Όλα σε καλαμάκι

aggeliko

Όλα σε καλαμάκι…

Τα σουβλάκια ανέκαθεν ήταν εδραιωμένα στην ελληνική κουζίνα. Από τα πρώτα σουβλατζίδικα ήταν εκείνο στην οδό Κορδιγκτώνος στη Πατησίων. Κόσμος περίμενε για τα καλαμάκια, το γύρο, τις πίτες με το τζατζίκι και το κρεμμύδι. Στη πορεία των χρόνων αυτό το έδεσμα εξελίχτηκε, για να φτάσουμε στα σημερινά μοντέρνα σουβλατζίδικα, κεμπαπτζίδικα που μαζεύουν πάντα με την ίδια επιτυχία τον κόσμο. Όμως το να βρεις πραγματικά το καλό σουβλάκι δεν είναι κι εύκολο, καθώς γι’ αυτό χρειάζεται απολύτως καλό και φρέσκο κρέας καθώς και σωστό ψήσιμο στα κάρβουνα.

Αποφάσισα να πάω σε ένα από αυτά στο σπίτι μου κάπως κοντά. Μου το είχαν συστήσει – πως είναι πολύ καλό και με τιμές ανάλογες της προσδοκίας να μη ξοδευτείς. Μ’ αυτό τον προοίμιο ξεκινήσαμε: πράγματι όλα ήταν όπως τα περιμέναμε. Βέβαια το μέρος το βρήκαμε δύσκολα καθώς χαθήκαμε στους κοντινούς δρόμους. Ενώ μας είχαν πει που θα στρίψουμε για να βρούμε το δρόμο περάσαμε το σημείο αυτό ατυχώς, πήγαμε πιο κάτω και μετά το απόλυτο κενό. Πίστευα πως ο δρόμος ήταν κεντρικός αλλά ήταν κάτω από τον κεντρικό – ένας κάθετος μακρύς ήσυχος δρόμος χωρίς καθόλου κίνηση και ελάχιστα φώτα. Εν τέλει τον βρήκαμε και πιάσαμε θέση στο τραπεζάκι του βάθους.

Πράγματι τα κρέατα ήταν πρώτης επιλογής: μοσχάρι, ψαρονέφρι, κοτόπουλο, γαλοπούλα – ήταν σε μεγάλα κομμάτια στο χοντρό καλαμάκι, πολύ ωραία ψημένα και νόστιμα. Η σαλάτα με ψιλοκομμένο λάχανο, μαρούλι, ντομάτα, αγγουράκι, με τυρί ψωμοτύρι (γιαούρτι με τυρί) – τυρί παραδοσιακό πολύ νόστιμο. Οι πατάτες ψιλοκομμένες, οι πίτες λεπτές και τραγανές. Τέλος το κρασί ένα μοσχάτο «Αμβούργου» (παραδοσιακή ποικιλία περιοχής Τυρνάβου) αρωματικό και ελαφρύ, παγωμένο σε ωραίο μπουκάλι με φελλό – κι εδώ πρέπει να τονισθεί πως ήταν ιδιαίτερα ελαφρύ που καθόλου δεν θα σε πείραζε όσο κι αν έπινες ωστόσο εγώ το βρήκα υπέρ του δέοντος ελαφρύ.

Το σουβλάκι ψαρονέφρι που πήρα πάντως, ήταν ιδιαίτερης γεύσης. Είχα να φάω ψαρονέφρι κάποιους αιώνες γιατί δεν τρώω χοιρινό. Πάρα πολύ νόστιμο – και μόνο απ’ αυτό αξίζουν όλοι οι έπαινοι στη διεύθυνση. Η κοπέλα που έπαιρνε την παραγγελία και σέρβιρε ήταν ευγενέστατη, πολύ χαμογελαστή και χαριτόβρυτη. Οι τιμές λογικές στα πλαίσια των 20 ε. το ζευγάρι, που περιλάμβαναν κέρασμα γλυκό. ραβανί στην περίπτωση αυτή. Σημειωτέον πως με ένα μόνο καλαμάκι μπορείς να χορτάσεις!

Αγγελικό το όνομα του μαγαζιού, αγγελικές οι γεύσεις, αγγελική  και τ’ όνομα. Θα ξαναπάμε – πολύ σύντομα πιστεύω.

Advertisements
Κορδελιό

Το καμάρι της Σμύρνης

Προάστια της Σμύρνης – Κορδελιό

kordelio

Κορδελιό (Karşıyaka)

Το Κορδελιό (ή Περαία) (Πέρα μεριά) είναι χτισμένο κατά μήκος της βορινής ακτής του κόλπου της Σμύρνης, απέναντι και βορειοανατολικά από την πόλη αυτή. Απέχει 13 χλμ. από τη Σμύρνη. Η τουρκική ονομασία του παραπέμπει στη γεωγραφική θέση του, αφού Karşıyaka σημαίνει «από την άλλη πλευρά».

Δε διαθέτουμε στοιχεία για την έναρξη κατοίκησης του Κορδελιού. Από τμήμα επιγραφής των Ρωμαϊκών χρόνων, από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που αναφέρει ο Αριστοτέλης Φοντριέρ1 και από τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν σωθεί μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο το μέρος αυτό ήταν κατοικημένο και υπήρχε ιερό λατρείας.2 Ξέρουμε επίσης, από έγγραφα της μονής Λέμβου, ότι το 13ο αιώνα υπήρχε στην περιοχή μία μονή ή τοποθεσία με το όνομα «Κορδολέοντος».3 Κατά την οθωμανική κατάκτηση και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, το μέρος αυτό ήταν ένας κάμπος με ελάχιστες αγροικίες,4 τμήμα των γαιών της οικογένειας Καραοσμάνογλου. Μετά τα Ορλωφικά, στην περιοχή αυτή είχαν εγκατασταθεί λίγες οικογένειες προσφύγων από την Πελοπόννησο, που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του οικισμού του Κορδελιού.

Ανάπτυξη: Η ανάπτυξη του Κορδελιού άρχισε μετά το 1865, όταν εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή Σμύρνης – Κασαμπά,5 και, ακόμα περισσότερο, μετά το 1874, όταν ιδρύθηκε μία αγγλική ναυτική εταιρεία που εκτελούσε τη συγκοινωνία στον κόλπο της Σμύρνης, με δύο βαποράκια.

Το Κορδελιό αναπτύχθηκε σταδιακά στη διάρκεια του τελευταίου τετάρτου του 19ου αιώνα. Από χωριό στο οποίο παραθέριζαν κάποιοι κάτοικοι της Σμύρνης μετατράπηκε σε σημαντικό προάστιο της πόλης, δηλαδή σε τόπο μόνιμης κατοικίας, κάτι που το επέτρεπαν τα μέσα μεταφοράς που υπήρχαν.Οι αγροικίες εξαφανίστηκαν και το Κορδελιό γέμισε με κομψά σπίτια και βίλες· απέκτησε κινηματογράφο, θέατρο, αναγνωστήριο και διάφορες λέσχες.

Η άνθηση του προαστίου αυτού επέτρεψε την ίδρυση μιας δεύτερης ναυτιλιακής εταιρείας το 1880 και μιας τρίτης το 1884, που εκτελούσαν το ίδιο δρομολόγιο στον κόλπο της Σμύρνης. Το τρένο της γραμμής Σμύρνη – Κασαμπάς σταματούσε από τότε και στο εξής τακτικά στο Κορδελιό. Ταυτόχρονα, κατασκευάστηκε ένας παραθαλάσσιος καρόδρομος, που άρχιζε από την προκυμαία της Σμύρνης.

Διοικητικά το Κορδελιό ανήκε στις αρχές του 20ου αιώνα στο βιλαέτι του Αϊδινίου (Σμύρνης), στο μουτεσαριφλίκι Σμύρνης και στο καϊμακαμλίκι Σμύρνης.

Οι κάτοικοι: Για τον αριθμό των κατοίκων του Κορδελιού το 19ο αιώνα διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες, που, επιπλέον, δε συμφωνούν μεταξύ τους. Με τα στοιχεία αυτά μπορούμε όμως να κάνουμε κάποιες εκτιμήσεις.

Με την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση νέας φυσιογνωμίας –το Κορδελιό από χωριό έγινε τόπος μόνιμης κατοικίας– ο πληθυσμός αφενός πολλαπλασιάστηκε, αφετέρου διαφοροποιήθηκε κοινωνικά.

Τη δεκαετία του 1880 οι κάτοικοι του Κορδελιού ήταν περίπου 5.000, από τους οποίους οι μισοί ήταν ελληνορθόδοξοι, το ένα τέταρτο Αρμένιοι και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και μουσουλμάνοι. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός άγγιξε τους 10.000, αλλά η αναλογία μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων φαίνεται ότι έμεινε η ίδια.6 Ο αριθμός των διάφορων τόπων λατρείας του Κορδελιού, την ίδια περίοδο, επιβεβαιώνει την αναλογία του πληθυσμού, με εξαίρεση τους μουσουλμάνους, που είχαν δύο τζαμιά: οι εκκλησίες ήταν οκτώ, εκ των οποίων οι πέντε ήταν ελληνορθόδοξες, οι δύο αρμενικές γρηγοριανές και μία ήταν καθολική.7 Η ίδια αναλογία υπάρχει και στον αριθμό των σχολείων, με εξαίρεση τους Αρμένιους, που δεν είχαν σχολείο, και τους Ευρωπαίους, που είχαν τρία: έτσι, υπήρχαν στο Κορδελιό οκτώ σχολεία, από τα οποία τέσσερα (τρία δημόσια και ένα ιδιωτικό λύκειο) ήταν ελληνικά, ένα οθωμανικό και τρία ευρωπαϊκά.

Στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, στο Κορδελιό κατοικούσαν στην πλειονότητά τους πλούσιοι Σμυρναίοι ή, σε κάθε περίπτωση, οικονομικά εύρωστοι, οι οποίοι αρχικά παραθέριζαν στο Κορδελιό και, όταν τα μέσα συγκοινωνίας άρχισαν να λειτουργούν τακτικά, αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί. Τα ωραία σπίτια τους βρίσκονταν στην παραλία, το ένα δίπλα στο άλλο: στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε διάκριση όσον αφορά τον τόπο κατοικίας των κατοίκων διαφορετικής εθνικότητας και θρησκεύματος. Υπήρχε όμως στο Κορδελιό και μία συνοικία πιο φτωχική, η οποία βρισκόταν κοντά στο σταθμό. Εκεί κατοικούσαν κυρίως οι εργάτες.

Η ελληνική παρουσία: Σχεδόν τα μόνα στοιχεία που διαθέτουμε για την ύπαρξη ελληνορθόδοξης κοινότητας στο Κορδελιό προέρχονται από τις προφορικές μαρτυρίες Μικρασιατών προσφύγων.8 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτές, το Κορδελιό διέθετε ελληνορθόδοξη κοινότητα με δύο ενορίες: την Αγία Άννα και τον Άγιο Ιωάννη. Επικεφαλής κάθε ενορίας ήταν ένας μουχτάρης.

Εκτός από τα τέσσερα σχολεία, στις αρχές του 20ού αιώνα οι περίπου 5.000 Έλληνες κάτοικοι του Κορδελιού διέθεταν δύο φιλεκπαιδευτικές αδελφότητες, την «Πρόοδο» και τον «Αγαθάγγελο», μία λέσχη που διοργάνωνε θεατρικές παραστάσεις, έναν μουσικό όμιλο, το Γυμναστικό και Μουσικό Σύλλογο, τον Πατριωτικό Σύλλογο και δύο αθλητικούς συλλόγους: τον «Κόπανο» και τον «Αίαντα».

«Η περιγραφή της πόλεως Σμύρνης θα ήταν ατελής, εάν δεν εγίνετο λόγος και περί των προαστίων και περιχώρων αυτής», έγραψε ο Σταμάτης Αντωνόπουλος, πρόξενος της Ελλάδας στη Σμύρνη στις αρχές του 20ού αιώνα,10 αναφερόμενος στις συνεχείς επαφές μεταξύ της Σμύρνης και των προαστίων της. Η γνώση της ύπαρξης αυτών των επαφών επιτρέπει να κατανοήσει κανείς την εξέλιξη της Σμύρνης κατά τη διάρκεια όλου του αιώνα. Στο τέλος του 20ού αιώνα, τα λεγόμενα προάστια ανήκαν πια στην ίδια την πόλη, που επεκτάθηκε ραγδαία και έγινε πλέον μία μεγαλούπολη.

ehw.gr

Οι σωστοί συνδυασμοί των τροφών

Συνδυασμοί των τροφών για χάσιμο βάρους ή απλά για σωστή διατροφή

eatingHealthyΗ Νεοϋορκέζα δασκάλα του Πιλάτες Νίκι Κράμερ τρώει κουάκερ. Σκέτο φυσικά. Σε τρεις ώρες ακριβώς θα φάει μία μπανάνα. Δεν θα τα συνδύαζε ποτέ. Όταν βγαίνει παραγγέλνει ψητό σερβιρισμένο με σπανάκι. Είναι απόλυτη σε ό,τι τρώει γιατί σε δυόμισι μήνες κατάφερε να χάσει 6 κιλά χωρίς να πεινάσει. Το σύστημα δεν είναι καινούργιο. Χρονολογείται από το 1920, όταν οι flappers ανακάλυψαν τη Δίαιτα Χέι. Ο γιατρός Γουίλιαμ Χάουαρντ Χέι υποστήριζε ότι η πρωτεΐνη δεν πρέπει να συνδυάζεται με το άμυλο βάσει του επιχειρήματος ότι οι πρωτεΐνες χρειάζονται ένα όξινο περιβάλλον για να χωνευτούν ενώ το άμυλο ένα αλκαλικό.

Όταν τα βάζουμε μαζί στο στομάχι επιβραδύνεται η πέψη οδηγώντας σε αύξηση του βάρους. Όμως η δίαιτα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Τα μπλογκ γράφουν πως η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς και η Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ είναι φαν της. Στη Γαλλία ο εναλλακτικός θεραπευτής Ρόμπερ Μασόν κάνει σεμινάρια για το πόσο σημαντικό είναι να τρώει κανείς τα πιο εύπεπτα γεύματα νωρίς και τα πιο πλούσια αργότερα μέσα στη μέρα. Η make-up artist Λάουρα Μερσιέ είναι οπαδός του και αποδίδει τα κιλά που έχασε στη διακοπή της συνήθειάς της να τρώει φρούτα μετά το φαγητό.

Στο μπεστ σέλερ The Beauty Detox Solution η κλινική διαιτολόγος Κίμπερλι Σνάιντερ εξηγεί γιατί πρέπει να τρώμε το φρούτο με άδειο στομάχι: όταν το τρώμε μετά το φαγητό επιβραδύνεται η πέψη δίνοντάς του χρόνο να κάνει ζυμώσεις και να καταστήσει όξινα τα άλλα φαγητά που φάγαμε. Η οξύτητα αυτή εξουδετερώνει το αλκαλικό pH που είναι απαραίτητο για να χάσει κανείς βάρος.

Η Σνάιντερ παρακινεί επίσης τις διάσημες πελάτισσές της, όπως η Ντρου Μπάριμορ, να ξεκινούν κάθε γεύμα με σαλάτα. «Η σαλάτα πριν από το γεύμα έχει νόημα», λέει ο παθολόγος Ράφαελ Κέλμαν, συγγραφέας της Microbiome Diet. Αν περιέχει λαχανικά όπως πράσο, αγκινάρα και μηλόξιδο τρέφει τα φιλικά βακτήρια που είναι απαραίτητα για τη διάλυση των λιπών. «Με αυτό τον τρόπο προετοιμάζει το έδαφος για καλύτερη πέψη».

Όσο για τη Νίκι Κράμερ, η δοκιμή την έχει πείσει και δεν χρειάζεται περισσότερες αποδείξεις: όταν σταμάτησε το πρόγραμμα ξαναπήρε το μισό βάρος απ’ όσο είχε χάσει. Από τότε κατάλαβε πως οι συνδυασμοί των τροφών «είναι ένα από αυτά τα πράγματα που πρέπει να κάνεις σε όλη σου τη ζωή».

Οι λάθος συνδυασμοί που εμποδίζουν το αδυνάτισμα:

  1. Όχι πρωτεΐνες με άμυλο: Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να συνδυάζετε ψωμί, ρύζι, μακαρόνια ή πατάτες με κρέας, ψάρι και αυγά. Συνοδεύστε κάτι απ’ όλα αυτά με πράσινα φυλλώδη λαχανικά (μαρούλι, σπανάκι) και μη αμυλούχα λαχανικά (σπαράγγια, μπρόκολο).
  2. Όχι ανακάτεμα των πρωτεϊνών: Κάθε πρωτεΐνη έχει διαφορετική πεπτική διαδικασία. Μόνο το γάλα και τα αυγά έχουν την ίδια, οπότε μπορείτε να συνδυάσετε τυρί με αυγά αλλά όχι με κρέας ή ψάρι. Τα διαφορετικά κρεατικά μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους.
  3. Όχι τα φρούτα με το φαγητό: Αν θέλετε να τα συνδυάσετε με πρωτεΐνη, συνοδεύστε τα με ξηρούς καρπούς (σε αναλογία 5 ξηρούς καρπούς προς ένα φρούτο). Μην αναμειγνύετε τα αμυλώδη φρούτα (μπανάνες) με τα όξινα (πορτοκάλια, φράουλες).
  4. Όχι άμυλο με όξινες τροφές: Δηλαδή ξεχάστε τα πρωινά με ένα μπολ δημητριακών (άμυλο) και πορτοκαλάδα (όξινο).
  5. Όχι χωρίς διάστημα ανάμεσα στις διαφορετικές τροφές: Αν θέλετε να φάτε μια τροφή που δεν συνδυάζεται πρέπει να περιμένετε δύο ώρες έπειτα από φρούτο, τρεις έπειτα από άμυλο και τέσσερις έπειτα από πρωτεΐνες.
  6. Όχι στο επιδόρπιο μετά το φαγητό: Επειδή σε κάθε γλυκό συνδυάζονται διάφορες αταίριαστες ομάδες τροφών (π.χ. γάλα με αλεύρι), το επιδόρπιο σταματάει τη διαδικασία της πέψης. Αν πρέπει οπωσδήποτε να ενδώσετε, τουλάχιστον φάτε το μόνο του (ώστε να μην μπλοκάρει και την πέψη των υπόλοιπων τροφών).

tovima.gr/vimadonna

Serenata

Έφυγε και η Σερενάτα

Arleta

Αρλέτα

Η Αρλέτα ερχόταν συχνά στο σπίτι του Φώτη στη Πατησίων. Σπούδαζαν και οι δύο στη ΑΣΚΤ ζωγραφική. Ήταν πολύ αδύνατη, μικροκαμωμένη, με μαλλιά φουντωτά που έπεφταν στο μέτωπο της καλύπτοντας τα μάτια της – δύο αεικίνητα μαύρα μάτια που σε κοίταζαν ωστόσο ντροπαλά. «Σπουδάζει κι αυτή ζωγραφική» έλεγε ο Φώτης «αλλά το πάθος της είναι η μουσική – η κιθάρα». Πολλές φορές δίπλα της στα πόδια της πολυθρόνας, έστεκε η κιθάρα. Θα υπέθετε κανείς μετά από όσα διηγόταν ο Φώτης, πως την κιθάρα της δεν την αποχωριζόταν ποτέ.

Πέρασε καιρός κι εκείνη είχε βρει το δρόμο της: να γίνει πολύ καλή τραγουδίστρια με πλήθος τραγούδια στο ενεργητικό της – τα περισσότερα μπαλάντες αλλά καθόλου μελαγχολικές γιατί είχε έναν τρόπο να ομορφαίνει την πραγματικότητα. Επίσης είχαν έναν ρυθμό εσώτερο, που έβγαινε από το μοντέρνο ύφος της προσωπικότητας της. Τους στίχους συχνά τους έγραφε η ίδια, καθώς και τις νότες, που έβρισκαν στη γλυκειά και τρυφερή παρουσία της την ιδανική πραγμάτωση.

Serenata

Η Σερενάτα – Η γάτα που ζωγράφισε η Αρλέτα

Όμως η 8η Αυγούστου 2017 ήρθε για να φύγει και η Σερενάτα μαζί με την μαμά της Αρλέτα. Μια φωνή τόσο απαλή και μελωδική, μια συνθέτρια, ερμηνεύτρια μοναδικής ποιότητας άφησε τον μάταιο αυτόν κόσμο. Άλλη πιο ωραία γάτα, άλλη πιο ευαίσθητη ερμηνεία δεν θα υπάρξει ξανά.

Στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός όπου νοσηλευόταν η Αρλέτα, μας αποχαιρέτησε και κίνησε για κάτι πολύ πιο μεγάλο από την πεζή πραγματικότητα. Ωστόσο εκείνη ήταν που την ομόρφαινε με την απαράμιλλη προσφορά της και αυτή η φωνή, μαζί με το πρόσωπο της ταυτισμένο με την αβρή παρουσία της, δεν θα υπάρξει ξανά επί της ελληνικής γης –

Arleta_portrait

Αρλέτα

Αρλέτα: μια σπουδαία ελληνίδα τραγουδίστρια (1945 – 2017) μίλησε τραγουδώντας για απλά, καθημερινά πράγματα που συνθέτουν τη ζωή μας αναδεικνύοντας την κρυφή μελαγχολία τους, την αποτυχία τους καλύτερα, μ’ έναν τρόπο τόσο οικείο προσπαθώντας να εξορκίσει με το τραγούδι της ό,τι κακό και στενάχωρο αυτά έκρυβαν μέσα τους.

Η Σερενάτα που η ίδια η Αρλέτα ζωγράφισε, δεν είναι κι αυτή πια ανάμεσα μας. Πήγε μαζί με την Αρλέτα σε άλλους τόπους –

τόσο μακρινούς ακόμη πιο μακρινούς κι απ’ το μπαρ το Ναυάγιο…

Στο καφενείο δεν θα ξανάρθει πια…

και ούτε ποτέ πια Batida de coco θα ξαναπιεί, εμείς ας πιούμε στη μνήμη της – Καλό στερνό ταξίδι Αρλέτα της ζωής μας…

Έρχομαι από την πραγματικότητα

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture

Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα κέντρο με στριπτήζ. Αυτοκίνητα μεγάλα παρκαρισμένα στο δρόμο, αραιοί διαβάτες ενώ η βροχή έπεφτε σιγανά και μονότονα.

Σ’ ένα τέτοιο μπαρ «The Sewer», έπαιζε και ο τραγουδιστής Σίξτο Ντιάζ Ροντρίγκεζ. Έμπαινες μέσα σ’ ένα σύννεφο καπνού καθώς ερχόσουν πάλι μέσα από ένα σύννεφο ομίχλης που πλανιόταν στην πόλη, σκεπάζοντας τον ποταμό Ντητρόιτ με τους ήχους από τις μαούνες που ανεβοκατέβαιναν, διηγείται ένας που τον γνώριζε. Στο βάθος καθόταν εκείνος με την πλάτη στο κοινό, κρατώντας τη κιθάρα του. Η μουσική του σε συνέπαιρνε, κάθε ήχος που έβγαινε από την κιθάρα του – Ήταν απίστευτο.

rodriguez2capture

Sixto Diaz Rodriguez – Μπροστά από ξενοδοχείο στο Ντητρόιτ

Ο Σίξτο Ροντρίγκεζ υπήρξε αυτοδίδακτος μουσικός. Πάντα στους δρόμους του Ντητρόιτ με το καπέλο του και τις μπότες να περπατάει σκυφτός, την κιθάρα του κρεμασμένη στην πλάτη.
Η πραγματικότητα της πόλης τον απορροφούσε πλήρως, ήθελε αυτά που αισθανόταν να τα βάλει στο χαρτί κι έτσι βγήκαν οι στίχοι της μουσικής του. «Ερχομαι από την πραγματικότητα» ονόμασε ένα άλμπουμ του και αυτή η πραγματικότητα της πόλης του με τα μπαρ, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις φωτεινές νέον επιγραφές, τη δουλειά στα εργοστάσια, τις καμινάδες με τους καπνούς που διασπούσαν την ομίχλη του χειμώνα ήταν κινητήριος δύναμις για τους στίχους του. Το πυκνό χιόνι στους δρόμους και το κρύο, ο κόσμος που έμπαινε στο μπαρ για να ζεσταθεί και να πιει μια μπίρα να ξεχάσει τα προβλήματα του, την έλειψη της δουλειάς από την οποία μπορεί να υπέφερε…
Ένας κόσμος πραγματικός αλλά ξεχασμένος από την υπόλοιπη ευημερούσα κοινωνία, ήταν εκείνη την εποχή κι ο εργατόκοσμος του Ντητρόιτ. Εκεί ανήκε και ο Ροντρίγκεζ – με προγόνους Μεξικάνους που ήρθαν στην Αμερική για κάτι καλύτερο.


Ο ίδιος γεννήθηκε στο Ντητρόιτ του Μίτσιγκαν. Για ένα διάστημα δούλεψε εκτός από τις οικοδομές και άλλες χειρονακτικές εργασίες και στο εργοστάσιο της Κάντιλακ. Όμως παράλληλα, ο Σίχτο Ντιάζ Ροντρίγκεζ πήγαινε και στο πανεμπιστήμιο του Wayne όπου και τελείωσε το 1981 παίρνοντας δίπλωμα της Φιλοσοφίας.

Στο ίδιο Ρεύμα της Αμφισβήτησης Στις ΗΠΑ οι δίσκοι δεν πήγαν και πολύ καλά όμως (ποιος ξέρει γιατί; Μήπως γιατί προωθούσαν την ίδια εποχή, τον Bob Dylan – κιθαρίστας κι αυτός, με τον οποίον είχαν το ίδιο στυλ και μουσικής και φωνής) … Εκείνον πάντως ποτέ δεν τον ενδιέφερε να αναγνωρισθεί, να κάνει χρήματα ή να βρει τη δόξα. Συνέχισε μόνος με την κιθάρα του, το καπελάκι, τα μαύρα γυαλιά να παίζει στα μπαρ του Ντητρόιτ. Η δουλειά που δήλωνε ως κύρια, ήταν χειροτέχνης στο κλάδο των κατασκευών – επσκευών κτιρίων. Όταν ρωτήθηκε από το δημοσιογράφο τι δουλειά έκανε, είχε απαντήσει «Μ’ αρέσει η χειρονακτική εργασία, οι οικοδομές, το χτίσιμο, το καθάρισμα από τις κατεδαφίσεις«. Δεν τον ενδιέφερε να αγκυροβολήσει στα πλούτη και τη δόξα.

rodriguezbancapture

Sixto Diaz Rodriguez – Στα σκαλιά του σπιτιού του

«Εκείνη την εποχή στο Ντητρόιτ ζούσαμε σε απίστευτες συνθήκες. Αλλάξαμε σπίτι και 25 φορές. Αυτά δεν ήταν σπίτια κανονικά – ένα μέρος για να κοιμηθείς ήταν!» εξομολογείται μία από τις κόρες του.
Συνεχίζοντας: «Ποτέ δεν τον ενδιέφερε να κάνει χρήματα. Ούτε οι ανέσεις ούτε η φήμη και η δόξα«.

Νότιος Αφρική Στο Γιοχάνεσμπουργκ αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως το Κέηπ Τάουν, είχε γίνει γνωστός εντελώς τυχαία: κάποια κοπέλα είχε μαζί της ένα δισκάκι με το άλμπουμ του «Cold Fact». Κάποιοι το άκουσαν, το αντέγραψαν γιατί τους άρεσε, κι έτσι κυκλοφόρησε σε πολλά αντίτυπα.


Όταν πήγανε στο Γιοχάνεσμπουργκ – όπου ήδη είχε γίνει πολύ γνωστός, για συναυλίες, ήταν σαν να ξαναζούσε ο Έλβις στη σκηνή: τέτοια ήταν η υποδοχή, τόσο θερμή – που το χειροκρότημα πριν ξεκινήσει να παίζει, διαρκούσε και 15 λεπτά. Πήρε την κιθάρα και άρχισε να τραγουδάει και κάτω το νεανικό ακροατήριο παραληρούσε από ενθουσιασμό.
Καθώς συνέχιζε με τον «Sugar Man«, οι στίχοι, το παίξιμο της κιθάρας, η μουσική, συνέπαιρναν ένα κοινό που επικοινωνούσε μαζί του με έναν γνήσιο παλμό σα να τον ήξερε από χρόνια.

Όμως εκείνον σα να μην τον είχε αλλάξει σε τίποτε η επιτυχία. Καθώς συνεχίζει η κόρη του:Το βράδυ καθώς έμεναν στα καλύτερα ξενοδοχεία παρ’ όλα τα ωραία κρεβάτια, εκείνος κοιμόταν στον καναπέ:  «δεν θέλω να βάλω άλλον στον κόπο να μου φτιάξει το κρεβάτι» έλεγε. Τόσο απλός και σεμνός ήταν ο πατέρας μου.
O Σίξτο Ροντρίγκεζ δεν έψαχνε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που αλήθεια ήταν: Ένας απλός άνθρωπος που ερχόταν από την πραγματικότητα.

Η ζωή του Sixto Diaz Rodriguez έγινε γνωστή από την ταινία ντοκυμαντέρ «Searching for the Sugar man» (Ψάχνοντας τον Sugar Man) —Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012, του Σουηδού (δυστυχώς, όχι πια εν ζωή) Malik Bendjelloul.

Ένα αξέχαστο τρίο

rebetikotrio

Χρηστάκης, Σωτηρία Μπέλλου, Γιώργος Μητσάκης

Σωτηρία Μπέλλου, Γιώργος Μητσάκης, Χρηστάκης να που χαμογελούν με περίσσια χάρη στον φακό! Αυτοί έφυγαν στους ουρανούς πια, όμως η συνεισφορά τους στο ελληνικό τραγούδι και δη το ρεμπέτικο παραμένει ακατάλυτη. Τι κι αν βγουν δεκάδες άλλοι τραγουδιστές σε τίποτα δεν μπορούν να επισκιάσουν ένα άστρο που στη λαμπρότητα της λάμψης του τύλιξε με ζεστασιά και ελπίδα ό,τι ήταν κάτω από τις ακτίνες του.

Σαν βρεθείς εκεί όπου παίζουν τα μπαγλαμαδάκια ξεχνάς τα πάντα κάτω από τους ήχους μιας μουσικής – που έχοντας αποτινάξει όλα τα επίπλαστα του κόσμου αυτού παραμένει αγνή και γνήσια σαν το χαμόγελο αυτών που πίστεψαν σ’ αυτό που έκαναν όχι για να βγάλουν χρήματα ή να αποκτήσουν φήμη αλλά για να αφουγκραστούν τους κτύπους της καρδιάς τους, τον ήχο της, να μεταδώσουν τα μεράκια τους, να τα μοιραστούν απλόχερα. Αξέχαστοι τραγουδιστές, μια νεότητα αφιερωμένη στο τραγούδι, μια ορμή νεανική αφιερωμένη στην Ελλάδα και στους Έλληνες.

Όταν παίζουν τα μπαγλαμαδάκια…

«Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια παίζουν τα μπαγλαμαδάκια Καλέ παίζουν τα μπαγλαμαδάκια μάνα μου αχ! …τι μεράκια Μάνα μου αχ! …τι μεράκια παίζουνε τα μπαγλαμαδάκια.
Όταν ακούω μπαγλαμάδες όταν ακούω μπαγλαμάδες Καλέ όταν ακούω μπαγλαμάδες έξω φτώχεια και νταλκάδες
Έξω φτώχεια και νταλκάδες όταν ακούω μπαγλαμάδες. Μιά σταλίτσα οργανάκι μιά σταλίτσα οργανάκι Καλέ μιά σταλίτσα οργανάκι πως με φέρνει στο μεράκι Πως με φέρνει στο μεράκι μιά σταλίτσα οργανάκι.»

Ο Χρηστάκης στα Δειλινά

christakis

Χρηστάκης (Κωνσταντινούπολη 1924 – Καβάλα 1991) – Δεν είσαι εντάξει

Ο Χρήστος Σύρπος ήταν ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Χρηστάκης. Μεγάλες του επιτυχίες υπήρξαν το «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί«, «Έμαθα πως είσαι μάγκας» (στίχοι Στράτος Κουγιουμτζής), «Είναι το κρύο τσουχτερό«, «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ» (στίχοι Στέλιος Ζαφειρίου). Ήταν βέβαιο πως αν πήγαινες στο κέντρο όπου εμφανιζόταν θα περνούσες πολύ ευχάριστα γιατί σαν γνήσιος άνθρωπος της γειτονιάς ήξερε να συμμετέχει στο χώρο και να επικοινωνεί με τον κόσμο – εξ ου και το προσωνύμιο του Χρηστάκης, ο δικός μας άνθρωπος, ο καλός μας φίλος. Το κέφι άναβε πάντα στα τραπέζια όπου ο κόσμος έχοντας τελειώσει το φαγητό έπινε σιγά σιγά το κρασί του και όλο ακουγόταν «Να μου ζήσεις Χρηστάκη!«.

Σύντομο Βιογραφικό

christakis3

Χρηστάκης – Θα ζήσω ελεύθερο πουλί

Ο Χρήστος Σύρπος γεννήθηκε κι αυτός στην Κωνσταντινούπολη (1924) όπως ο ομότεχνος του Γιώργος Μητσάκης. Αργότερα μετοίκησαν οικογενειακώς και σαν τόπο εγκατάστασης επέλεξαν τη Δράμα. Στην αρχή δούλευε ως υδραυλικός αλλά αφού γνώρισε τον ρεμπέτη Κώστα Καπλάνη μπήκε στο λαϊκό τραγούδι.

Για 17 χρόνια (1950-1967) ήταν δεύτερη φωνή, παίζοντας κιθάρα και μπαγλαμαδάκι, πλάι σε μεγάλα ονόματα της εποχής, Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, κ.ά. διάστημα που του επέτρεψε να κερδίζει κάποια χρήματα και να επιβιώνει στο χώρο.

christakis2

Χρηστάκης – Να χαρείς τα μάτια σου καλέ

Τα χρόνια της επιτυχίας

Το 1967 ήταν η χρονιά που εμφανίστηκε μόνος στην πίστα γι’ αυτό και τον έχουν συνδέσει με τη δικτατορία καθώς έγινε τότε γνωστός σαν επικεφαλής τραγουδιστής, στο σχήμα του κέντρου όπως στα γνωστά Δειλινά της παραλιακής οδού της Γλυφάδας. Τα Δειλινά γνώρισαν μεγάλες δόξες στην εποχή του. Το κέντρο ήταν από τα καλύτερα του είδους και πήγαιναν γνωστοί της αθηναϊκής νύχτας αλλά και απλοί άνθρωποι ν’ ακούσουν το περίφημο «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί», το «Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια» και τις άλλες επιτυχίες του.

Μετά τη μεταπολίτευση έπεσε σε αφάνεια: τότε κυριάρχησε το πολιτικό τραγούδι και το ελαφρολαϊκό. Επέστρεψε στη Βόρεια Ελλάδα, στην Καβάλα, όπου τραγουδούσε για τα προς το ζην απλώς, σε ένα μαγαζί της πόλης. Η εποχή των μεγάλων πιστών είχε παρέλθει οριστικά. Στην Καβάλα τον βρήκε και το τέλος της ζωής του (1981) μέσα στο ΙΚΑ από εγκεφαλικό.

πληροφορίες: sansimera.gr, elwikipedia.org

Σταφύλι

Η Άμπελος

ambeloscapture

Οίνος – Άμπελος: Απόσταγμα ύλης και πνεύματος. Ελάχιστο αντίδωρο ελληνικής παράδοσης

Πέντε είδη κρασιών από ποικιλίες σταφυλιών περιοχών της Ελλάδας γίνονται γραμματόσημα, κατόπιν ετικέτες κρασιών με ονομασία προέλευσης: Ξινόμαυρο, Ρομπόλα, Ασσύρτικο, Μοσχοφίλερο, Αγιωργίτικο με κατά την ίδια σειρά περιοχές καλλιέργειας και τρύγου: Νάουσα Μακεδονία, Κεφαλλονιά Ιόνιοι νήσοι, Σαντορίνη Νότιες Κυκλάδες, Μαντινεία, Νεμέα Πελοπόννησος —προς χάριν των φιλοτελιστών κατ’ αρχήν ΕΛΤΑ 2005, που σε συνεργασία με την εταιρεία ΙΝΟ (εμφιάλωση Θήβα) κυκλοφόρησε τη σειρά των αντίστοιχων κρασιών – τα οποία πωλούνταν εκείνη την εποχή σε μικρή συλλεκτική σειρά εκ πέντε κρασιών. (Κέντρο Φιλοτελισμού Βύσσης 2 & Αιόλου, Αθήνα).

ambelos2capture

garoufaliscapture

Χρήστος Γαφουφαλής – Ζωγράφος σειράς Άμπελος

Τα έργα που κοσμούν τα γραμματόσημα είναι του Αγρινιώτη ζωγράφου Χρήστου Γαρουφαλή που σε συνεργασία με τα ΕΛΤΑ ζωγράφισε τη σειρά «Άμπελος – Οίνος» των πέντε γραμματοσήμων που βγήκε το 2005.

Σε μια εποχή αντι-ζωγραφική, και μάλλον αλλιώτικη από τον υπερ-πολιτισμό δεν ξέρω τι μπορεί να ενδιαφέρουν σκέψεις περί ζωγραφικής.

Όσο άλλοι κυνηγούν τις «υπερ-αξίες» και άλλοι γνώσεις χωρίς επίγνωση τόσο αυτή θα ξεφεύγει σε εσωτερικές διαδρομές που οδηγούν στην «αποκάλυψη».

Το έργο τέχνης θα παραμένει μέσον επικοινωνίας μεταξύ δημιουργού – θεατή μια διαρκής απόπειρα συνομιλίας «εν σιγή». Μια απόπειρα διατηρώντας την πραγματικότητα, να εκφράσω τ’ ανέκφραστα… μήπως η «ανάγκη επικοινωνίας» μετουσιωθεί σε αντίσταση βλέμματος για τη σύγχρονη όραση μας, σε «αφύπνιση μνήμης» για το αύριο γράφει ο ζωγράφος τον Μάιο του 2005.

Αυτή είναι η ιστορία για πέντε ξεχασμένα μπουκαλάκια σ’ ένα ράφι της κουζίνας που είπα να ξεσκονίσω χθες… Σημείο αναφοράς τους μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας πριν κάποια χρόνια… !

Επεξεργασία, από αρχική πηγή thoasaitolos.gr

Πήδημα στο κενό

Εντοπίστηκαν οστά των καταδρομέων του Noratlas

Κύπρος, Ιούλιος 1974: Τουρκική εισβολή – Έπεσε η «αυλαία» για έναν ηρωϊκό καταδρομέα: Αντάμα με τους συντρόφους του ο Θανάσης Ζαφειρίου

katadromeisCyprusCapture

28 Έλληνες καταδρομείς και 4 μέλη του πληρώματος

Όλα έγιναν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η άτρακτος, διάτρητη από τα αντιαεροπορικά βλήματα, είχε γεμίσει καπνούς. Φλόγες ξεπηδούσαν τους κινητήρες του αεροπλάνου, και οι κραυγές των χτυπημένων συμπολεμιστών έκαναν εφιαλτική την ατμόσφαιρα.

Το βαρύ NORATLAS κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς το λόφο, και τη συντριβή, και ο καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου, όρθιος στην πόρτα της ατράκτου, έπρεπε να “αποφασίσει” με ποιον τρόπο θα πεθάνει: κάρβουνο στα φλεγόμενα συντρίμμια του αεροπλάνου ή κομματιασμένος στο έδαφος από μια βουτιά στο κενό.

Πολυτέλεια να σκεφθεί και να αποφασίσει δεν είχε φυσικά, καθώς έβλεπε με τρόμο το έδαφος να ‘ρχεται κατά πάνω του και το αεροσκάφος ασυγκράτητο να σπεύδει να συναντήσει τη βραχώδη πλαγιά “καταπίνοντας” με ανατριχιαστική “βουλιμία” τα τελευταία μέτρα που χώριζαν τον ουρανό από τη γη. Και τους τριάντα τρεις επιβαίνοντες από τον θάνατο.

Το ένστικτο, αυτό που στις πιο κρίσιμες στιγμές οδηγεί τον άνθρωπο, του “είπε”: πήδα! Και το έκανε. Έκτοτε δεν θυμάται τίποτα. Δεν άκουσε τον τρομερό χτύπο από την πρόσκρουση και συντριβή, δεν είδε τα πτώματα των συμπολεμιστών του να εκτινάσσονται, ούτε τις φλόγες που τύλιξαν ένα μέρος του αεροπλάνου. Ξύπνησε πολλές μέρες αργότερα σε κάποιο νοσοκομείο, αλλά και πάλι είχε ένα τεράστιο κενό στη μνήμη του.

katadromeisCyprus2Capture

Καταδρομείς της Αεροπορίας εν ώρα σχόλης

Ως εκ θαύματος ο Θανάσης Ζαφειρίου θα επιζήσει, μόνος αυτός. Οι άλλοι, είκοσι οχτώ Έλληνες καταδρομείς και τέσσερα μέλη του πληρώματος, εκ των οποίων οι δυο πιλότοι, θα βρουν ακαριαίο θάνατο κατά την συντριβή.

Θα χρειαστεί όμως πολύς καιρός και η βοήθεια γιατρών και άλλων ειδικών για να “συναρμολογήσει” στη μνήμη του ο τυχερός -πώς αλλιώς να τον χαρακτηρίσει κανείς;- καταδρομέας από τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης τα συντρίμμια αυτής της τραγωδίας, η οποία θα τον ακολουθήσει, όχι με τον καλύτερο τρόπο, στην μετέπειτα ζωή του.

Ήταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου του 1974, όταν δεκαπέντε μεταγωγικά στρατιωτικά αεροσκάφη NORATLAS απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Σούδας με προορισμό τη φλεγόμενη Κύπρο.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής προωθούνταν προς τα ενδότερα της νήσου και η στρατιωτική χούντα της Αθήνας αποφάσισε σε να στείλει δυνάμεις καταδρομών για να υπερασπιστούν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Στην επιχείρηση δόθηκε η κωδική ονομασία ΝΙΚΗ και εντολή να πετούν με “σιγή ασυρμάτου”, απόλυτης σιωπής δηλαδή, ενώ με το που απογειώθηκαν τα αεροσκάφη μεταφέροντας περισσότερους από τετρακόσιους καταδρομείς, από το αρχηγείο αεροπορίας στην Αθήνα εστάλη στην εθνοφρουρά στην Κύπρο κωδικοποιημένο μήνυμα ότι “έρχονται δεκαπέντε πορτοκάλια”.

Φτάνοντας στην Λευκωσία το σμήνος, και ξεκινώντας τη διαδικασία προσέγγισης και προσγείωσης, διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν ενημερωθεί όλες οι φρουρές για το σχέδιο, με αποτέλεσμα να υποδεχθούν τα αεροσκάφη με πολυβολισμούς.

Τα δυο πρώτα NORATLAS θα καταφέρουν να προσγειωθούν, το τρίτο, όμως, στο οποίο επέβαινε και ο Ζαφειρίου, θα δεχθεί συντριπτικά πλήγματα και ακυβέρνητο θα καρφωθεί και θα συντριβεί στο λόφο της Μακεδονίτισσας, λίγα χιλιόμετρα από τον διάδρομο προσγείωσης.

Με περιπετειώδη τρόπο θα καταφέρουν να προσγειωθούν και τα υπόλοιπα NORATLAS, η τραγωδία όμως της κατάρριψης θα σφραγίσει την ηρωική προσπάθεια των Κυπρίων και Ελλήνων στρατιωτών να αποκρούσουν τους εισβολείς.

Εκσκαφείς και μπουλντόζες επιχωμάτωσαν τα συντρίμμια του αεροσκάφους, στα οποία βρίσκονταν θαμμένοι και οι σοροί των Ελλήνων στρατιωτών, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος έκρηξης των πυρομαχικών που μετέφερε στην άτρακτό του.

Χρειάστηκε να περάσουν σαράντα ένα χρόνια και να καταβληθούν ιδιαίτερα προσεκτικές προσπάθειες, ώστε να ανασκαφούν τα συντρίμμια και να ανασυρθούν τα ανθρώπινα οστά.

Η όλη διαδικασία, που περιλάμβανε ταυτοποίηση και ενταφιασμό με μεγάλες τιμές, στον παρακείμενο Τύμβο της Μακεδονίτισσας, ολοκληρώθηκε τον περασμένο Ιούνιο.

Η αυλαία της τραγικής αυτής υπόθεσης θα πέσει, προχθες το βράδυ, με τον θάνατο στο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλευόταν, του μοναδικού επιζήσαντα, καταδρομέα Θανάση Ζαφειρίου.

Από mignatiou.com

Γιώργος Μητσάκης – Ο δάσκαλος

mitsakisCapture

Γιώργος Μητσάκης Κωνσταντινούπολη 1921 – Αθήνα 1993

Όταν καπνίζει ο λουλάς *- Αυτό το τραγούδι δεν είναι όπως θα περίμενε κανείς του Βασίλη Τσιτσάνη καθώς είναι γνωστά τραγούδια του με ανάλογο «μάγκικο» περιεχόμενο. Είναι του – πιο πίσω στη λίστα των ρεμπετών συνθετών, ευρισκόμενου Γιώργου Μητσάκη. Το άκουσα σε μια μουσική εκπομπή της Ε.Τ. από έναν σύγχρονο τραγουδιστή. Ήταν μια εκπομπή αφιερωμένη στις παλιές ελληνικές ταινίες και είχε μαζί του ο παρουσιαστής αρκετούς από αυτούς και δη το Γιάννη Βόγλη πριν μας αφήσει. Ήταν η Μάρθα Καραγιάννη, η Άννα Φόνσου, η τραγουδίστρια Ελένη Ροδά, ο Φώτης Μεταξόπουλος που σηκώθηκε και χόρεψε ένα πολύ ωραίο χασάπικο! Κάποια στιγμή στη συζήτηση είπε πολύ εύστοχα «Εγώ δεν μετρώ τα χρόνια από τα 45. Τόσο είμαι και θα είμαι για πάντα».

Λοιπόν ένας τραγουδιστής από τη συντροφιά αυτή τραγούδησε το «Όταν καπνίζει ο λουλάς«. Στη συντροφιά έγινε ένα θαύμα: ένα φως είχε φωτίσει τα πρόσωπα όλων με ακτίνες χαράς και συμμετοχής στο θέμα του τραγουδιού. Αλήθεια έτσι συμβαίνει: ποιος ακούγοντας το τραγούδι αυτό καπνίζει λουλά – μπορεί και να μη ξέρει τι θα πει η λέξη αυτή. Όμως η διάνοια η καλλιτεχνική του Γιώργου Μητσάκη το έκανε κοινωνό σε όλους – ένα θέμα που δεν έχει σχέση με κανέναν κι όμως όλοι ταυτίζονται με αυτό. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η ιδιότητα μιας ιδιοφυίας Να σε κάνει συμμέτοχο χωρίς όρους και αναστολές στη φαντασίωση ή στην εμπειρία της! Να παραδίδεσαι στο ταλέντο της! – ανάλογα βέβαια στον τομέα που βρίσκεται πάντα!

Ο Γιώργος Μητσάκης ήρθε από πολύ μικρός στην Ελλάδα, 14 ετών. Αρχικά η οικογένεια του εγαταστάθηκε στην Καβάλα – το 1935, κατόπιν μετεγκαστάθηκαν σ’ ένα χωριό κοντά στο Βόλο. Εκεί πρωτοήρθε σε επαφή με το λαϊκό τραγούδι. Στη Θεσσαλονίκη αργότερα γνωρίζεται με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Το 1939 κατεβαίνει στην Αθήνα για να εγκατασταθεί στον Πειραιά τον οποίον και αγάπησε. «Έδινα την ερώτηση κι αμέσως την απάντηση» λέει, «παίζαμε για τους απλούς, λαϊκούς ανθρώπους» κι όταν κάποιος μου φώναζε «Μητσάκη, δάσκαλε παίξε και κανα βασανισμένο» «έπιανα αμέσως το τραγούδι: «απόψε άρχισε να βρέχει κι ο νους μου σε σένα πάλι τρέχει». Μπαγλαμά τότε έπαιζε μαζί μας και ο τυφλός Στέλιος Χρυσίνης.

*λουλάς = ναργιλές, αργιλές (τούρκικη λέξη)