα της που αργότερα τον οδήγησε να αγοράσουν με τη μνηστή του μια έκταση όπου είχαν την ιδέα να κτίσουν το ξύλινο οίκημα όπου θα στεγάζαν το μελλοντικό τους εστιατόριο: Εκεί θα παρασκεύαζαν τα προσφερόμενα φαγητά αποκλειστικά με υλικά από το αγρόκτημα που θα δημιουργούσαν ανάμεσα στα πολυετή δένδρα και την πλούσια βλάστηση της δασώδους έκτασης.

Λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του ’80 (1989) άρχισε να λειτουργεί το εστιατόριο «Damon Baehrel» και γρήγορα η φήμη του εξαπλώθηκε. Η καινοτόμος ιδέα εκτός από την τοποθεσία του μέσα σ’ ένα δάσος, είναι πως δεν ετοιμάζεται τίποτα σε κατσαρόλες ή τηγάνια αλλά σε πέτρινες πλάκες και ξύλινες ειδικά διαμορφωμένες επιφάνειες, που τοποθετούνται απ’ ευθείας στη φωτιά. Σερβίρονται δε επάνω σε φέτες από μεγάλους κορμούς δένδρων εν είδει πιάτου! ή στις ίδιες πάνω στις οποίες ψήθηκαν.

Του κόσμου τα παράξενα

Η φήμη του έφθασε σε τέτοιο σημείο που σήμερα, όλοι οι παροικούντες τη Νέα Υόρκη, θέλουν να σπεύσουν να δοκιμάσουν τα φαγητά που σερβίριονται εκεί – ώσπου κάποια στιγμή η λίστα αναμονής έφθασε τα δέκα χρόνια! Στο βιβλίο κρατήσεων του εστιατορίου υπήρχε σελίδα που έφθανε ως το έτος 2025! Αυτό βέβαια ήταν μια εικονική πραγματικότητα (virtual reality) που δημιουργήθηκε από μια ζήτηση που εκτοξεύθηκε σε 10.000 κρατήσεις ξαφνικά, όταν ένα περιοδικό γεύσης έγραψε μια εγκωμιαστική κριτική. Υποτίθεται πως αυτός ο αριθμός των κρατήσεων, έκτοτε αποκρυσταλώθηκε σε κάποια πιο λογικά πλαίσια…!

Η τιμή για μενού πέντε πιάτων, είναι αρκετά τσουχτερή από 300 έως 370 $ το άτομο. Αλλά τι είναι αυτό μπροστά στο διάστημα που θα περάσει ώσπου να πληρώσεις! Τι να υποθέσει κανείς; Πως στις ΗΠΑ συμβαίνουν όλα τα περίεργα; Τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό: Η τύχη είναι με το μέρος αυτών που τολμούν! Αλλά και που εξερευνούν, αλλά και που εργάζονται σκληρά για έναν στόχο! Πάντως όσοι έχουν εγγραφεί στη λίστα – αν είναι τυχεροί και ακυρωθεί κάποια κράτηση ή αδειάσει κάποιο τραπέζι νωρίτερα, τους παίρνουν τηλέφωνο να σπεύσουν!

Ο Damon Baehrel chef του ομώνυμου ιδιόκτητου εστιατορίου – αυτή του την αγάπη για τη φύση που θα έφερνε τέτοια απίστευτη επιτυχία, θα την περίμενε ποτέ;

Αρχική δημοσίευση / προσαρμογή e-daily.gr
Σχετικά: Πως να κλείσετε τραπέζι στου Damon Baehrel

Συνδιάσκεψη του Νταβός

Η συνδιάσκεψη του Νταβός στην Ελβετία είναι ένα παγκόσμιο ετήσιο οικονομικό Φόρουμ. Εκεί μαζεύονται κάθε χρόνο στις χιονισμένες πλαγιές του χειμερινού χιονισμένου θερέτρου οι υπουργοί οικονομικών και οι πρωθυπουργοί των χωρών αφ’ ενός της ευρωζώνης για να συζητήσουν τα οικονομικά των χωρών που απαρτίζουν την ευρωζώνη και των πέριξ αυτής ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και των υπολοίπων παγκοσμίως, ισχυρών οικονομιών αφ’ ετέρου.

It’s the economy stupid! (Bill Clinton – Wolfgang Schäuble)
tsipras-DavosCapture

Αλέξης Τσίπρας – Νταβός Συνδιάσκεψη Ιανουάριος 2016

Αισθητή ήταν η παρουσία της Ελλάδας μέσω του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα που καθήμενος στο ίδιο πάνελ με τον Βόλφγκαγκ Σόιμπλε αντήλλαξαν ιδεολογικά πυρά στην Συνδιάσκεψη του Νταβός.

Κάποια στιγμή ο Σόιμπλε τόνισε πως «είναι θέμα το πως εφαρμόζεις τα μέτρα χαζέ!» υπερβάλλοντας, στο ζήλο του να τονίσει τη σπουδαιότητα των «μεταρρυθμίσεων» – παραφράζοντας κατά τι, τη γνωστή φράση του Κλίντον κατά τον προεκλογικό του αγώνα: It’s the economy stupid!. Ειρήσθω εν παρόδω πως σ’ αυτή τη φράση στηρίχτηκε η καμπάνια και ήταν ένας από τους τρεις άξονες της προεκλογικής εκστρατείας του Bill Clinton ενάντια στην οικονομική πολιτική του George Bush.

Εν πάση περιπτώσει ήταν καθαρά ένας ιδεολογικός διάλογος χωρίς τίποτε καινούργιο να κομίζει στο γνωστό δίπτυχο λιτότητα – χρέος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Στο θέμα ενός προγράμματος βοηθείας (τύπου «σχέδιο Μάρσαλ»), ο Σόιμπλε – αρχιτέκτων της ευρωζώνης, τόνισε πως μπορεί να δοθεί αλλά σε χώρες που βρίσκονται έξω από την ευρωζώνη. Για τις χώρες εντός, είναι απαραίτητο το πρόγραμμα – έτσι όπως εκπονείται και ελέγχεται από την τρόικα – γιατί δεν υπάρχει άλλος μηχανισμός ελέγχου εντός της ευρωζώνης για την διασφάλιση των κονδυλίων αρωγής που εγκρίνονται από τα Κοινοβούλια των κρατών-μελών, προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.

SchäubleCapture

Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – Νταβός Συνδιάσκεψη Ιανουάριος  2016

«Καρφιά και υπονοούμενα αντάλλαξαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατά τη διάρκεια συζήτησης για το μέλλον της Ευρώπης στο Νταβός με τη συμμετοχή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, του Γάλλου πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς, του πρωθυπουργού της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε. Ο έλληνας πρωθυπουργός ζήτησε περισσότερη αλληλεγγύη και περισσότερη Ευρώπη, άφησε αιχμές για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα και είπε με νόημα ότι εύχεται οι διαφωνίες μεταξύ των Θεσμών να μην οδηγήσουν σε καθυστερήσεις, τασσόμενος κατά μιας νέας μείωσης των συντάξεων.

Αναφερόμενος τόσο στην ελληνική περίπτωση όσο και στην προσφυγική κρίση και την άρνηση χωρών να εφαρμόζουν τα συμφωνηθέντα, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών προχώρησε σε μια παράφραση της γνωστής φράσης, προκαλώντας αίσθηση: It’s the implementation idiot! Είναι η εφαρμογή που έχει σημασία!»

πηγή: συντάκτης άρθρου και thetoc.gr Ολόκληρο το σκηνικό του πάνελ με τους φραστικούς διαξιφισμούς εδώ

Η Συβαρίς

syvarisCapture

Δίδραχμο – Νόμισμα της ελληνικής αρχαιότητας της πόλεως Συβαρίς

Η Συβαρίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη αποικία της Κάτω Ιταλίας – μια από τις γνωστές τρεις αρχαίες ελληνικές αποικίες: Κρότων, Τάρας, Συβαρίς. Οι κάτοικοι της επεδίδοντο στις διασκεδάσεις και γενικότερα στην τρυφηλή ζωή.  Στο αρχαίο νόμισμα τους το δίδραχμο, εμφανιζόταν χαραγμένη η παχιά αγελάδα. Η υπερβολική πολυτέλεια, η νωχέλεια εξ’ αιτίας της καλοπέρασης και η μαλθακότητα, πέρασαν στην ιστορία ως συβαριτισμός

Η σημερινή της χρήση συνήθως αφορά στη γεύση. Άτομα που είναι λίαν επιρρεπή στις γαστρονομικές απολαύσεις μπορούν να λεχθούν και συβαρίτες:
Ω! στόμα ακόρεστο σαν πιράνχα και συ ουρανίσκε συβαρίτη. Τι γεύση έχει αληθινά η μπανάνα από την Αίγυπτο ή την Κρήτη; Γεύση Α΄ποίηση Νίκος Καζάνας «Εκπλήξεις Φθινόπωρου».
Άλλη ανάλογη έκφραση ηπιότερου νοήματος είναι οι γαλλική bon-viveur – ο καλοζωϊστής. Αυτός που αρέσκεται στην ευζωία, στην καλή ζωή.

sybariticCapture

Sybaritic – Συβαριτικός Άτομο που χαρακτηρίζεται από την έλξη του για πολυτέλεια και αισθησιακή ευχαρίστηση

Πολλοί συγγραφείς μεταχειρίστηκαν το επίθετο συβαρίτης – για να υποδηλώσουν κάποιο άτομο εθισμένο στην απόλαυση και τη καλοζωία:
Ένα ντους βιαστικό αρκετό ήταν για να καθαριστεί αποτελεσματικά, αλλά ένα μπάνιο! Μια συβαριτική εμπειρία να την απολαύσεις. Ηρεμεί την ψυχή, η απόλυτη ξεκούραση που οδηγεί με έναν προσωπικό τρόπο στο ξεκίνημα της μέρας. «Peter Turnbull» Ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο 1998.

Άλλο γνωστό βιβλίο είναι «Η Συβαρίτισσα» 1987, της Λιλής Ζωγράφου (1922-1998). Μια γυναίκα που κυνηγά τις απολαύσεις μέσα σε καιρούς χαλεπούς. Η ηρωίδα της, η Ελένη, αναλαμβάνει να μας μυήσει στο κυνήγι της ελευθερίας και να μας ξεναγήσει στις εμπειρίες που της αποκάλυψε η επίτευξη και η προσήλωση στον ελεύθερο τρόπο ζωής. Επιφορτίζεται, λοιπόν, να υποστηρίξει και να ενσαρκώσει την ανακάλυψη και κατάκτηση της ελευθερίας.

πληροφορίες: diolkos.blogspot.gr – magikokouti.gr – dictionary.com – f-eri-tales.blogspot.gr

Η πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

kordelio-protomagia

Πρωτομαγιά στο Κορδελιό

Απο βραδύς στο Κορδελιό (Karsiyaka), μάζευαν διάφορα λουλούδια, φτιάχνανε στεφάνια και τα κρεμούσαν στην είδοδο του σπιτιού, πάνω από την πόρτα πριν βγει ο ήλιος.

Το πρωί, πάλι πριν βγει ο ήλιος συνήθιζαν να πίνουν γάλα με εφτάζυμο (φτάζυμο) ψωμί. Πίστευαν πως πρέπει την ημέρα αυτή να πιούνε το γάλα πριν βγει ο ήλιος, γιατί αλλιώς θα ψωριάζανε.
Υστερα νωρίς νωρίς, πήγαιναν στα αμπέλια, κόβανε αμπελόφυλλα («γιαπράκια» όπως τα έλεγαν) και κάνανε ντολμαδάκια, που τα μαγείρευαν και τα έτρωγαν επί τόπου. Το Μάη δεν κάνανε γάμους, γιατί έλεγαν πως μόνο οι γαϊδάροι παντρέυονται αυτό το μήνα.

Πηγή: Νίκος Καραράς, Αθήνα 1971 / Αναδημοσίευση mikrasiatis.gr

Το Κορδελιο – προαστιο της Σμυρνης
kordelio-smyrni

Κορδελιό Σμύρνη – Παιδιά και Ψαράδες

Ξεκινώντας από τη βόρεια ακτή του κόλπου της Σμύρνης συναντάμε τη Σκάλα της Μαινεμένης, το μικρό λιμάνι που συνέδεε τη Μαινεμένη με τη Σμύρνη. Λίγα χιλιόμετρα από τη Σκάλα βρισκόταν η Μαινεμένη με περίπου 5300 Έλληνες και συνολικό πληθυσμό 12500 κατοίκων. Στην αγορά της συγκεντρώνονταν τα προϊόντα από τα 45 χωριά της περιοχής.

Στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Σίπυλος υπήρχε το Τσιλί και ανατολικότερα το Κορδελιό (Περαία), ένα από τα πιο πολυπληθή προάστια της Σμύρνης με πληθυσμό, τα χρόνια πριν την Καταστροφή, 30.000 κατοίκους.

Το Κορδελιό πήρε το όνομα του από τη γειτονική μονή Κορδολέοντος του Σιπύλου και ήταν επίσης γνωστό με το τουρκικό Καρσιγιακά. Έως το 1874 στη θέση υπήρχαν μόνο λίγες αγροικίες, αλλά η ανάπτυξή του ήταν ραγδαία. Η συγκοινωνία με τη Σμύρνη γινόταν με σιδηρόδρομο και μικρά ατμόπλοια. Ο σιδηρόδρομος περνούσε από τους σταθμούς Χαλκά Βουνάρ και Αγία Τριάδα πριν φτάσει στο Κορδελιό σε 28 λεπτά (απόσταση 11 χιλιόμετρα).

Το Κορδελιό χωριζόταν σε τέσσερις συνοικίες: Αλλάμπεη, Κορδελιό, Παπά Σκάλα και Τομάζου, ενώ ανατολικότερα τα Πετρωτά και η Αγία Τριάδα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως περίχωρα του Κορδελιού. Τα ελληνικά σχολεία ήταν τέσσερα (αστική σχολή αρρένων και θηλέων εξατάξιος, του Αγίου Ιωάννη και το σχολείο Αντωνιάδου). Το Κορδελιό υπήρξε τόπος αναψυχής και βόλτας για τους Σμυρνιούς. Τα καφενεία «Βενιζέλου», «Βένους», «Εθνικής Αμύνης». «Ολύμπια», το «Σκρά», «Μισέλ», τα ζαχαροπλαστεία Αλή Ριζά και Γούναρη ήταν τα πιο γνωστά, όπως και το ξενοδοχείο «Ολύμπια». Οι Έλληνες είχαν ιδρύσει την αδελφότητα «Αγαθάγγελος».

karatasch

Μελαντία – Προάστιο της Σμύρνης στον ομώνυμο κόλπο (Karatasch)

Στα νοτιοανατολικά πάλι της Σμύρνης, συναντάμε τα προάστια Μελαντία (Καρατάς), Σφακτηρία (Σαλαχανέ), Καλλιθέα (Καραντίνα), Ενόπη (Göztepe), Κοκάργιαλί (Ρεσαδιέ, Μυρακτή), Λίντζια, Μπαλτσόβα, Τσιφλίκι Αγίου Γεωργίου και Ναρλή Ντερέ (στους πρόποδες του όρους Δύο Αδέλφια).

Το Καρατάς είχε τρία σχολεία (ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, αρμενικό και γαλλοισραηλινό) και τον ναυτικό και γυμναστικό σύλλογο «Πέλοψ». Η Καραντίνα είχε ελληνικό κοινοτικό σχολείο και ιδιωτικό (του Χ. Παπαεμμανουήλ), ελληνογαλλική σχολή (του Νικολόπουλου), στρατιωτικό νοσοκομείο και τη λέσχη «Μιραμάρ» στην προκυμαία.

Karsiyaka_Old

Κορδελιό – Karşıyaka Pier (Λιμενοβραχίονας) Παλιότερη φωτογραφία – Σημερινή από απόσταση από Σμύρνη 6 χλμ

Στην Ενόπη (Γκιοστεπέ) υπήρχαν ελληνικό αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, γαλλική σχολή και διεθνής. Στη Σφακτηρία (Σαλαχανέ) ήταν γνωστή στους Σμυρνιούς για το περίφημο «ασανσέρ», τον ανελκυστήρα ύψους 35 μέτρων που οδηγούσε στα υψώματα της περιοχής, όπου και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί υπήρχε ελληνική μικτή σχολή, ισραηλιτική και το εργοστάσιο σησαμέλαιου και ταχινίων του Δ. Ταχιντζή.

Το Σεϊδικιόι (Σεβδικίοϊ, Ιμέριον Ερασινόν), 15 χιλιόμετρα νοτιότερα, συνδεόταν με τη Σμύρνη με σιδηρόδρομο. Είχε πληθυσμό 8000 κατοίκων, από τους οποίους μόνο λίγοι ήταν Τούρκοι. Στο πεντατάξιο αρρεναγωγείο φοιτούσαν 150 μαθητές, στο πεντατάξιο παρθεναγωγείο 120 μαθήτριες και 240 στο νηπιαγωγείο.

πηγή tovoion.com Τα προάστια της Σμύρνης —Σχετικά Άρθρα (2) στο stachi.wordpress.com