Το δικό σου Αιγαίο

Το Αιγαίο δικό μου…

aigaio
Μια μέρα καινούργια ένα άγραφο ακόμη χαρτί. Κοιτάζεις στη λευκή σελίδα αναρωτιέσαι πως ν’ αρχίσει αυτή η εξιστόρηση… Ήχοι… ο ήχος από ένα μακρινό Αιγαίο ξυπνάει τις μνήμες τυλιγμένες στην αχλή μιας μακρινής φωτογραφίας που η αίσθηση της είναι τόσο ζωντανή σα να ‘ταν από ένα κοντινό χθες. Πάρος, Άνδρος, Τήνος, Σίφνος, Σκύρος, Μύκονος… Ρόδος… Μεγαλόπρεπες βουνών πλαγιές αγκαλιασμένες με τη θάλασσα σβήνουν σε ζεστές αμμουδιές. Το κύμα απαλά τους τραγουδάει δοξάζοντας τη μέρα που έφθασε καινούργια και ολόλαμπρη. Για λίγο ένα ζευγάρι γλάρων σχίζει το άπλετο γαλάζιο.

krinakia_aigaio
Το καλοκαίρι είναι εδώ κι εσύ είσαι όμως εδώ! Τι ευκολότερο να το αδράξεις ν’ αφήσεις τα πάντα πίσω γιατί σίγουρα δεν υπάρχει τίποτα πίσω καθώς αυτά έχουν περάσει και το σήμερα φοράει το μανδύα του λευκού και του γαλάζιου στεφανωμένο στη χρυσή του κόμη με το στεφάνι του ενός και μοναδικού Αιγαίου πλεγμένο με τις χρυσές βελόνες του ήλιου, σε πλέξη με κρινάκια της θάλασσας σκίνα και θυμάρι.

Τι έχει αυτός ο άνθρωπος που περπατάει στη λαμπρότητα του ουρανού δίπλα στο δροσερό παφλασμό της θάλασσας; τον εαυτού του μόνο – απαλλαγμένο απ’ τις σκοτούρες και τις θλίψεις ενός χειμώνα που πέρασε κι έφυγε -ας το σκεφτεί- με όλες τις σκέψεις και τις απογοητεύσεις του χθες. Σήμερα η καινούργια μέρα είναι εδώ, ασφυκτικά παρούσα τόσο μεγαλόπρεπη.
Ναι αρκεί η άφιξη της να σκορπίσει τα πέπλα της μαύρης νύχτας, το γαλάζιο τούλι της να φέρει τη γαλήνη και τη χαρά.

aigaio_bigalisΤου Αιγαίου τα μπλουζ είναι εδώ να σε συντροφεύουν όλο το καλοκαίρι…

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τριπλή ταυτοπροσωπία

kazantzakis
Νίκος Καζαντζάκης

60 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη Με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, ο δήμος Αθηναίων και πολιτιστικοί φορείς της πόλης τιμούν τον μεγάλο Έλληνα συγγραφέα με σειρά εκδηλώσεων, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο, στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνας και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας.

Το έργο «Αναζητώντας τον Ζορμπά» σκιαγραφεί τη δυνατή φιλία, το βαθύ σεβασμό και τον αμοιβαίο θαυμασμό, που ένωνε τον Νίκο Καζαντζάκη και τον Γιώργο Ζορμπά εργάτη στο ορυχείο λιγνίτη στη Μάνη, που νοίκιασε το 1917 ο σπουδαίος συγγραφέας, στην προσπάθεια του να θέσει τα πνευματικά και πολιτικά του ιδεώδη στη διαδικασία της πραγμάτωσης και εν τέλει, στη γένεση του διάσημου μυθιστορήματος «Αλέξης Ζορμπάς».

Ο δημοφιλής πρωταγωνιστής Γιώργος Χωραφάς, μέσω της σχέσης των δύο αντρών, των συζητήσεων τους για τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, τον πόλεμο, την γυναίκα, την τροφή, την λογική και τον Θεό, όπως αποτυπώνονται στο μυθιστόρημα, προχωρά το θεατρικό του αναλόγιο στην αλληγορία του τζίτζικα και του μέρμηγκα που, όπως ο ίδιος λέει, ακολουθεί τους σημερινούς Έλληνες, οι οποίοι αισθανόμενοι μια συλλογική ενοχή, έχουν εγκλωβιστεί σε μια καταπιεστική κρίση και θυσιάζονται στον βωμό του αγώνα για παραγωγικότητα.

Νίκος Καζαντζάκης – Η γνωριμία μου με τον Γιώργο Ζορμπά

Για το μήνα Μάρτιο Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος από τις 3 έως τις 31 Μαρτίου 2017, παρουσιάζει την έκθεση βιβλίων και χειρογράφων του συγγραφέα «Ματιές στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη».
Σε δύο προθήκες της βιβλιοθήκης στο Βαλλιάνειο κτίριο, εκτίθενται έργα και χειρόγραφα του Νίκου Καζαντζάκη, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ιδιόχειρη αφιέρωση του συγγραφέα στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο εσώφυλλο της μετάφρασης της Θείας Κωμωδίας του Δάντη.

Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδος, Βαλλιάνειο κτίριο: Πανεπιστημίου 32
Ημερομηνία:
Παρ, 17/02/2017 – 19:00 – Παρ, 31/03/2017 – 22:00

πληροφορίες από ciyofathens.gr

Κέικ Βασιλόπιτα

Πολύ εύκολο κέικ που ετοιμάζεται γρήγορα και ψήνεται το ίδιο γρήγορα. Είναι μια νόστιμη γεύση που διανθίζει την ανάγκη της μέρας για κάτι γλυκό.

vasilopita_cake

    Στάδιο ένα

    • 2 φλ. Αλεύρι (φαρίν απ)
    • 3 κουτ. γλ. μπέικιν
    • λίγο αλάτι (Το αλεύρι πρέπει να κοσκινιστεί με το μπέικιν και λίγο αλάτι και να προστεθεί σταδιακά στο μείγμα βουτύρου ζάχαρης)
    Στάδιο 2

    • 110 γρ. βούτυρο μαλακό (Flora) 220 γρ /1/2 της συσκευασίας (για πιο special γεύση Βιτάμ με γεύση καρύδας)
    • 220 γρ. (1 κούπα) Ζάχαρη
    • 2 αυγά σταδιακά στο μείγμα. Ανακατεύουμε για να γίνει ένα αφράτο μείγμα. Ενώνουμε το κοσκινισμένο αλεύρι στο μείγμα 2
    Στάδιο 3

    • Προσθέτουμε στο σύνολο: Γάλα 180 ml (1 ποτήρι παρά κάτι) (Δέλτα μικρές οικογενειακές φάρμες 2%)
    • Γιαούρτι 150 γρ. (ένα παρά κάτι κεσεδάκι Δέλτα μικρές οικογενειακές φάρμες 2%)
    • Ξύσμα από 1 Λεμόνι (μεγάλο)
    • Χυμό από πορτοκάλι 2 κουτ. γλ.
    • Λίγες σταφίδες (ξανθές) προαιρετικά.

year's_cake

  1. Στάδιο 4
    • Αλείφουμε με βούτυρο και πασπαλίζουμε με αλεύρι στα τοιχώματα μιας φόρμας
    • τοποθετούμε σε προθερμασμένο (πολύ καλά) στους 180ο και ψήνουμε 40 – 60 λεπτά (ελέγχοντας με τη λάμα ενός μαχαιριού να βγαίνει στεγνή)
    • Όταν κρυώσει πασπαλίζουμε με ζάχαρη βανίλιας (Lidl / καλύτερη από άχνη) Αρχική πηγή (Συνταγή / εικόνα 2) ipop.gr
    • ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Γλυκό μου αηδονάκι

Ρόζα Εσκενάζι
Ρόζα Εσκενάζυ

«Πίσω από τα κλειστά τζάμια ένας λυπητερός αμανές αντηχεί: Αμάν, αμάν… και η φωνή διασπάται στον αέρα σαν ένα ανάλαφρο μουντό πέπλο περασμένων αλλά όχι ξεχασμένων ιστοριών. Είναι μια φωνή που βγαίνει μέσα από τις χαμένες πατρίδες, τα ματωμένα χώματα της Διδούς Σωτηρίου. Το ρεμπέτικο είχε πατρίδα τα Μικρασιατικά παράλια – έζησε, άνθισε στα μέρη όπου Έλληνες με Τούρκους ζούσαν μαζί, παρ’ όλο που οι πρώτοι ήταν κύριοι και αφέντες. Η μουσική αυτή είναι ασφαλώς επηρεασμένη από τους Τούρκικους αμανέδες και τους συρτούς ήχους των δρόμων όπου οι φτωχικοί μαχαλάδες συνυπήρχαν με τα μαρμάρινα κτίρια των λεωφόρων. «Συνυπήρχαν» μια λέξη μαγική γιατί άφηνε χώρο να υπάρχουν και να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν ευτυχισμένοι μαζί.

eskenazy Ρόζα Εσκενάζυ η βασίλισσα του Ρεμπέτικου Η Ρόζα Εκενάζυ γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1895 σε φτωχική οικογένεια (ο πατέρας της ήταν παλιατζής) και πέθανε σε μεγάλη ηλικία – πράγμα που δεν εμπόδιζε να εμφανίζεται σε εκπομπές ή να τραγουδάει, στην Αθήνα, στις 2 Δεκεμβρίου 1980, χτυπημένη από Αλτσχάιμερ. Ο τάφος της βρίσκεται στο Στόμιο, παραθαλάσσιο χωριό της Κορινθίας.

Την εποχή που ο Πειραιάς – εργατούπολη και πόλη της φτωχολογιάς, έγινε ο τόπος που τα ρεμπέτικα είχαν ιδιαίτερη απήχηση. Με τη γλυκιά φωνή της ήταν αδύνατο να μην ανακαλυφθεί στους διαδοχικούς τόπους που έζησε – κατ’ αρχήν στη Θεσσαλονίκη, μετά στην Κομοτηνή, από ανθρώπους του χώρου της εποχής και να μη γίνει γνωστή στην πορεία, σαν η περίφημη ρεμπέτισσα τραγουδίστρια απ’ τη Τουρκία. Η Ρόζα Εσκενάζυ, μια τραγουδίστρια που τέθηκε επικεφαλής της «κάστας» των ρεμπετών της εποχής με τραγούδια που άφησαν εποχή όπως «Τα Κεριά τα Σπαρματσέτα», «Τράβα βρε Αλάνη» (1934) σε μουσική, στίχους Κώστα Στραβέλη, καθώς και άλλα λεγόμενα «του τεκέ» όπως «Είμαι πρεζάκιας πρέζα πίνω» κ.ά. Δέσποσε στο μουσικό στερέωμα με τραγούδια της Σμυρνέϊκης λεγόμενης σχολής, για τρεις δεκαετίες, βοηθώντας και άλλους καλλιτέχνες της σχολής αυτής που ήταν η προτιμώμενη για τη φωνή και το ταμπεραμέντο της.

Πλήρη στοιχεία για τη ζωή της Ρόζας Εσκενάζυ – (την εβραϊκής καταγωγής Σάρα Σκινάζι εδώ)

Στη ταινία «Καναρίνι μου γλυκό» (2011) σε σκηνοθεσία του Ιστραηλινού Roy Sher –  ένα ντοκυμαντέρ για τη ζωή της, εμφανίζεται η ίδια σε αρχειακό υλικό, καθώς και άνθρωποι που έζησαν τη παρουσία της και μπορούν να διηγηθούν για τη ζωή της. Η φωνή της βασικά διακρίνεται στη λεπτή της χροιά και την απαλή εκφορά των πιο σκληρών στίχων, όπως συμβαίνει στα κάποια της «απαγορευμένης» λεγόμενης θεματικής τους, τραγούδια.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι παρ’ ότι ήταν μεγάλη σε ηλικία και κοντά στο τέλος της ζωής της,το ότι ήταν πάντα βαμμένα τα μαλλιά της και τα μάτια της και φορούσε ένα πλισέ φουστάνι μελιτζανί, καθώς και ένα παραδοσιακό πεντατίφ. Στεκόταν και σε κοιτούσε με ένα ελαφρύ χαμόγελο και ένα λίγο «φευγάτο» βλέμμα εκεί έξω από το καφενείο των παραδοσιακών μουσικών στην οδό Μενάνδρου.» (χρήστης You Tube)

Θα πεθάνω μαζί σου!

vonKleist
Heinrich von Kleist

«Μ’ αγαπάς; Δεν σου ζητώ να ζήσουμε μαζί αλλά να πεθάνουμε μαζί»!
Ήταν μια πολύ καλή ταινία («Amour Fou» της Jessica Hausner) – υποψηφιότητα στις Κάννες 2014, για το βραβείο «Un certain regard» – που στάθηκε η αφορμή για την παρούσα δημοσίευση. Ο Heinrich Von Kleist (1777 –  1811) υπήρξε επιφανής Γερμανός συγγραφεύς της εποχής του Διαφωτισμού. Υπέρτατος νόμος η εντολή του βαθύτερου εγώ: το δικό του του υπαγόρευσε την αυτοκτονία! την οποία έφερε εις πέρας μαζί με την ανίατα νοσούσα Henriette Vogel. Και οι δυο τους είναι θαμμένοι σε κοινό τάφο έξω από το Βερολίνο, στο δάσος δίπλα στη λίμνη όπου το δράμα τελείωσε μαζί με τον καφέ, το κρασί και το ρούμι που ήπιαν μαζί…

Ο Heinrich von Kleist (Χάινριχ φον Κλάιστ) γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1777 στη μικρή πόλη της Φρανκφούρτης-πάνω-στον-Όντερ. Οι γονείς του πέθαναν όταν ο Κλάιστ ήταν ακόμη μικρός και μια θεία του ανέλαβε την ανατροφή του. Το 1788 ο Κλάιστ στάλθηκε σε οικοτροφείο και σε ηλικία 14 ετών κατατάχτηκε στη Φρουρά του Πότσνταμ. Έμεινε στο στρατό μέχρι το 1799.

Το 1801 ο Κλάιστ πήγε στο νησί Ντελοζέα στην ελβετική λίμνη Τουν. Εκεί γνώρισε μια σύντομη περίοδο ευτυχίας, αρκετή για να ολοκληρώσει το πρώτο του θεατρικό έργο, «Οικογένεια Γκόνορετς», που στη συνέχεια το έβαλε να διαδραματίζεται στη Γερμανία και του έδωσε τον τίτλο «Οικογένεια Στρόφενσταϊν» (1803). Με τη συγγραφή θεατρικών έργων ασχολήθηκε από το 1803 μέχρι το 1811: «Η οικογένεια Στρόφενσταϊν», 1803, «Η σπασμένη στάμνα», 1806, «Αμφιτρύων», 1807, «Πενθεσίλεια», 1807, «Το Κατερινάκι του Χάιλμπρον», 1807, «Η μάχη του Χέρμαν», 1808, και «Πρίγκιπας Φρειδερίκος του Χόμπουργκ», 1811. Έγραψε διηγήματα και νουβέλες από το 1806 έως το 1811: «Ο σεισμός στη Χιλή», 1807, «Η Μαρκησία του Ο…», 1808, «Μίχαελ Κολχάας», «Η ζητιάνα του Λοκάρνο», 1810, «Ο έκθετος», «Αρραβωνιάσματα στον Άγιο Δομήνικο», «Η Αγία Καικιλία ή η δύναμη της μουσικής» και «Η μονομαχία», 1811.

Το 1807 ο Κλάιστ ξεκίνησε ένα μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό, τον «Φοίβο». Ήταν το όχημα για τη δημοσίευση αποσπασμάτων των έργων του, αλλά μια σειρά από αντιξοότητες ακολούθησε την περίοδο της καλοτυχίας. Παρόλο που ο Γκαίτε συμφώνησε ν`ανεβάσει τη «Σπασμένη στάμνα», απέρριψε την «Πενθεσίλεια». Επιπλέον η «Σπασμένη στάμνα» απέτυχε στη σκηνή της Βαϊμάρης, οι σχέσεις μεταξύ Γκαίτε και Κλάιστ έγιναν τεταμένες και ο «Φοίβος» έκλεισε τον Δεκέμβριο του 1808. Την περίοδο κατάθλιψης ακολούθησε ένας ανανεωμένος ενθουσιασμός. Το 1810 εξέδωσε την πρώτη ημερήσια πρωσική εφημερίδα «Berliner Abendblatter», η οποία όμως έκλεισε τον Μάρτιο του 1811. Στην «Berliner Abendblatter» δημοσιεύθηκαν μερικά από τα διηγήματά του όπως το «Η Αγία Καικιλία ή η δύναμη της μουσικής» και σημαντικά δοκίμια, με κυριότερο το «Σχετικά με το θέατρο των μαριονετών», 1810.

Το κλείσιμο της εφημερίδας του έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Στράφηκε πάλι στο θέατρο, αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος ν` ανεβάσει έργο του. Τότε έτυχε να συναντήσει τη Χενριέτε Φόγκελ, μια παντρεμένη γυναίκα που έπασχε από ανίατο καρκίνο. Προδίδοντας τη σύζυγό του, Μαρί φον Κλάιστ, που αρνήθηκε μια συμφωνία αυτοκτονίας, ο Κλάιστ στράφηκε στη Φόγκελ που με ενθουσιασμό ασπάστηκε την ιδέα ενός διπλού θανάτου. Ετοίμασαν επιμελώς τις τελικές λεπτομέρειες. Ο Κλάιστ έκαψε τα υπολείμματα των έργων του (μαζί και την αυτοβιογραφική νουβέλα του «Η ιστορία της ψυχής μου», που λέγεται ότι είχε καταπλήξει τους ελάχιστους που τη διάβασαν). Στις 21 Νοεμβρίου του 1811, βγήκαν στην εξοχή και ήπιαν τσάι· εκεί ο Κλάιστ πρώτα πυροβόλησε τη Φόγκελ κι έπειτα τον εαυτό του.

πληροφορίες ianos.gr

Η Μάστιγα της Ασίας

georgeHorton
George Horton

Τζωρτζ Χόρτον (George Horton) Αμερικανός διπλωμάτης, ποιητής και φιλέλληνας (1859 – 1942)

Ο Χόρτον ήταν μέλος του διπλωματικού σώματος των ΗΠΑ, και υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις ως πρόξενος, πρωταρχικά στην Ελλάδα, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού. Υπηρέτησε επίσης σε δύο διαφορετικές περιόδους και στη Σμύρνη, από 1911 μέχρι 1917 όταν οι ΗΠΑ άνοιξαν διπλωματικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και στη περίοδο 1919-1922, στη διάρκεια της ελληνικής «κατοχής» της Σμύρνης στη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

IzmirJapanese
Ιαπωνικό εμπορικό ατμόπλοιο αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Σμύρνης

Το εμπορικό γιαπωνέζικο πλοίο αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Σμύρνης, λίγο πριν αρχίσει η επιχείρηση διάσωσης των προσφύγων με τη μεταφορά τους στον Πειραιά – 8 Σεπτεμβρίου 1922. Η σπάνια φωτογραφία φέρει σημείωση στα ιταλικά:
«Σμύρνη 8 Σεπτεμβρίου 1922. Αποχώρηση ελληνικού στρατού και διάσωση Ελλήνων και Αρμενίων από ιαπωνικό ατμόπλοιο»! Την επόμενη μέρα, 9 Σεπτεμβρίου, θα έμπαιναν στη Σμύρνη οι Τούρκοι. (Αρχείο Κυριάκου Λυκουρίνου)

Σήμερα ο Χόρτον είναι περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του αναφέρεται σχετικά στα γεγονότα που οδήγησαν στη πυρκαγιά και καταστροφή της Σμύρνης, και σ΄ εκείνα που συνέβησαν κατά τη διάρκειά της, το 1922, στα οποία και υπήρξε αυτόπτης μάρτυς. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1926 και ο τίτλος του «Η Μάστιγα της Ασίας» (The Blight of Asia) αναφέρεται σ’ αυτό που ο Χόρτον θεωρούσε αποτρόπαιη συμπεριφορά των Τούρκων, και κατ’ επέκταση, ολόκληρου του Ισλάμ.
Ο Χόρτον ήταν επίσης επαγγελματίας διπλωμάτης και αγάπησε την Ελλάδα. Έγινε Αμερικανός πρόξενος στην Αθήνα το 1893, όπου προώθησε ενεργά την αναγέννηση των ολυμπιακών αγώνων και ενέπνευσε τη συμμετοχή της Αμερικάνικης ομάδας. Έγραψε ένα λυρικό «οδηγό για τον επισκέπτη των Αθηνών» και συνέθεσε μια στοχαστική περιγραφή της παραμονής του στην Αργολίδα.

Ο Χόρτον υπηρέτησε δύο φορές ως Πρόξενος των ΗΠΑ στην Αθήνα, από το 1893-1898 και από το 1905-1906. Ήταν επίσης Πρόξενος των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 1910-1911.

Μετά υπηρέτησε ως Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη, μέχρι τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την Οθωμανική αυτοκρατορία (1911-1917) κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπηρέτησε ξανά ως Πρόξενος στη Σμύρνη μετά τον πόλεμο (1919-1922) και παρέμεινε εκεί μέχρι που ξέσπασε η μεγάλη φωτιά της Σμύρνης στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922 (ν.η.), περνώντας τις τελευταίες ώρες πριν την εκκένωση υπογράφοντας άδειες γι’ αυτούς που είχαν δικαίωμα στην προστασία των ΗΠΑ και σε μεταφορά στον Πειραιά. Με δική του μάλιστα παρέμβαση ζητήθηκε η διάθεση δύο αμερικανικών αντιτορπιλικών προς βοήθεια του ελληνογενούς στοιχείου. Επίσης επέτρεψε σε ελληνικά ατμόπλοια ιστιοφόρα και αλιευτικά υπό αμερικανική σημαία να προσεγγίσουν και σε άλλες περιοχές των μικρασιατικών παραλίων για τη διάσωση και μεταφορά των Μικρασιατών σε παρακείμενα ελληνικά νησιά. Η συμβολή του αυτή, υπό τις επικρατούσες τότε συνθήκες υπήρξε αναμφίβολα σπουδαία και μεγάλη.

Ο Δήμος Νέας Σμύρνης σε αναγνώριση αυτής του της προσφοράς ανήγειρε μνημείο με την προτομή του στο προ της «Εστίας Νέας Σμύρνης» πάρκο.

Στο 432ο φύλλο της τριμηνιαίας έκδοσης της Ενώσεως Σμυρναίων [Mικρασιατική Ηχώ] Αθηνών (Ιανουάριος – Φεβρουάριος – Μάρτιος 2016) διαβάσαμε ότι «έφυγε» από τη ζωή, πλήρης ημερών (είχε γεννηθεί το 1912), η Νάνσυ Χόρτον, κόρη του Τζωρτζ Χόρτον, γεν. προξένου των Η.Π.Α. στη Σμύρνη, και της εκ της ελληνικής ομογένειας της εποχής, Σμυρναίας Αικατερίνης Σακοπούλου (Catherine Sacopoulos) […]

Η Νάνσυ Χόρτον, που σπούδασε σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Χάρβαρντ, ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με το αρχείο του πατέρα της, τη διάσωση και την αξιοποίησή του. Έδωσε πολλές διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό κάνοντας γνωστό το έργο του πατέρα της υπέρ της σωτηρίας των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας.

Η Πολιτιστική Εστία Μικρασιατών Νέας Ιωνίας Μαγνησίας «ΙΩΝΕΣ», επί προεδρίας της αείμνηστης Άννας Αϊβαζόγλου, στην προσπάθειά της να προβάλει το έργο του Τζωρτζ Χόρτον και τις ανθρωπιστικές υπηρεσίες που προσέφερε στους Μικρασιάτες και συνέβαλε τα μέγιστα για να λάμψει η αλήθεια γύρω από τα τραγικά γεγονότα της Καταστροφής της Σμύρνης, «ανακάλυψε» και κάλεσε τη γηραιά κυρία Νάνσυ Χόρτον (ήταν τότε 91 ετών) και μίλησε σε εκδήλωση που οργάνωσε με θέμα «Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας» (Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2003, στο Δημαρχείο Ν. Ιωνίας).
Για να τιμηθεί ο φιλέλληνας Τζωρτζ Χόρτον, με πρόταση της Εστίας «ΙΩΝΕΣ», ο Δήμος Νέας Ιωνίας (Βόλου) με την αριθ. Απόφαση 216/2007 επί δημάρχου Παύλου Μαβίδη, μετονόμασε την οδό Αλωπίου (ανύπαρκτο πρόσωπο) στη συνοικία Αγίου Σπυρίδωνος-Ακρόπολη (διασταύρωση με Μυτιλήνης), σε οδό «ΤΖΩΡΤΖ ΧΟΡΤΟΝ.

Σήμερα θυμόμαστε τον Χόρτον κυρίως για την αφήγησή του με τίτλο «Η κατάρα της Ασίας», που εκδόθηκε το 1926 και αναφέρει, μεταξύ ποικίλων άλλων θεμάτων, και τη μεγάλη φωτιά της Σμύρνης η οποία κατέστρεψε την πόλη Σμύρνη (τουρκικά, Ιζμίρ) στην Τουρκία, φωτιά που άρχισε στις 13 Σεπτεμβρίου 1922.

Σύμφωνα με τον James L. Marketos, ο Χόρτον ήθελε με το βιβλίο του να επισημάνει τέσσερα βασικά σημεία. Πρώτον, ήθελε να δείξει με παραδείγματα ότι οι καταστροφές που έγιναν στη Σμύρνη ήταν απλά «η τελευταία πράξη σ’ ένα συνεπές πρόγραμμα εξόντωσης του Χριστιανισμού σε όλη την επικράτεια της παλιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Δεύτερον, ήθελε να αποδείξει ότι η φωτιά της Σμύρνης ξεκίνησε από στρατεύματα του τακτικού Τουρκικού Στρατού, με, όπως το θέτει ο ίδιος, «σταθερή πρόθεση, σύστημα, και προσοχή σε μικρές λεπτομέρειες». Τρίτον, ήθελε να τονίσει ότι οι Σύμμαχοι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τοποθέτησαν με αναίσχυντο τρόπο τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους υπεράνω της δυσάρεστης θέσης των πολιορκημένων χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, επιτρέποντας έτσι να εκτυλιχθεί η Καταστροφή της Σμύρνης χωρίς καμιά αποτελεσματική αντίσταση, και, όπως είπε, «χωρίς ούτε καν μια λέξη διαμαρτυρίας από καμιά πολιτισμένη κυβέρνηση». Και τέταρτον, ήθελε να εξηγήσει ότι οι ευλαβείς Δυτικοί Χριστιανοί αυταπατώνταν, αν σκέπτονταν ότι έκαναν ιεραποστολική πρόοδο στον μουσουλμανικό κόσμο.

Τον καιρό που εκδόθηκε το βιβλίο ο Χόρτον είχε παραιτηθεί από τη διπλωματική αποστολή του κι έγραφε ως ιδιώτης, παραθέτοντας τις παρατηρήσεις τις δικές του και των ανθρώπων που αναφέρει. Η αφήγησή του θεωρείται από κάποιους αμφιλεγόμενη, όπως και η ίδια η φωτιά – (εξ αιτίας προφανώς της αντι-τουρκικής του κοσμοθεωρίας!)

Πηγές: wikiwand.com/el/Τζωρτζ_Χόρτον,  enosismyrneon.gr

Αξέχαστος ροκενρολίστας

Κουνήσου, κουδούνισε και τσούλησε Shake, Rattle and Roll (Tupelo Mississippi 1957)

elvis_girlsΈνα χαρακτηριστικό ροκ ‘εν ρολ άκουσμα: αρχίζει με την προτροπή «Σήκω, πλύνε το πρόσωπο και τα χέρια σου κι άφησε το σπίτι το σπίτι όπου εσύ σαν διάολος, (η ψυχή μου ομολογεί), δυναστεύεις» συνεχίζοντας «Κουνήσου, κουδούνισε και άφησε τον εαυτό σου να τσουλίσει κάτω απ’ αυτό το μεγάλο αυτό λόφο»…
Αυτός ήταν ο Έλβις των αρχών της καριέρας του: ένας tout a fait ροκενρολίστας που ήξερε να ηλεκτρίζει το ακροατήριο του με την παρουσία του καθώς διέθετε φωνή, χορευτική δεινότητα, εμφάνιση που το συνταίριασμα τους επαυξανόταν με την ιδιότυπη επανάληψη λέξεων του τραγουδιού όπου δινόταν η έμφαση.

Το τραγούδι αυτό είναι το πλέον χαρακτηριστικό άκουσμα του ρεύματος ροκ ‘εν ρολ των 50’s. Αποπνέει το Νότο των ΗΠΑ καθώς εκεί γεννήθηκε αυτό το ρεύμα μαζί με το μπόλιασμα του εκλεπτυσμένου Βορρά που απέπνεε ο Έλβις με το κομψό παρουσιαστικό που συνέθετε το σώμα του που εκτελούσε τις φιγούρες ακριβείας, το πρόσωπο με το χαρακτηριστικό, γοητευτικό χαμόγελο κάτω από τα σκούρα μαύρα ανέμελα πλην όμως φροντισμένα μαλλιά.

«Κουνήσου, κουδούνισε και τσούλησε» ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σ’ αυτή την προτροπή σαν έβγαινε από τα χείλη του Βασιλιά Έλβις!

Να με θυμάσαι

ricordi_miΔραματική ταινία, ελληνικής παραγωγής 2009.
Διάρκεια: 100’
Η Φανή, φωτογράφος ερευνήτρια, ζει στην Αθήνα. Αρνούµενη να συµβιβαστεί µε το θάνατο του µουσικοσυνθέτη συντρόφου της, διαγράφει από τη µνήµη της το γεγονός. Επιλέγει να διατηρήσει µια παράλληλη µε την πραγµατικότητα σχέση µαζί του, ζώντας µε τη φαντασίωση του άνδρα δίπλα της και µε τους ήχους που αυτός συνέθετε. Η ηρωίδα συνθέτει την εικόνα του αγαπηµένου της µέσα από το παζλ των ανθρώπων της πόλης και των χώρων όπου έζησε µαζί του και κατορθώνει µε δικό της τρόπο να αποδεχτεί την αλήθεια του χαµού του.
Η έρευνά της για την ανερχόµενη φτώχεια και την περιθωριοποίηση στη σύγχρονη Αθήνα, τη συντροφεύει στην πορεία της προς την αποδοχή της πραγµατικότητας. Παντρεύεται έναν άλλο άνδρα, γιατρό αυτή τη φορά, που µοιάζει στον πρώτο.
Τρεις ζωές συναντιούνται και συνδέονται σ’ ένα παράξενο είδος ερωτικού τριγώνου, διατρέχοντας όλα τα σηµεία που αγγίζει ο πόνος της αγάπης.

Τίτλος: Ricordi Mi
Πρωταγωνιστούν: Θεοδώρα Τζήμου (Υποψηφιότητα καλύτερης ηθοποιού 2010), Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιώργος Αρμένης, Ελένη Γερασιμίδου
Διάρκεια: 100′
Παραγωγή: Ελληνική
Σκηνοθέτης: Στέλλα Θεοδωράκη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Ηλίας Κωνσταντακόπουλος.
Μουσική: Πέτρος Κορέλης.
Μοντάζ: Αλέξης Πεζάς.
Ricordi Mi όλη η ταινία

Προβλήθηκε ΕΤ3 Σάββατο 7/7/’18

Το καμάρι της Σμύρνης

Το Κορδελιό (ή Περαία) είναι χτισμένο κατά μήκος της βορινής ακτής του κόλπου της Σμύρνης, απέναντι και βορειοανατολικά από την πόλη αυτή. Απέχει 13 χλμ. από τη Σμύρνη. Η τουρκική ονομασία του παραπέμπει στη γεωγραφική θέση του, αφού Karşıyaka σημαίνει «από την άλλη πλευρά»


Δε διαθέτουμε στοιχεία για την έναρξη κατοίκησης του Κορδελιού. Από τμήμα επιγραφής των Ρωμαϊκών χρόνων, από τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που αναφέρει ο Αριστοτέλης Φοντριέρ και από τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν σωθεί μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο το μέρος αυτό ήταν κατοικημένο και υπήρχε ιερό λατρείας. Ξέρουμε επίσης, από έγγραφα της μονής Λέμβου, ότι τον 13ο αιώνα υπήρχε στην περιοχή μία μονή ή τοποθεσία με το όνομα «Κορδολέοντος».

Κατά την οθωμανική κατάκτηση και μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, το μέρος αυτό ήταν ένας κάμπος με ελάχιστες αγροικίες, τμήμα των γαιών της οικογένειας Καραοσμάνογλου. Μετά τα Ορλωφικά, στην περιοχή αυτή είχαν εγκατασταθεί λίγες οικογένειες προσφύγων από την Πελοπόννησο, που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του οικισμού του Κορδελιού.

Στη Σμύρνη και το Κορδελιό

Το Σκοπιανό και τα αδιέξοδα του

Τα Σκόπια (Skopje) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ (της Γιουγκοσλαβίας). Συνορεύει δυτικά με την Αλβανία, ανατολικά με Βουλγαρία, νοτίως με την Ελλάδα. Ο πληθυσμός της είναι λίγο πάνω από μισό εκατομμύριο ενώ ο συνολικός πληθυσμός είναι περί τα δύο εκ. Πόλη του άλλοτε κρατιδίου της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας με όνομα Μακεδονία επί Τίτο, που όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία αξίωσε και πέτυχε να εδραιώσει διεθνώς με μια συστηματική διπλωματία πολλών ετών, αυτό το επί Τίτο υπαρκτό όνομα. Υπάρχει μια ερμηνεία ότι εμείς δεν αξιώσαμε τότε να απαλοιφθεί αυτή η ονομασία ως επικίνδυνη για τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι ήμασταν υποχρεωμένοι στον Τίτο που είχε κλείσει τα σύνορα της χώρας του να μη μπορούν να διαφεύγουν οι αριστεροί καθώς έχαναν στον εμφύλιο (1949).

Ζόραν Ζάεφ
Ζόραν Ζάεφ (Α), Νικολά Διμιτρώφ

Εν αναμονή της απάντησης των Σκοπίων για αποδοχή των όρων για μια συμφωνία με την Ελλάδα, γίνεται αντιληπτή η κωλυσιεργία – απροθυμία τους να αποδεχθούν το erga omnes του ΥΠΕΞ δια του υπουργού Νίκου Κοτζιά. Η διαπραγμάτευση γίνεται δια του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ, του υπουργού εξωτερικών της Νικολά Διμιτρώφ υπό την εποπτεία του προέδρου Γκεόργκι Ίβανωφ. Δεν παραιτούνται προφανώς από τις βλέψεις τους για τη δημιουργία ενός κράτους με το όνομα Μακεδονία που θα αξιώνει όλο και περισσότερα από τις γειτονικές χώρες και συγκεκριμένα από την περιοχή Μακεδονία της Ελλάδας με ως απώτερη βλέψη το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Κεντρική πλατεία Σκοπίων
Κεντρική πλατεία Σκοπίων με το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου

Το προσχέδιο της συμφωνίας κρατούν τα ενδιαφερόμενα μέρη και ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς – έτσι είναι γνωστό τοις πάσι, σε ποια αγκάθια προσκρούει το πρόβλημα της ονομασίας – αγκάθια που πρέπει να απαλοιφθούν για να προχωρήσουμε μπροστά. Τώρα που «ξεμπροστιάζεται» η πολιτική της ηγεσίας των Σκοπίων είναι εφικτό να αποχωρήσουμε πρώτοι εμείς, ρίχνοντας το βάρος της αποτυχίας στην αδιαλλαξία των Σκοπίων.

Γέφυρα Αξιού
Σκόπια – Γέφυρα Αξιού στη κεντρική περιοχή

Δεν είναι οι γείτονες μας καλόπιστοι καθώς οι διαπραγματεύσεις τραβούν σε μάκρος χωρίς το περιβόητο τηλεφώνημα του Ζόραν Ζάεφ (Zoran Zaev) προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Όταν η καλή θέληση προσκρούει στην αδιαλλαξία, όταν δεν πρόκειται για ονομασίες αεροδρομίων ή εθνικών οδών της γείτονος παρά για την ουσία του ζητήματος – που καλλιεργήθηκε στο λαό αυτό επί χρόνια ότι είναι κάποιοι αδικημένοι της περιοχής που ζητούν την αποκατάσταση τους, μία είναι η λύση: η καταγγελία της αδιαλλαξίας στην ευρωπαϊκή κοινότητα και στο ΝΑΤΟ – οργανισμοί που θέλουν να προσχωρήσουν και δι’ αυτού του τρόπου γίνεται απροσπέλαστη η ενσωμάτωση τους σ’ αυτούς τους οργανισμούς.

Η κυβέρνηση έχει μία ευκαιρία να δείξει πως προσκρούει σε κλειστά ώτα και μάτια που ένα μόνο θέλουν: οικειοποιούμενοι ένα όνομα, όμορης περιοχής (Μακεδονία) να κυριαρχήσουν σ’ έναν γεωγραφικό χώρο που δεν τους ανήκει, άρα να προσεταιρισθούν ως δική τους μια ένδοξη αρχαία ιστορία ως τέλειοι κιβδηλοποιοί της Ιστορίας, μη οροδώντας μπροστά στο γεγονός ότι τα εδάφη αυτά ήταν κατακτήσεις του Έλληνα Μακεδόνα στρατηλάτη Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ονομασία αυτή δημιουργεί – αν δεν διελευκανθεί η προέλευση της με το απορρέον νέο όνομα, μια μελλοντική επικρεμάμενη μονίμως αστάθεια και καχυποψία στην περιοχή και τους κατοίκους που διαμένουν εκεί.

Σκόπια παλιά πόλη
Σκόπια – παλιά πόλη

Βαλκανική χώρα η ΠΓΔΜ βεβαίως με κεντρική θέση και ρόλο στα Βαλκάνια βεβαίως αλλά υπό την προϋπόθεση ότι απορρίπτει κάθε ιδέα για την οικειοποίηση των ιστορικών συμβόλων της Ελληνικής Μακεδονίας – του αυτουσίου ονόματος πρωτίστως.

Ένα μέρος για να μείνεις!